Het laatste nieuws
Het laatste nieuws
 
 
© Alex van Zaanen+ Selena Piek is studente Communicatiewetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Dit combineert ze met haar sportieve activiteiten in de nationale selectie. Ze wil een medaille ophalen in Rio 2016.

De wil om die extra stap te zetten

© Alex van Zaanen+ Selena Piek is studente Communicatiewetenschappen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Dit combineert ze met haar sportieve activiteiten in de nationale selectie. Ze wil een medaille ophalen in Rio 2016.

Door de jaren heen zijn er altijd spelers geweest die iets extra's hebben gedaan om net even verder te komen dan anderen.

LET OP: De verantwoordelijkheid voor de inhoud en publicatie van dit artikel ligt bij de oorspronkelijke auteur.

Die tegen de stroom in gingen, hun trainer in twijfel trokken en meer in hun eigen inzicht geloofden dan het verkondigde woord van algemeenheid.

Erland Kops ging in de jaren 60-70 als eerste speler uit Europa in Azië trainen. Niemand was toen nog onder de indruk van het badminton in deze landen. Het was Europa dat de klok sloeg op de All England en WK.

Flemming Delfs vondt dat badminton alleen maar om techniek draaide en had een hekel aan conditietraining, want dat was niet goed voor zijn techniekontwikkeling.

Morten Frost was de superego en trok zich niets aan van wat wie dan ook van hem dacht of zei. Hij verruilde Denemarken voor Londen, was de beste in de wereld en totaal niet sociaal.

In gesprekken die ik had met Eddy Ismanto die in die tijd ook tot de wereldtop behoorden vertelde hij me dat hij als arme speler uit Indonesië samen met Morten demonstraties moest geven in Engeland en dat Carton voor elke gewonnen wedstrijd een bonus betaalde. Ze maakte er altijd mooie wedstrijden van maar Morten won elke keer. Toen hij Morten een keer vroeg om hem ook eens die bonus te gunnen, zei deze doodleuk: "Dan zal je beter moeten gaan badmintonnen."

Peter Rasmussen had niet veel op met de bondstraining en vertelde als 16-jarige dat hij wereldkampioen zou worden op zijn eigen manier. Dat deed hij dus ook en op een manier waar maar weinig trainers het mee eens waren. Hetzelfde geldt voor Jens Eriksen die werd gedreigd om uit de selectie gezet te worden, omdat hij geen looptest wilde doen. "Als ik goed kon lopen, dan was ik wel op atletiek gegaan", zei hij en vertikte het. Om vervolgens tot een van de beste dubbelspelers ter wereld uit te groeien.

In Nederland hebben we ook zulke spelers. Dicky, Eric en Judith zijn goede voorbeelden van spelers die niet onder de indruk waren van hoe het er in Nederland aan toe ging en hebben allemaal een eigen weg gekozen die voor elk van hen goed heeft uitgepakt. Elke trainer die ik heb ontmoet uit andere sporten heeft binnen deze sport net zoveel voorbeelden. Het zijn juist vaak de spelers die tegen de stroom in zwemmen die het ver schoppen.

In onze sport zijn er grote sociale tegenstellingen. In Europa worden de spelers in de watten gelegd en alles is geregeld. We hebben een subsidiecultuur in het leven geroepen in een van de meest harde en prestatiegerichte onderdelen van de samenleving. Namelijk de TOPSPORT.

In Azië hebben de spelers het van huis uit vaak slecht en moeten werken met slecht materiaal in veel te warme hallen met geen of slechte trainers. Hier in Europa zegt iedereen: "Wat ga je na je sport doen? Zorg voor een goede opleiding of baan, zodat je een opvangnet hebt!" In Azië is de sport het opvangnet. Het is je toekomst en het is de manier om uit de shit te komen.

Met dit in gedachte zou je de bond dus moeten gaan zien als de organisatie waar je uit wil stappen. Het is een verhindering om je doel te behalen. Er gaan geen prikkels van uit om iets extra's te willen doen. Juist omdat we het hier in Europa zo goed hebben, moeten we een soort kunstmatige verslechtering creëren. Tegenslagen moet je gaan inbouwen in plaats van voorkomen.

Als je de top wil halen, dan moet je anders zijn dan de massa. Je moet uit het warme mandje durven te stappen en voelen hoe koud het water is als het vriest.

Ik merk nu ook dat deze manier van denken hoop geeft voor spelers die net onder het nationale niveau zitten of juist die spelers die geen deel willen uitmaken van de kliek. We zien alternatieven die steeds meer succes krijgen. Danny doet speciaal werk met Hans en Ralph, Stinne doet dat in het noorden met Marco, Fred met Kirsten en wij met Erik. Mark heeft inmiddels ook een team van trainers om zich heen en zit niet echt op een plaats in het nationale trainingscentrum te wachten.

De spelers die ik hier boven heb beschreven hebben al een aardige staat van dienst en het is voor ons trainers redelijk eenvoudig dit succesvol te maken. Dus we moeten denk ik een stap verder gaan en de ruimte gaan bieden om spelers die door hun "drive" ook zo zouden willen trainen deze mogelijkheid te bieden. Hun mogelijk succes komt misschien niet in de eerste plaats van hun talent maar veel meer door hun motivatie. Ze zijn niet in de watten gelegd, hebben misschien hard moeten werken om zo'n stage te kunnen betalen en zijn daarom vele malen meer gemotiveerd om hun stinkende best te doen er ook alles uit te halen. De spelers die uit zo'n kweekbak komen zouden wel eens datgene kunnen hebben wat we in Europa door onze samenleving niet meer hebben ten opzichte van Azië.

De bond moet nog steeds zijn werk blijven doen voor de jonge spelers en ik zou zeggen dat ze t/m de U17 daar een rol in hebben als talentbegeleiders en daarna moeten spelers een status krijgen die een economische waarde vertegenwoordigt en daar moeten ze zelf mee aan de bak gaan.

Elk jaar stelt de bond een bedrag per speler ter beschikking op basis van deze economische waarde en dat kan per jaar verlaagd of verhoogd worden op basis van de ontwikkeling. Spelers zetten zelf hun team op, stellen zelf trainers aan en gaan de competitie aan met elkaar. Zowel de spelers als trainers zullen dan echt moeten laten zien wat ze kunnen. Het beschermen van een nationale seniorenselectie is niet meer van deze tijd en is ronduit slecht voor de spelers.

Spelers die niet bereid zijn die extra stap te zetten, die doen er goed aan te stoppen met topsport. Als je er zelf niet in gelooft dan moet je niet verwachten dat iemand anders dat wel doet.

door

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Je ontvangt enkele keren per jaar een speciale update!

Over de auteur: Ron Daniëls

Je zou denken dat hij alleen hard kan schreeuwen, maar Ron weet vaak de juiste snaar te raken. Misschien daarom wel bekend en berucht tegelijk?

vorig artikel

Jeugd triomfeert in Amersfoort

6 jaar geleden

volgend artikel

Basisopleiding Eerste Hulp bij Sportletsel voor trainers

6 jaar geleden

Wat vind jij? Er zijn al 9 waarderingen!

Reacties

+

› lees onze huisregels

Over de auteur: Ron Daniëls

Je zou denken dat hij alleen hard kan schreeuwen, maar Ron weet vaak de juiste snaar te raken. Misschien daarom wel bekend en berucht tegelijk?

TEST

Meer nieuws