Het laatste nieuws
Het laatste nieuws
 
 

De tegencultuur

Het is me steeds meer duidelijk dat er geen bereidheid is tot verandering binnen de bestaande grenzen van Badminton Nederland.

LET OP: De verantwoordelijkheid voor de inhoud en publicatie van dit artikel ligt bij de oorspronkelijke auteur.

Zelfs als je ze met schijnwerpers laat zien hoe het anders zou kunnen dan nog zijn ze stekeblind voor de mogelijkheden. De veranderingen zullen dus echt van de tegencultuur moeten komen.

In plaats van proberen samen te werken met een organisatie die log, dogmatisch en vooral zwaar verouderd is in de manier van denken, moeten we trots zijn op elke kritiek die we krijgen. Als badmintonline.nl en haar schrijvers geen harde kritiek zouden krijgen uit de oude stal of als ze het met ons eens zijn, dan hebben we pas echt een probleem, want dan zijn er twee stromingen die de weg kwijt zijn.

Het meeste van het schaarse geld binnen onze bond gaat naar de medewerkers en niet naar de spelers. Het maakt me niets uit of dat subsidiegeld is dat we anders niet zouden krijgen of dat het gaat om geld dat we als bond zelf hebben. Het brengt namelijk een rotte mentaliteit met zich mee. Trainers, coaches en medewerkers die bezig zijn met hun baan in plaats van het de toekomst van onze sport. Als ze echt bezig waren met de ontwikkeling van onze sport, dan zouden ze bovenop nieuwe ontwikkelingen duiken, ze steunen en omarmen, maar het tegendeel is waar. Ze zijn bang. Het is een bedreiging. Iets waar je voor uit moet kijken.

Ik heb nog NOOIT iets gezien van onze bond waarvan ik dacht: "Shit, dat zou ik wel willen hebben." De productie zowel als de producten zijn slecht en zonder passie. En het is vooral het laatste waar het verschrikkelijk fout zit. De dag dat mijn speler met een chagrijnige kop op de baan staat en niet net zo fanatiek is als ik om iets te verbeteren is de dag dat ik vaarwel zeg tegen die speler. Denk ik dat de bondscoach geen passie heeft? Absoluut niet, maar ik denk wel dat er verschillende remmen aan het werk zijn die de baan een stuk minder leuk maken.

Hier in Vietnam stoppen mensen bij de baan waar we aan het trainen zijn. Aziaten komen naast de baan staan om naar de techniektraining te kijken. Coaches komen vragen stellen. Op een van de eerste trainingen stonden drie coaches uit India te kijken terwijl hun eigen spelers hun oefeningen afwerkten. Is het zo geweldig wat we doen? Dat denk ik niet, maar we doen het wel vol overgave. Zowel de speler als de coach werken zich in het zweet om er het beste uit te halen. Er is niet een shuttle waar niet keihard voor wordt gewerkt om er wat goeds van te maken. Erik weet wat het heeft gekost om hier te zijn. Hij weet wat het hele team er voor over heeft en hij wil iets terug doen... En het enige wat hij kan doen is zijn stinkende best.

Het nationale team of Papendal is niet meer het doel. De reizen zijn geen doel. De wereldranglijst is niet het doel. Het doel is dat het team er ALLES aan doet en dat Erik er ALLES voor wil doen en dan heb ik het echt over ALLES.

Het is dus ook niet vreemd dat Oro volloopt. Spelers en coaches willen graag deel uitmaken van een groep die passie uitstraalt. Die van elke minuut op de baan het beste willen maken. Lukt ons dat altijd? Dat denk ik niet. Ik ben eigenlijk altijd ontevreden. Ik ben ontevreden over de spelers, de trainers en vooral over mezelf. Elke keer weer betrap ik mezelf op het feit dat ik vind dat ik het beter had kunnen doen, dat ik te weinig heb geprobeerd en dat ik niet goed genoeg ben.

In de tegen cultuur bestaat geen middelmatigheid. Dat is juist hetgeen waar je je tegen afzet. Het geld is niet belangrijk, het is alleen maar een middel om je doel te bereiken. Een goed product is ook mooi als het niets kost. Een goede coach of speler doet iets omdat hij er in gelooft, niet omdat hij er geld voor krijgt.

Ik heb het besluit genomen dat we volgend jaar een lange tijd naar Azië toe moeten gaan. Er moet een stage komen van twee of drie maanden. Zowel Erik als ik weten dat het MOET als we de volgende stap willen zetten. Als je dat weet, dan is het budget niet belangrijk, want als je het wil dan vind je ook het geld. Badminton Nederland zal wel met een berg bezwaren komen, net zo goed als een aantal mensen van de oude garde, maar dat maakt niet uit. Er is maar één persoon die het met me eens hoeft te zijn en als hij het een goed plan vindt dan hoef ik verder van niemand toestemming te hebben.

Mensen die niet zien of begrijpen waar we aan werken zijn in mijn ogen personen waar je geen tijd aan moet besteden. Dit geldt niet alleen voor dit project maar vooral ook voor de opleidingen in Nederland. Ik ben bang dat je als trainer beter af bent als je geen opleidingen heb gedaan in Nederland. Als je de opleiding doet om het papiertje te halen en je vergeet verder wat ze je hebben proberen wijs te maken dan is het goed, maar als je het als de waarheid ziet dan ben je ver van huis. Er is niet één punt in de manier waarop ik over badminton denkt dat ik heb kunnen halen uit de opleidingen van badmintonbonden. Het is oude en vooral saaie koek. Ze hollen als gekken achter de feiten aan en vragen zich af waarom het gat alsmaar groter wordt.

Probeer je met je speler eens bezig te houden met de fouten die hij morgen wel eens zou kunnen hebben. Ik vraag van mijn speler dat hij via een plan van aanpak weet waar de volgende shuttle gaat komen en ik vind dat mijn speler van mij mag eisen dat ik via een plan en visie weet wat zijn volgende fouten of gebreken zullen zijn in de toekomst. Ik wil mijn speler in mijn hoofd wedstrijden zien spelen die pas over twee jaar plaatsvinden. Dat beeld wil ik terug kunnen koppelen naar de training van vandaag. We trainen nu slagen die hij misschien de komende 1,5 jaar nog niet gaat gebruiken in wedstrijden gewoon omdat hij nog niet technisch vaardig genoeg is. Maar die dag gaat wel komen en ik weet ook wanneer en dan kan hij het wel en zal het jaren duren voordat andere spelers het ook zullen kunnen.

Dit is een soort visie die ik van een bond verwacht, maar dat is vergeefse hoop. De visie daar gaat niet verder dan de volgende subsidie en 'heb ik volgend jaar nog wel een baan?' In mijn vorige stukje heb ik de bond bedankt voor de medewerking, dat was natuurlijk super sarcastisch want van deze bond verwacht ik helemaal niets. Niet dat ze me begrijpen, niet dat ze een visie hebben of geen geld. Medewerking is voor mij al "niet tegenwerken". Dat de bond iets nieuws niet steunt verbaast me niets. Het geld is daar immers veel belangrijker dan de spelers.

Deze bond zal dan ook geen problemen hebben met mijn visie dat als er in de toekomst van dit soort spelers gebruik gemaakt wil worden er geld op tafel moet komen. Het spelen voor het nationale team kan, maar het heeft een prijs. De spelers die binnen de bond worden opgeleid moeten het wel gratis doen want de bond heeft hun opleiding betaald. Maar als de spelers hun opleiding zelf betalen, dan hangt daar voor de bond ook een prijskaartje aan als ze deze uitzendkrachten willen gebruiken.

De bond zal uit zichzelf niet veranderen, want de spelers hebben niets te vertellen. In Nederland is het doel om op Papendal te komen en als je daar bent, dan heb je het gemaakt. In de tegencultuur probeer je weg te blijven uit de klauwen van de Nederlandse Leeuw. Je wil je vrij en onafhankelijk ontwikkelen ver weg van een subsidiecultuur en het rekenen naar een plaats op de Wereldranglijst. Je wil daar staan om dat je daar hoort en niet omdat de subsidie je naar de toernooien heeft gestuurd waar via een aardig calculatiemodel wat punten voor de volgende subsidie bij elkaar worden gerekend.

Afgevaardigden: doe de sport een plezier op de volgende vergadering en snij in het topsportbudget. Ruim op in de subsidiementaliteit en creëer weer een topsportgedrag bij de spelers en trainers waar moet worden gevochten voor een plaats naar een toernooi en waar een coach weer de baas is over zijn selectie. Maak een eind aan middelmatigheid en beloon visie en durf. Verbind een loon aan een prestatie en heb 'zero tolerance' als doelstellingen niet worden gehaald zowel voor spelers als voor coaches.

door

via Ron Daniëls

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Je ontvangt enkele keren per jaar een speciale update!

Over de auteur: Ron Daniëls

Je zou denken dat hij alleen hard kan schreeuwen, maar Ron weet vaak de juiste snaar te raken. Misschien daarom wel bekend en berucht tegelijk?

vorig artikel

Halve finale voor Yao Jie

6 jaar geleden

volgend artikel

Go Jie! Triomf in Finland

6 jaar geleden

Wat vind jij? Er zijn al 3 waarderingen!

Reacties

+

› lees onze huisregels

Over de auteur: Ron Daniëls

Je zou denken dat hij alleen hard kan schreeuwen, maar Ron weet vaak de juiste snaar te raken. Misschien daarom wel bekend en berucht tegelijk?

TEST

Meer nieuws