Zoals de meeste van jullie inmiddels weten is dat helaas niet gelukt. Bij de European Games heb ik in de kwartfinale 2 matchpoints gehad maar heb ik deze helaas niet kunnen verzilveren.
Voelt het oneerlijk om je dan niet te kwalificeren op 1 punt? Ja, behoorlijk maar ik wist van te voren wat ik moest bereiken.
Doet het pijn? Ja, elke dag doet het nog pijn dat het niet gelukt is maar ik begin er steeds meer vrede mee te hebben.
Ga ik nu stoppen? Nee absoluut niet! Ik heb weer nieuwe energie en passie gevonden voor het spel en ga volle bak door. Het zal alleen wat tijd kosten om nieuwe doelen te stellen.
Als laatste wil ik zeggen dat ik trots ben. Trots op hoe ik met 1 van de grootste teleurstellingen in mijn badmintoncarrière ben omgegaan. Ik heb hier hard aan gewerkt samen met een psycholoog en ik ben blij dat ik dit heb gedaan. Stap voor de stap gaan we weer de goede richting op.
