Het laatste nieuws
Het laatste nieuws
 
 
© Badminton Nederland

Komst Kim Nielsen kantelpunt voor Nederlands topsportprogramma

© Badminton Nederland+

Vooraf had ik gezegd dat een kwartfinale mijn doelstelling was voor dit WK. Dit is gelukt. Eric is dit WK boven zichzelf uitgestegen en heeft historie geschreven. Nog nooit eerder heeft een Nederlander bij de mannen de kwartfinale gehaald in de single.

Ik heb de eerste gesprekken met Eric al gehad of hij toch niet wil overwegen om tot aan Rio 2016 nog eenmaal alles uit de kast te halen. Natuurlijk is het voor een groot gedeelte ook een financieel verhaal, maar het belangrijkste ligt bij Eric zelf. Anderhalf jaar vragen we van hem volledig commitment aan het programma. Het zou zo zonde zijn om het nu uit handen te geven.

Dat er onder mijn bewind iets unieks is neergezet maakt me trots. Trots op mezelf en trots op de gehele organisatie. We hebben met zijn allen een hele steile berg beklommen. Ik zal eerlijk bekennen dat er momenten zijn geweest waarin ik het idee had dat ik de controle aan het verliezen was. Er zijn dingen voorgevallen die ik als zeer onprettig heb ervaren, maar dat heeft me wel gesterkt als persoon. Ik heb die periode overleefd. De komst van Kim Nielsen heeft mij en het programma goed gedaan en was een duidelijk keerpunt. Niet alleen nieuwe kennis in huis, maar vooral het gevoel dat je samen weer ergens voor aan het knokken bent. Blindelings vertrouwen in elkaar, wetende dat je collega altijd loyaal naar jou en het programma zal zijn. We hebben die steile berg beklommen en al klauterend en vallend de top van die berg bereikt. We mogen niet te lang rusten. Een volgende, steilere berg wacht.

Zaterdag ben ik samen met Nathalie Mulders naar het World Championships Coach Forum geweest. Overigens was dit vrijdag al begonnen, maar vanwege onze kwartfinale kon ik hier niet bij zijn. Nathalie heeft gelukkig wel beide dagen bijgewoond. We waren de enige twee Nederlanders. Wel veel bekende gezichten, oud-spelers, oud wereld-toppers en coaches die op het WK actief waren. Ik kreeg veel felicitaties van mijn collega's over onze kwartfinale. Er heerste collegialiteit en respect. Niemand voelde zich verheven boven de rest.

De ochtendsessie begon teleurstellend. Wat damessingel oefeningen gegeven door een Indonesische coach. Dit vond ik een aanfluiting. De dubbeltraining door Rexy Mainaky en Jonas Rasmussen was ook van laag niveau met nul komma nul aandacht voor tactiek. Overigens dacht de rest van het publiek er ook zo over want er werden na afloop nauwelijks vragen gesteld. Ik had het idee dat de Indonesische coaches vooral wilden laten zien hoe goed ze zelf konden aangeven in multi feeding, maar iemand moe maken is niet zo moeilijk.

De volgende sessie was wel zeer interessant. Een studie over perceptual cognitive skills and decision making (dus anticiperen) van de universiteit van Liverpool. Er werd ook gesproken over het verhogen van anxiety levels in je trainingen zodat de spelers beter bestand zijn tegen wedstrijddruk. Het kijkgedrag van een topbadmintonner werd op een speciale camera vastgelegd net voordat de tegenstander de shuttle gaat slaan. Zo kijkt een minder vaardige speler bij een bovenhandse slag naar de pols en het racket terwijl een betere speler kijkt naar de core en de torso. Bij de service (dubbelspel) kijkt de mindere speler naar de shuttle en het hoofd en de betere speler juist naar het racket en de pols.

Daarna heb ik een sessie bijgewoond over talentontwikkeling. Een studie waarin de gegevens van meer dan 300 topsporters en atleten in Zweden waren verzameld. Zeer opvallend was dat als je ouders gescheiden zijn en geen academische graad hebben, je in sommige sporten als kind al bijna kansloos bent om de top te halen. Uiteraard werd er weer gesproken over de eeuwige vraag wat nu eigenlijk talent is en wat je kunt zeggen over de verwachte ontwikkeling van een kind dat bijvoorbeeld op negenjarige leeftijd alles wint wat er te winnen valt.

De volgende sessie was er een van Kenneth Larsen. Een begenadigd spreker en een hele slimme man. Kenneth wilde onderzoeken wat het erkennen (recognition) en dus het verhogen van iemands eigenwaarde van mensen binnen een team teweeg brengt. Erkenning voor wat je doet is bepalend voor je eigenwaarde. Goede coaches die gelukkig zijn en een hoge eigenwaarde hebben zijn gemotiveerd, participerend, nieuwsgierig, kritisch (maar altijd op een constructieve manier) en controlerend. Een hogere eigenwaarde zorgt voor betere motivatie wat uiteindelijk bijdraagt aan een beter resultaat.

Als afsluiting van de conference hebben we met zijn allen een lezing van Frank Dick bijgewoond. Zelden heb ik met zoveel plezier geluisterd naar wat iemand te vertellen had. Een prachtig en inspirerend verhaal over The Winning Difference. Een oneliner heb ik eruit gepikt en ik vind dat iedere speler en coach deze in zijn oren moet knopen.

"Winning is being better today than yesterday and then every day"

Rune Massing
Bondscoach

door

via Badminton Nederland

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Je ontvangt enkele keren per jaar een speciale update!

vorig artikel

Een pyschologisch spelletje van Carolina Marin

3 jaar geleden

volgend artikel

Carolina Marin's golden opportunity

3 jaar geleden

Wat vind jij? Er zijn al 5 waarderingen!

Reacties

+

› lees onze huisregels

Meer nieuws