Ik zag het nut van het trainen met deze hulpmiddelen niet in en vond het de techniek in de weg staan.
Vaak is het in onze sport zo dat je heel erg op je gevoel moet afgaan of iets goed is of niet, want er is maar weinig wetenschappelijk onderzoek bij badminton. Voor het echte sportonderzoek ben je vaak aangewezen op onderzoekers die zich met andere sporten bezig houden en moet je de onderzoeksresultaten daarna vertalen naar een sport als badminton.
Sport Science heeft onderzoek gedaan naar een tweetal sporten die je op een aantal punten kan vergelijken met badminton. Namelijk baseball en golf. Bij deze sporten was er een trainingsgewoonte om met verzwaard materiaal te trainen.
Het onderzoek ging om de geslagen afstand en de snelheid van de slag en de invloed op de techniek. Dit zijn ook de onderdelen waar ik als badmintontrainer op let bij het maken van oefeningen. Het hele onderzoek werd opgenomen met highspeed camera's. Eerst werd de slag onder normale omstandigheden uitgevoerd om de gegevens vervolgens te kunnen vergelijken met de uitkomst na de training met verzwaard materiaal.
Voor beide sporten was er een overeenkomst in de belevenisfactor. Alle sporters hadden het gevoel dat de slag na de krachttraining harder en verder was. Ook dit is iets wat je van badmintonspelers vaak hoort als ze met een verzwaard racket (of tennisracket) hebben gewerkt. Uit de data van het onderzoek bleek echter dat de slag langzamer en minder ver was. De verschillen waren tussen de 6% en 14% lager dan bij het niet trainen met verzwaard materiaal.
Uit de analyse van de highspeed camera's bleek ook nog eens dat na een training met verzwaard materiaal de techniek zeer slecht te noemen was. Zowel bij de baseballspeler als de golfer speler was het raakpunt verplaatst en dit had grote gevolgen voor de nauwkeurigheid van de slag.
De verklaring van de resultaten werd door de wetenschappers gezocht in het verschil van gebruikte spiervezels de zogenaamde rode en witte spiervezels.
Spiervezels zijn onderdelen van spierbundels en bestaan uit myofibrillen gevonden in de dwarsgestreepte spieren. In het glad spierweefsel worden geen spiervezels gevonden. Spiervezels worden geen cellen genoemd omdat ze meerkernig zijn, het zijn samensmeltingen van meerdere cellen. Dit heet een syncytium. Spiervezels reageren snel op impulsen, maar raken ook snel vermoeid. Het aantal spiervezels is genetisch bepaald. Ook de verhouding tussen de verschillende types (zie infra) zijn genetisch bepaald en kunnen slechts lichtjes aangepast worden door training.
Bron: Wikipedia
Voor sporten als baseball, golf en dus ook badminton is het trainen met verzwaard materiaal absoluut niet wenselijk. Het vermindert de slagkracht en heeft een zeer negatieve invloed op de precisie en techniek van de speler.
Reacties 20
Ik vind mijn reactie van gisteren niet terug vandaar en nieuwe poging.
Wat wil je bereiken met het trainen met verzwaard materiaal? Je wil harder en sneller (achter elkaar) slaan Ervan uitgaande dat de techniek van een speler in orde is bereik je een plafond waarop je met je racket niet meer snelheid kunt maken. Het is tijd om met andere middelen de snelheid en kracht te vergroten. Kracht en snelheid zijn gerelateerd aan elkaar. Hoe lager het gewicht (van het racket) hoe hoger de snelheid en andersom. Wat getraind moet worden is de snelkracht waarbij met een lichte weerstand een zo hoog mogelijk snelheid behaald moet worden. Hoeveel zwaarder moet het racket nu worden. Je hoort links en rechts dat er met squash- en tennisrackets wordt getraind. Anderen geven aan dat ze een topzwaar badmintonracket gebruiken. Waar ligt nu "de waarheid"? Dat hangt af van een aantal factoren. Een aantal jaren geleden toen ik zelf nog enthousiast tegen en shuttle stond aan te meppen trainde ik ook met jawel…. een houten tennisracket. Daarbij maakte ik geen doorzwaaiende bewegingen maar stopte ik, in een serie van zo’n 10 slagen, na elke slag in een neutrale stand en dat wel zo snel mogelijk om van daaruit weer aan te zetten voor de volgende slag. (Dus Ron zo revolutionair was je introductie van RD niet, ik deed dat al zo’n 30 jaar geleden, no offence) Wat daarbij kwam dat ik gelukkig in staat was mij een badmintonsituatie voor te stellen waarin ik bijv. verdedigde in het dubbelspel. Ik “zag” de shuttles.
Had dit gevolgen voor mijn coördinatie? Jazeker, maar ik deed dit soort trainingen in de voorbereidingsperiode, dus geen wedstrijden. Ik trainde in feite “domme” snelkracht waarvan de snelheid bovendien ook nog te laag lag. Naarmate het wedstrijdseizoen naderde schakelde ik over naar het gebruik van zwaardere (houten) badmintonrackets waardoor de snelheid toenam en de coördinatie weer dichter bij de ideaalbeweging kwam. In de wedstrijdperiode kun je ook met een verzwaard racket spelen. Het blijkt (ook weer een onderzoek bij honkbal) dat pitchers harder gooien als ze met zwaarder materiaal getraind hadden. Alleen de vraag is hoeveel zwaarder? Het blijkt dat als het wedstrijdgewicht 10% zwaarder is de coördinatie daardoor niet of nauwelijks onder te lijden heeft. Dus speel je met een racket van 100 gram dan kun je een visloodje van 10 gram aan de steel plakken ter hoogte van het zwaartepunt. Niet hoger uiteraard (aan de T) anders “weegt” het racket uiteraard meer. Een zeer bruikbare oefening voor de betere speler is het squashen tegen een muur waarbij je zo snel en hard mogelijk slaat totdat je voelt als speler (of ziet als trainer) dat de snelheid afneemt. Hierdoor neemt de kracht en snelheid in slagen toe. Als speler voel je dan de verzuring in vooral je onderarm toenemen bij onderhandse slagen en drives en in je schouder bij bovenhandse slagen. Omdat je snelheid wilt trainen is doorgaan dan niet zinvol. Het ligt dus voornamelijk in de intensiteit (gewicht) en de duur van de belasting (tot max 20sec.) of de snelheid en daarmee de kracht van het slaan zal toenemen. Bij deze vorm van training hoef je ook niet bang te zijn dat je spiermassa zal toenemen. Er zal voornamelijk aanpassing plaatsvinden in de intramusculaire coördinatie.
Maar er is meer.
Het is ook mogelijk met een zwaardere belasting in de vorm van een gewichtsvest op de baan te trainen. Hoeveel kilo kun je aan een speler hangen? Dat ligt rond de 5%. Een speler van 70 kilo kan dus een extra gewicht van ongeveer 4 kilo aan. Het gewicht moet wel zo veel mogelijk rond het lzp van de speler zitten. Juist omdat de romp grote bewegingsuitslagen maakt wordt de belasting van de lumbale wervelkolom anders te hoog als het gewicht te hoog zit. Uiteraard zal het bewegen over de baan trager worden. Deze trainingsvorm is dus niet geschikt in de wedstrijdperiode maar kan toegepast worden in de voorbereidingsperiode. Hierdoor wordt een partijtje van de sterkere, verzwaarde speler tegenover de mindere speler toch weer interessant voor de betere speler.
Voor welke spelers heeft het trainen met toegevoegde belasting nu zin c.q. kan dit veilig gebeuren? Mijn advies in deze: alleen doen met spelers met een uitstekende coördinatie waarin weinig tot niets te verbeteren valt en daar dus geen winst meer kunnen boeken. Daarnaast spelers die over een goede basisconditie hebben op het gebied van kracht, snelheid en uithoudingsvermogen. Is deze basisconditie aanwezig dan kun je hierop verder bouwen. Zo ingeschat zijn dit spelers die zo’n 15 á 20 trainingsuren per week maken, zeg maar de toplaag. Bij anderen zullen dit geen zinvolle trainingen zijn en zij kunnen meer winst boeken met bijv. het inslijpen van een goede techniek.
Bent u er nog?
Het kan nog anders: Het trainen met lichter materiaal. De weerstand (gewicht van het racket) is minder dan het wedstrijdgewicht. Lag bij een zwaarder racket het accent op de overwinnen van een lichte extra weerstand, nu ligt het accent op de snelheid en speelt de kracht bijna geen rol. De slagen gaan dus sneller dan normaal. Wat moet je daar nu mee? Dat komt in de wedstrijd toch niet voor? Het trainingseffect bestaat hieruit dat de hersens informatie krijgen van een beweging die ze nog niet kennen en daar leren ze van. Ze leren nu eenzelfde beweging die sneller gaat en als speler voel je dat ook, waardoor je na verloop van tijd ook met je normale racket sneller slaat. In de atletiek zie je dat sprinters in hun training soms licht heuvel af lopen met een snelheid die hoger is dan die ze op een vlakke baan kunnen bereiken. Dit doen ze met zo veel mogelijk behoud van techniek. Op Papendal is daarvoor een schuin aflopende baan die dit mogelijk maakt.
Volgende keer meer.
Hallo Ron, goed dat je deze duscussie start. Het helpt de sport ontwikkelen. Ik doe graag mee...
Je kunt onderzoeksconclusies niet 'zomaar' doorvertalen! Zeker niet in dit geval. Zoals al aangegeven in de discussie is de golf-, baseball beweging heel anders. Er zit inderdaad geen vervolg op de slag
/swing en de krachten zijn voornamelijk vanaf centraal schouder en elleboog ingezet. De polssturing speelt een beperkte rol terwijl dat juist in badminton het essentiële verschil maakt.
De reden dat het werken met verzwaarde racket vaak niet werkt is de slechte begeleiding bij deze trainingsvorm. Als de versnelling (en inderdaad) afremming niet voornamelijk vanuit je pols gestuurd wordt zal je het lichaam aanleren om beweging te sturen vanuit schouder en elleboog. Zoals je begrijpt is de motoriek vanuit deze gewrichten veel groffer. Dit gaat dus ten koste van je badmintontechniek.
Het snel inzetten en afremmen (plyometrie) met bvb een verzwaarde racket biedt wel voordelen zoals meer gevoel en verhoging explosieve kracht in de functionele sportbeweging. Maar het kan ook zomaar averechts werken. Essentieel is de inhoudelijke deskundigheid van de trainer en de zeer strikte individuele begeleiding zodat de sporter heel goed wordt begeleidt, leert en weet wat zelf te doen. Nadruk ligt dus op polsinzet met stabiele romp en schouder. Is de schouder niet stabiel? Dan is de speler niet toe aan verzwaard racket. Dus goede en persoonlijke begeleiding onmisbaar!
Ik denk dat hier nog iets anders aan de hand is. Onze spieren kunnen het snelst samentrekken als ze op ongeveer 105% van de rustlengte worden gebracht. Doordat we nooit geïsoleerde bewegingen in 1 gewricht maken maar altijd in een keten van gewrichten bewegen zorgt onze motoriek er zelf voor dat dit gebeurt, mits we technisch goed bewegen. Een speler met een goede techniek die met verzwaarde rackets gaat trainen gaat, doordat hij dezelfde techniek probeert uit te voeren, spieren tot meer dan 105% van die rustlengte oprekken. De spier is dan niet meer in staat om op maximale snelheid te contraheren. In feite train je dan op trager worden! Daarbij komt dat techniek en timing slechter worden.
De vraag is waarom je met zware rackets wilt trainen. Coördinatie? Onzin. Kracht? Daar zijn andere, effectievere middelen voor. Het enige waar je wat voor zou kunnen zeggen is dat wanneer je eerst even met een zwaar racket traint of rondzwaait, dat je daarna een wat lekkerder gevoel hebt met een normaal racket ("goh, wat lekker licht") en daarmee het gevoel creëert dat je meer controle hebt, sneller beweegt en dergelijke. Ik heb dat voor de grap wel eens gedaan op training, maar dat hele effect van het 'lekker voelen' is na een punt of 5 wel weg hoor, dan is het gewoon weer zoals het altijd is. Bovendien is het niet echt bevorderlijk voor je timing. Maar goed, ik bivakkeer dan ook in de grijze middenmoot van de regiocompetitie.
...ik vind... is wat daar moet staan
sorry, maar dat klopt niet, ik wil niet te veel discussiëren over middelbare-school-natuurkunde, maar om zo'n formule op te lossen kies je 1 constante, 1 variabele en een uitkomst.
Dus OF je stelt: bij een gelijke versnelling kost het meer kracht om een zwaarder racket te versnellen dan een lichtere. (F1=m1a, F2=m2a, bij constante a)
OF je stelt bij een gelijke kracht zal het zwaardere racket minder versnellen dan een lichtere. (F=m1a1, F=m2a2 bij constante F)
Hoe dan ook, mijn punt is dat bij badminton het continue afwisselen van versnellen en afremmen totaal anders is dan bij golf of honkbal waarbij het gaat om 1 versnelling, waardoor ik vindt dat de studie geen uitspraak doet over trainen met verzwaarde rackets.
Ik zie het zo, je golfswing trainen met een verzwaarde club is net zoals je hoge forehand badmintonservice trainen met een verzwaard racket. Niemand doet dit, omdat het overduidelijk onzinnig is. Maar het trainen van korte snelle bewegingen (drives, smash verdediging, standaard racketvaardigheid) lijkt hier totaal niet op, vanwege de start-stop bewegingen die niet voorkomen in golf/honkbal (en dus is de studie niet zomaar door te trekken naar badminton)
Uh jerry, met jou formule blijkt dat de kracht wel meer word als de massa ook meer wordt. Maar de versnelling (a) wordt veer minder omdat het racket zo zwaar is. Daarom ga je forceren om die versnelling toch te krijgen. Daarom gaat het ook ten koste van je techniek.
Ik ben zelf de trainer geweest die twee jaar terug
rapid deceleration (RD) heeft geïntroduceerd en voor het eerst
beschreven in onze sport, ik ben eerst begonnen met het voetenwerk. Het is ook
van toepassing in de slag techniek maar daar is het nog actiever dan in het
voetenwerk omdat je daar niet alleen gebruik maakt van RD maar ook nog eens een
contra beweging maakt waar door er een zwiep beweging ontstaat die de extra
kracht geeft, je zou het RD+ kunnen noemen.
Deze techniek is mogelijk geworden door dat het
materiaal in onze sport zoveel is veranderd, de combinatie van heel erg licht
materiaal dat heel sterk is en een hele harde bespanning. Waar er een aantal
jaren terug nog spraken was van een trampoline effect in de bespanning (ook dit
was duidelijk te zien in de high speed opnames), dat is het effect waarin de
shuttle diep in de bespanning gaat en er weer uit terug springt, dat effect is
er nu nog steeds maar veel veel minder. Dus we hebben te maken met een extreem
verkorte slag, zonder voor beweging of na zwaai, met weinig of geen trampoline
effect waar we ook nog eens een zwiep aan willen toevoegen via RD+. Dit vereist
extreem goede techniek en perfecte timing, hierin wil je alle vormen van
verstoring weg nemen en de volle focus hebben op de perfecte beweging, dit is
niet iets wat je even doet dat eist jaren training om het elke keer weer
perfect te kunnen uitvoeren.
Baseball en golf spelers hebben een relatief
makkelijke beweging als je dat vergelijkt met de complexe beweging die ik net
heb beschreven in onze sport, in het onderzoek ging het om prof’s die dagelijks
deze beweging trainen en toch konden deze mensen geen perfecte beweging
uitvoeren met verzwaard materiaal ondanks jaren en jaren training met dit
verzwaarde materiaal.
Badminton spelers trainen in Holland trainen minder
en hebben een techniek die veel meer complex is dat ook nog eens in minder tijd
moet worden uitgevoerd. Dat proces ga je verstoren door de verkeerde vezels te
trainen in een techniek oefening en je verwacht er een positief resultaat van?
Ik was er al van overtuigd dat het een slecht idee was om dit te doen voor ik
het onderzoek had gezien, nu heb ik er ook de wetenschappelijke argumenten bij.
Hey Ron,
Allemaal waar, maar geen echt antwoord op mijn tegenpunt. Het snelle accelereren en stoppen (!), rapid deccelaration wat zo erg belangrijk is in badminton is iets waar verzwaring zeer nuttig voor is.
Als je kijkt naar vechtsporten, zie je dat enkel/pols-gewichten redelij vaak gebruikt worden.
Het jammere van golf en honkbal is dat spieren na het vaart maken niks hoeven te doen. Dus als je verzwaarde knuppel/club eenmaal op snelheid is, is de weerstand weg. De gein voor badminton is het continue versnellen, stoppen en verplaatsen van je verzwaarde racket.
De focus van zowel honkbal als golf "zo hard en ver mogelijk" is, in tegenstelling tot een stukje badmintontraining met "zo snel mogelijk bewegen, verplaatsen, stoppen en starten". Ik denk niet dat je deze studieresultaten zomaar kan doortrekken naar badminton.
Hallo Jerry en Luc,
Ik start met mijn stukje met het volgende:
"Sport Science heeft onderzoek gedaan naar een tweetal sporten die je op een aantal punten kan vergelijken met badminton. Namelijk baseball en golf. Bij deze sporten was er een trainings gewoonte om met verzwaard materiaal te trainen."
Het gaat er dus niet over dat het eenmalig na het einde van een training werd gekeken naar de gevolgen op de techniek, het is iets wat deze beroeps sporters al jaren lang deden en nu werd er een high speed camera op gezet om te zien wat het gevolg was van de training.
Het wisselen tussen lichtere en zwaardere materialen had keer op keer een negatief gevolg, in afstand,snelheid en techniek.
Bij baseball werd het ook nog eens duidelijk dat het of center raken van de bal
met verzwaard materiaal ook nog eens blessures tot gevolg had, door de
slechtere techniek ontstond er een zware trilling die via de arm door ging naar
de schouder en rug, problemen die je ook ziet bij verkeerde techniek in onze
sport.
Het is natuurlijk vrij om er gewoon mee door te gaan maar een gewaarschuwd man telt voor twee zou een bekende badmintonner zeggen :-)
Als ik het goed begrijp werd er in het onderzoek gekeken hoe een slag er na de training met een verzwaard racket eruit zag. Het lijkt mij enigszins logisch dat de techniek daaronder moet lijden, want er wordt meer gevraagd van de spieren, coördinatie wordt lastiger en dat uit zich in een mindere techniek.
Het doel van het trainen met een zwaar racket heeft toch vaak een doel op de lange termijn? Resultaat wil je niet zien aan het eind van de training, maar als de spieren herstelt zijn van de overload die je creëert door de trainen met een zwaarder racket. Je zult meer spierkracht en spiervolume opbouwen door met een verzwaard racket te trainen, wat zoals Jerry zegt, zich uit in het korte felle acceleren.
Ben het eens met Ron. Volleyballers trainen vast ook niet met een medicine-bal.
Leon,
Het is gebruikelijk dat iemand die iets beweert, dat ook staaft met de bewijzen daarvan.. Wat je nu doet is het omdraaien: iemand moet nu aantonen dat een ander ongelijk heeft.. Wie eist bewijst.. Wat dat betreft heeft de vorige reageerder gelijk.. Daniels is aan zet.
Sorry Ron, dit ben ik niet met je eens.
Als je kijkt naar een volle smash, dan gaat deze vergelijking volledig op. Dan kun je er ook op een fysische manier naar kijken (F=m*a) en bedenken "zodra die massa beweegt is de moeilijkheid er af".
Maar voor spel-elementen die badminton uniek zijn: racketvaardigheid, verdediging in dubbels, onderscheppen aan het net in dubbels, backhand drive slagen. Voor deze elementen gaat de vergelijking niet op, omdat dit korte felle accelereren, dit snel wisselen van richting, dit gebruik van rapid deccelaration (!) buiten de scope van een onderzoek als dit valt.
Hoi Rien, Dit is nou juist het punt, het werk niet en het is slecht voor je techniek dus niet doen ook al voelt het goed. Je zal extra tijd moeten gaan besteden om het weer technisch goed te krijgen. Een verzwaard racket is voor eens en altijd naar het rijk der fabels verplaatst. Niet doen en spelers overtuigen dat het niet helpt.
Hij denkt alles te weten maar als je er over nadenkt dan zie je dat hij er geen bal verstand van heeft. Bluf bluf bluf
Als spelers denken dat het helpt, dan is het misschien wel mogelijk toch iets metverzwaarde rackets te doen. Dit betekent dat er niet daadwerkelijk mee geslagen/getraind wordt, maar alleen bewegingen mee worden uitgevoerd. Een aantal jaren geleden zag ik Deense spelers hun warming up naast de baan maken met verzwaarde rackets. Zij sloegen niet, zij maakten alleen de slagbewegingen. Ik weet niet of ze hier inmiddels van zijn teruggekomen. Op deze manier, heel klein gemaakt, maak de speler misschien wel gebruik van een psychologisch effect, zoder dat de werkelijke techniek hier onder lijdt.
Rien de Korte
Kan je je mening onderbouwen. Waarom is dit stuk dan niet goed? Kan je in detail vertellen waarom hij niet gelijk zou hebben, want dat is wat ik mis bij jou reactie.
Groetjes Leon
waarom neemt iedereen die iets van Daniels hoort aan voor waar? Ik zie niets wat zou bewijzen dat hij gelijk heeft; Voor mij zit die vent gewoon "full of shit"
Goed stuk Ron, blij dat er iemand is die dit doorneemt, nakijkt en vervolgens ook wil delen.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.