Jijzelf bepaalt wat je doet met je professionele carri&eagrave;re (wat wil je leren?). Doordat je je eigen projectmanager bent, ben je zeer bewust van de keuzes die je maakt of juist niet maakt, omdat elke keuze positieve en of negatieve consequenties kan hebben. Bijvoorbeeld wanneer ik niet met alle aandacht een vak volg, zal ik dat vak mogelijk niet gaan halen. Bovendien heb ik beperkt iets van het vak opgestoken, waardoor ik later, wanneer ik werk, niet de kennis kan toepassen. Hierdoor heb ik alleen mijzelf. Het besef dat ik mijzelf heb dringt ook door. De volgende keer zal ik namelijk niet dezelfde keuze maken (niet aandachtig een vak volgen), maar de keuze maken om wel aandachtig de vakken te volgen; ik verbeter mijzelf namelijk erdoor.
Nu denk ik zelf dat spelers die ambitie hebben (voornamelijk topspelers) veel meer een eigen projectmanager moeten gaan worden, waardoor zich zij ook veel meer bewust worden wat ze aan het doen zijn. Dus niet dat alleen een coach/trainer en of Badminton Nederland bepaalt wat je als speler moet gaan doen, maar dat je zelf gaat beslissen. In dit geval dat je je eigen topsportprogramma gaat samenstellen, waardoor je de wereldtop kan gaan bereiken.
Het zelf beslissingen gaan nemen (zelfstandigheid) zal een enorme boost krijgen wanneer er ook negatieve consequenties zijn als er een verkeerde keuze wordt gemaakt; negatieve feedback. Naar mijn idee zijn nu de negatieve consequenties van een keuze van een speler in de nationale selectie zeer beperkt, aangezien Badminton Nederland en of de trainers het topsportprogramma samenstellen en altijd klaar staan om je mentaal/financieel op te vangen, wanneer je het moeilijk hebt. Want vertel mij nu eens wat de gevolgen zijn voor een speler die in de nationale selectie zit, wanneer hij een periode niet gemotiveerd traint? Volgens mij niks, je blijft gewoon lekker knus in de nationale selectie en wacht totdat je weer gemotiveerd bent.
Nu rijst de vraag: hoe kan je negatieve consequenties voor topspelers in de nationale selectie implementeren in het topsportsysteem badminton? Simpel, verbind financiële gevolgen aan prestaties van een topspeler: wanneer een topspeler goed presteert, kan hij verdienen aan badmintonnen. Wanneer een topspeler slecht presteert, zal het hem geld kosten. Dus niet gemotiveerd trainen voor een langere periode zal dus zeer waarschijnlijk leiden tot slecht presteren in wedstrijden, wat de negatieve consequentie heeft dat het je als topspeler geld kost. Dit wil je als topspeler niet: geld betalen voor topsport. Hierdoor zul je er alles aan doen om wel goed te presteren: er is een besef bij de speler ontstaan dat je jezelf hebt wanneer je niet presteert.
Het besef zal er zeer waarschijnlijk toe leiden dat je bij jezelf na gaat denken wat nu het optimale topsportprogramma voor jou als persoon is. Wat heb jij als speler nodig om de prestaties te halen die van jou verlangd worden? Wanneer spelers dit soort vragen aan zich zelf gaan stellen is er zelfstandigheid gekomen. Anders gezegd, je bent projectmanager van je eigen carrière geworden. Jijzelf bepaalt namelijk wat goed voor je is, en wat niet. Het kan leiden dat je afwijkt van de gebaande paden (het topsportprogramma van Badminton Nederland), en dat je andere keuzes gaat maken.
Naar mijn mening zie je deze zelfstandigheid ook sterk terug in de topsporters in andere sporten in het heden en het verleden. Zij wisten/weten namelijk veelal precies wat nodig is om beter te worden. Een aantal voorbeelden: Rintje Ritsma die in 1995 de eerste financieel onafhankelijk schaatsploeg opricht (Sanex), omdat hij vond dat de KNSB niet de voorwaarden kan scheppen om optimaal te trainen, Inge de Bruijn die in 1997 in Amerika ging trainen bij Paul Bergen, omdat zij zich niet meer kon motiveren in Nederland, Roger Federer die tussen 2004 en 2009 geen vaste tennistrainer/coach had die hem begeleidde, zeer waarschijnlijk omdat hij zelf wel wist hoe hij beter kon worden, Lance Armstrong die een huis kocht in Girona om in de bergen te trainen, oneindig veel voetballers die naar het buitenland gaan voetballen om beter te worden, ...
Positieve en negatieve consequenties voor badmintonspelers kan je inbouwen door het systeem wat Ron wil toepassen. Dit is zeker geen slecht idee. Zelf heb ik er wel twee problemen mee: 1. de afrekening van twee jaar niet presteren komt ook na twee jaar. Dit kan zeer vervelend zijn voor een speler, omdat deze speler na twee jaar badmintonnen een hoge rekening gepresenteerd krijgt en 2. gekoppeld aan probleem 1, doordat een speler niet continue met de financiële gevolgen van zijn presteren wordt geconfronteerd, werkt het mechanisme van positieve/negatieve feedback niet optimaal; het belonen/straffen voor prestaties. Dit komt omdat de feedback wordt uitgesteld (mogelijk twee jaar).
Nu heb ik zelf een ander idee hoe je een dergelijk systeem beter kan implementeren. Dit systeem is wel volledig verbonden aan hoe het topsportsysteem badminton in elkaar zit. Maar het idee is als volgt: de bond (Badminton Nederland) biedt geen topsport meer aan voor selectiespelers (geen technisch directeur, bondscoaches en of trainers in dienst). Het geld wat gereserveerd is voor de nationale selectie zal dan onder een zeer beperkte groep spelers (maximaal 10) die de potentie hebben om de wereldtop te halen (spelers tussen de 15 en 24 jaar) worden verdeeld. In mijn visie is het bedrag wat dan wordt verdeeld de grootte van het sponsorbedrag (€150.000), aangezien ik heel graag zou zien dat het gedeelte wat de leden via contributie betalen aan topsport wordt geïnvesteerd in private badmintonschools, badmintonacademies en badmintonuniversiteiten hier in Nederland, zodat de opleiding van jonge spelers (spelers tussen de 8 en 21 jaar) sterk verbeterd kan worden.
Deze selectie van spelers die de potentie hebben om wereldtop te worden, wordt bepaald door een commissie van trainers van de academies en universiteiten. Wanneer een speler wordt geselecteerd, zal deze speler binnen een half jaar met een plan van aanpak moeten komen. In dit plan van aanpak geeft de speler aan wat hij of zij wil bereiken, hoe hij dit wil bereiken en wat de doelstellingen zijn. Alles staat natuurlijk wel in het teken van de langere termijn; wereldtop worden. Als de doelstellingen worden behaald, zal de speler geld blijven ontvangen van de bond. Wanneer een speler zijn doelstellingen niet haalt, wordt de geldkraan dichtgedraaid. Ieder jaar zal de speler weer met een aangepast plan van aanpak moeten komen, zodat een realistisch verwachtingspatroon wordt geschapen.
De speler kan zelf bepalen hoe hij zijn ambities wil waarmaken met het geld wat hij ontvangt. Vanuit de bond wordt er wel gestimuleerd om naar een buitenlands badmintoninstituut te gaan. Bijvoorbeeld naar Oro om daar de badmintoncarrière voort te zetten. Maar als de speler zelf naar een ander opleidingsinstituut wil gaan, mag hij dat zelf weten. Zolang de speler de doelstellingen die hij zelf heeft beschreven, maar haalt.
Wel moet ik er bij zeggen dat de hoeveelheid geld die de speler ontvangt van de bond in principe niet voldoende is om alles te doen en laten wat de speler wil. Spelers moeten namelijk zelf andere financieringsbronnen aanboren (sponsoren, familie, clinics, ...) om zichzelf geheel te voorzien. Dit wil je zodat de speler onder nog meer druk moet gaan presteren: je eigen plan van aanpak realiseren en ook de sponsoren tevreden houden. Dit leidt naar mijn inzien tot nog meer zelfstandigheid van de speler: hij zal alles geven om te presteren.
Dit systeem en ook het systeem van Ron heeft drie grote voordelen: 1. een speler draagt zelf bij aan zijn eigen opleiding, waardoor de opleidingskosten per persoon afnemen, 2. door zelf als bond beperkt/geen personeel wat gericht is op topsport in dienst te nemen, is er ook een beperkte financieel risico wat de bond draagt. Dus nooit meer geen problemen met het ontslagrecht en de daarbij horende gouden handdruk. 3. de bond hoeft zich haast niet meer druk te maken over de nationale selectie, en kan zich volledig focussen op de opleiding (scholen, academies en universiteiten). 4. spelers zijn enorm gemotiveerd om te presteren, want als ze niet presteren wordt de geldkraan dichtgedraaid.
De twee voordelen van mijn bedacht systeem ten opzichte dat van Ron zijn dat 1. een speler geen schuld opbouwt, wanneer hij slecht presteert. Er wordt namelijk geen geld geleend en 2. de positivie en of negatieve feedback wanneer er niet gepresteerd wordt is er eerder.
Ook moet ik toegeven dat er een groot nadeel is van mijn systeem: de potentie om een bank als sponsor binnen te halen is er niet. Dit nadeel vind ikzelf minder belangrijk dan de twee voordelen, daarom geef ik de voorkeur aan het systeem wat ik heb bedacht: het bestaan van een speler wordt niet gebaseerd op leeninkomsten, maar op inkomsten waar niks voor terug hoeft worden betaald.
Met vriendelijke groet,
Harm van Schaik
Reacties 18
Idee voor een sponsor: Cup a Soup, iedereen is een manager!
Ik zou een jonge speler als Nick Fransman adviseren om direct de route te volgen die Ron, Harm en Henri in deze hele riedel aan reacties beschrijven. NICK FRANSMAN doe er je voordeel mee!
Dit is waarom ik Badmintonline volg en lees, dit is de info die ik wil lezen, dit is de bezieling die ik nergens anders kan vinden. Compliment voor Henri, Ron en Harm voor de waardevolle en constructieve discussie.
Ron begrijpt goed wat ik wil: spelers die de potentie hebben om wereldtop te worden kunnen zelf hun eigen route uitstippelen die naar de wereldtop leidt. Deze route kunnen ze zelf uitstippelen omdat ze financieel onafhankelijk worden: een speler krijgt geld vanuit de bond en van andere inkomstenbronnen (sponsoren, familie, clinics geven, werken, ...). Waarom ik wil dat spelers een eigen route kunnen uitstippelen? Dit is simpel, meerdere wegen leiden naar de wereldtop, dus een weg die precies past bij de speler in kwestie lijkt mij het meest effectief. En deze weg kan het best bepaald worden door de speler zelf. Hij weet vaak wat hij precies wil. De speler moet namelijk het allemaal zelf doen, hij staat op de baan de wedstrijden te spelen en niemand anders. De bond, coaches, trainers en of familie begeleiden alleen maar.
Een speler kan dus zelf zijn eigen route uitstippelen. Zeer waarschijnlijk zal de speler een route kiezen die in het verleden succesvol is gebleken. Of een route kiezen die de potentie heeft om succesvol te worden.
Nu neem ik het voorbeeld opleidingsinstituut Oro. Als blijkt dat opleidingsinstituut Oro veel talenten op wereldniveau kan brengen, zal een speler die een beurs vanuit de bond gaat ontvangen zeer waarschijnlijk sneller voor opleidingsinstituut Oro kiezen dan voor een andere route (ander opleidingsinstituut). Op deze manier komt er 'marktwerking': opleidingsinstituten gaan met elkaar concurreren in het voorbrengen van wereldtoppers.
Een speler kan ook voor de route kiezen om een eigen team op te richten, of om zich aan te sluiten bij de Vietnamese selectie. Mij maakt het niet uit welke route ze kiezen, zolang de doelstellingen die gericht zijn om op langere termijn wereldtopper te worden gehaald worden. Deze doelstellingen worden door de speler zelf opgesteld. Dit kan natuurlijk in samenspraak met de coach/trainers die de speler gaan begeleiden.
Hoi Henri, de door Harm voorgestelde zelfstandigheid zal er toe leiden dat spelers vanzelf gaan kiezen voor een eigen team en zeker als dat team een ondersteuning krijgt van de bond. Ook op toernooien zullen de trainers uit hun jeugd traject nog steeds aanwezig zijn voor coaching en andere zaken indien nodig. Wat mij betreft mag een systeem ook veel meer flexible zijn als wat we nu hebben beschreven het moet vooral duidelijk zijn om daarmee de verantwoord stelling duidelijk te maken.
Op dit moment hebben afgevaardigde enkel en alleen de mogelijkheid om budget overschrijdingen achteraf toch goed te keuren, er werden nooit fouten afgestraft zodat bond en technische staf met alle mis toestanden weg konden komen. Als wij op ORO een fout maken dan kost ons dat geld en zouden we zelfs op de fles kunnen gaan dat geeft een andere soort verantwoordelijkheid te opzichten van het te behalen resultaat. De duidelijke regels zijn er dus niet alleen voor de spelers maar ook voor alle andere betrokkene.
Ik ben helemaal voor openheid en wil alles wat we doen op het Internet zetten via schrijven, video of webcam. Je hoort of ziet bijna nooit iets van de badminton scholen in Nederland enkel Ronald laat wel eens wat van zich horen uit Limburg verder zijn het allemaal eilandjes. Ik ben fel tegen een centraal gestuurd systeem waarin een autoriteit (of dat nu de bond of ORO is) verteld wat andere moeten doen. De kans dat je het fout heb is veel te groot en je zult zien dat je veel te kwetsbaar ben, wat ik wel wil is dat al deze verschillende eilandjes kennis delen en de goede dingen van elkaar overnemen. De kans dat er iets goeds komt van 10 zelfstandige eenheden is veel groter dan als dat van een centrale plaats komt, badminton scholen in het land moeten enkel en alleen iets van ORO overnemen als ze daar het nut van inzien en sterker nog ik wil op ORO ook terecht worden gewezen als men elders vindt dat het geen we doen niet goed genoeg is.
Het invoeren en werken met zo'n systeem heeft ook een bijproduct wat zeer welkom is en dat is dat mensen weer iets durven te gaan zeggen. De huidige cultuur van BNL is zodanig dat mensen niet hun eigen naam zetten onder stukjes, ook nu weer krijg ik email van personen die mij hun mening vertellen maar dat niet in het openbaar durven te doen. Veel te veel mensen zijn bang voor de gevolgen van BNL voor hen zelf, de school of klub. Enkel en alleen daarom is het al een goed idee het technische gedeelte een tijdje weg te halen bij BNL zodat er weer vertrouwen kan komen in het achterland en men weer gewoon zijn mening durft te zeggen.
Daar ga je gegarandeerd veel voor terug krijgen, maar zoals boven geschreven, zijn het keuzes die gemaakt moeten worden. En mochten we op Oro in 2 jaar geen resultaat neerzetten, dan hou je ermee op, maar dat lijkt me zéér onwaarschijnlijk.
Een mooi plan, maar er zitten wat haken en ogen aan op technisch vlak.
Allereerst een paar opmerkingen over het gebruik van het woord "talent", helaas iets te vaak door velen gebruikt voor de omschrijving van een persoon met een bovennormale coordinatie en balans, dat tot uiting komt in het in soepel bewegen en makkelijk slaan, zonder schijnbaar veel moeite te hoeven doen. Zoals terecht opgemerkt, gaat dit lang niet altijd samen met een wellicht nog belangrijker talent: bewustzijn, hardwerken en passie voor de sport. De werkelijke motivatie. Ideaal gezien heb je deze zaken in dezelfde persoon, en dan wordt het makkelijk werken. Dat de zogenaamde talenten vaak opgenomen worden in selecties en met de helft van het werk vaak winnen, is enkel een bewijs hoe belangrijk techniek en een begrip van de daaruit voortkomende situaties zijn in onze sport. Daarom is het fundamenteel dat gemotiveerder jeugdspelers in de motorische "golden age" (de fase waarin het aanleren van nieuwe bewegingen makkelijker en sneller gaat) ontzettend veel werk verrichten in coordinatie en bewegingstechnieken en slagen. Daarmee geven we de groep "hardere werkers" de mogelijkheden om sneller met de traditionale talenten te concurreren en daarmee ook deze te doen beseffen dat er ook gewerkt moet worden.
Dus talent om hard te werken en zelfstandig keuzes te kunnen maken is eveneneens erg belangrijk.
Wat betreft het plan: ik ben er principieel op tegen om teveel geld in de scholen, academies en "universiteiten" te steken, al zal het zeker meer moeten zijn dan vandaag de dag gebeurt. Meer dan geld, zijn er middelen nodig: kennis, coordinatie, communicatie, betrokkenheid, en materiaal (shuttles). De jeugdspelers mogen best een aardig bedrag meenemen op jaarbasis, ik heb daar geen enkel probleem mee. We zouden enkel moeten zorgen dat minderbedeelde kinderen wel gratis mee mogen doen. Het gelijk "in de watten leggen" van mindere hoogvliegers, vind ik behoorlijk afremmend werken is mijn ervaring. Dat de bond bijvoorbeeld de deelname van al deze spelers aan bijvoorbeeld 6 nationale toernooien betaald (inschrijfgeld) zou al genoeg zijn boven de eerder genoemde zaken. Wanneer hier spelers echt een stap willen zetten, heb je gewoon geld nodig en het geld zal toch vooral naar het echt opzetten van topbadminton moeten gaan in mijn mening. Als je weinig hebt, kun je weinig uitgeven: Ik ben ook niet tegen het plan van de bank zoals Ron dat voorstaat, maar ik zou me ook niet willen vastleggen op een maximumleeftijd. Als iemand zich ontwikkelt tot topper blijf je deze tenminste op bepaalde gebieden steun geven, dit kan zijn (als je het aan mijn voorstel van enkel weken terug op deze site relateert) van periodes gratis op het Orocentrum, bijdrage aan ontwikkelinsplannen binnen een privè opzet. Dus het actief begeleiden van privé-teams, maar ook moeten we ons realiseren dat niet iedere potentiele topper in staat is om een team op te zetten. Dus we moeten tzt gaan promoten dat teams een soort van groepjes worden. Maar talenten mogen niet verloren gaan omdat ze gewoon 100% voor badminton gaan en eigenlijk niet naar de zakelijke kant kijken. Je moet flexibel willen zijn. Je haalt je vaste kosten zoveel mogelijk naar beneden, zodat je meer kunt investeren waar het echt helpt en als er geen goede doelen (geschikte projecten, spelers enz) zijn, dan geef je dat niet uit, maar leg je het apart, of stop je het in de promotie op scholen e.d. om meer mogelijke talenten in de hallen te krijgen.
Ik ben het op zich met zowel de voorstellen van Ron en Harm eens, ik zou er iets flexibeler mee willen zijn en het zoveel mogelijk op maat maken richting de verschillende spelers en situaties en waar ik het meeste moeite mee heb is toch het voorstel om veel geld te pompen in scholen, academies, en "universiteiten", nogmaals, deze moet je ondersteunen, maar op andere manieren. Ze zijn ONTZETTEND belangrijk, maar wellicht juist omdat het niet bedolven wordt onder geld:
- ouders die een aardig bedrag betalen voor hun kinderen, willen dat hun kinderen zich inzetten, en zullen meer betrokken zijn en bereid zijn tot rijden enz (al moeten we enorm oppassen met de houding van sommige ouders, maar ik heb alle vertrouwen dat de technische leiding in de scholen en academies daar voldoende ervaring mee heeft.
- een plek moet je verdienen, en we willen Papendal situaties voorkomen waar het te gemakkelijk is. Ouders zullen zonder progressie en teveel stress op school, ingrijpen en voorkomen dat situaties jarenlang doorgaan.
- kinderen en ouders zullen veel meer van trainers verwachten aangezien ZIJ de klanten zijn en dus betalen. Dus je wilt kwaliteit, dat ook gegeven moet worden. Dus zal de BNL in vele vormen moeten bijdragen zoals hierboven aangegeven en zoals in mijn Oro plan aangegeven. Ideaal gezien zijn academies en scholen direct betrokken bij een Oro structuur (hier kan het snijvlakken hebben met Ron, die aangeeft dat je spelers kunt laten bijverdienen of bepaalde spelers toevertrouwt, om geld bij te verdienen (en in plaats van direct geld in academies te stoppen, kun je dus een groter bedrag van de beurs dekken als BNL zijnde als spelers dus extra werk verrichten, dit wordt weer gescreend door de trainers natuurlijk, zowel de orotrainers als de club en academy/school trainer.
enzovoorts, maar dan komen we op een nieuw artikel uit, en ik wilde enkel aangeven wat ik van enkele punten denk.
Om een toekomst te creeeren zul je verder moeten dan zelfs wat hier wordt aangegeven, al zou het al een ontzettend goede stap zijn. Je zult veel verder moeten samenwerken, met een extern centrum en privèteams die hier af en toe gebruik van kunnen maken, zich toevoegen bij stages in azie e.d. Academies en scholen die samen met clubs (wellicht de clubs die een zekere inzet tonen richting het ontwikkelen van talent), de lijnen uitzetten: alle trainingen en evaluatie zijn bij het centrum bekend, video's worden via internet uitgewisseld, oplossingen gezocht, suggesties gegeven, en dit kan twee richtingen uit, het is niet dat Oro enkel academies aanstuurt, en academies de scholen en scholen de clubs, maar het moet integraler. Scholen kunnen opmerkingen plaatsen bij academies of Oro (of wat voor centrum je ook maar voor ogen staat, maar zoals gezegd, ik hoor graag van een betere suggestie nu papendal gesloten wordt door het NOC NSF) je moet gezamelijk beter willen worden. We zijn allemaal nederlanders. we hebben een interesse in het produceren van een top-10 speler, en daarvoor moeten we de interesse dat deze van onze club komt, of met wat dan ook vergeten.
Zelfs een Oro plan kan niet voldoende werken zonder een integraal plan waarin academies, scholen en clubs werkelijk actief betrokken zijn. Dit werkt motiverend, creeert een teamgeest tussen deze instituten, en als BNL slim te werk gaat, dan kan er veel geld bespaart worden door overhead kosten te besparen en de investering in de sport kan veel directer zijn op deze manier, tegelijkertijd spelers en hun "sponsors" (van ouders, tot lokale geldschieter en echte sponsors" betrokken maken bij de ontwikkeling, het plan, de progressie, of niet en dus altijd zorgen dat deze automatisch meer betrokken zijn bij hun ontwikkeling. Dit geeft meer kwaliteit over de hele lijn en kwaliteit is noodzakelijk om tot resultaten te komen.
Hopende dat we vroeger dan later gebruik maken van dit moment in onze sport om de bakens te verzetten. Sport is dynamisch en daarin heeft het wel eens wat ontbroken.
Een laatste punt, ik wil niet iedere speler die nu 20-21 is volledig afschrijven, ik denk dat deze spelers goed begeleid moeten worden in een soort commerciele teams die bijdragen ontvangen van BNL mits ze met een goed plan komen, en deze teams kunnen gebruik maken van een externe Oro-structuur, maar zijn niet hiertoe verplicht, ze kunnen er ook af en toe naar toe gaan, als het maar binnen hun plan past. Op basis van dit plan en de ontwikkeling, worden budgetten toebedeeld. Je moet enkel wel t kaf van t koren scheiden, en hiermee komen we terug naar mijn opening, hard kunnen en willen werken is veel waard in mijn optiek. HIermee bedoel ik niet 8 uur per dag beulen, dat wordt nog wel eens gezien als hard werken, helaas is het vaak gewoon dom stenen sjouwen, daar wordt je enkel fysiek sterk van. Maar met hard werken, wordt bedoelt om ook gewoon als Victor Axelsen destijds, jezelf op te sluiten in de sporthal net zo lang tot de service die je voor ogen hebt, zo goed is als je van jezelf verwacht op dat moment. Dus geen 9-5 mentaliteit, maar je doelen willen halen en dat ken net zo goed technisch, tactisch, mentaal, lifestyle enz zijn als fysiek beulen. Dit om misverstanden te voorkomen.
De groep Daniëls 250.000 euro ter beschikking stellen en vragen daar een programma voor te maken voor jeugd spelers. Geen centen uitgeven die er niet zijn, er staat 250.000 euro in het budget voor top sport en ga daar niet overheen. Alle technische staf weg iedereen die met top sport te maken heeft op kantoor ook weg, besparen besparen en nog eens besparen.
Geachte BC bestuurder, geen zin in een promotie tot BN bestuurder?
We mogen hopen dat de afgevaardigde nu eens echt vragen stellen over de werkelijke kosten van het bondsbureau, alle stukken die hier het licht zien hechten geen waarde aan de technische staf van BN en vinden dat banen als TD en bondscoach moeten verdwijnen. Van wat men mijn doet geloven was het overleg van 25-08-2012 het over een ding wel eens en dat was de slechte opleiding voor trainers.
BN is daar verantwoordelijk voor als je het niet kunt moet je het uitbesteden of minimaal mensen binnen halen die dat wel kunnen. Gezien de huidige situatie is dit laatste niet wenselijk er moet minder en niet meer personeel komen. De alternatieven die zijn gegeven door verschillende mee denkende mensen zouden gehoor moeten krijgen.
hallo Julio, ik ben het voor 100% met je eens dat er op dit moment geen Wereld topper potentie is bij de huidige selectie. Het ORO voorstel gaat er dan ook van uit dat we met de jeugd gaan werken en dat spelers die ouder dan 21 misschien 22 gewoon voor zichzelf moeten zorgen eventueel met een bijdrage van de bond in hun eigen team.
In de jeugd die er nu is zou ik wel investeren maar dan op een manier die ver bij het huidige systeem vandaan is. Dat is het geen Harm, Henri en ik het over hebben. In ons voorstel komen geen spelers voor die nu in de senioren selectie zitten. Wel spelers uit de U17 en U19.
Veder is het zo dat juist vaak de spelers met wat minder talent verder komen dan de spelers met veel talent, talenten hebben het nadeel dat ze vrij lui zijn en dat is iets wat je in het badminton van vandaag niet meer kan hebben.
Elke euro die de bond in de huidige selectie stopt in de veronderstelling dat Nederland er RIO mee gaat halen is geld dat je net zo goed in de zee kan gooien.
Het belangrijkste criterium wat ik vind voordat een speler kans maakt op een beurs is dat de speler de potentie heeft om wereldtopper te worden. Omdat de bond niet al te veel geld heeft, is er een restrictie: maximaal 10 spelers met de potentie om wereldtopper geef je een beurs, omdat anders het totaalbedrag per speler te min wordt; ze kunnen van de beurs amper een groot gedeelte van de kosten dekken.
En ik vind het een goed idee van jou dat als er geen spelers zijn met de potentie om wereldtopper te worden, dat je net zo goed het geld kan opsparen totdat er wel een speler is/spelers zijn met de potentie om wereldtopper te worden.
Wat ik ook al eerder heb aangegeven, weet ik weinig af van topsport en kan ik dus ook niet aangeven wie wereldtopper kan worden of niet. Daarvoor moet je bij de professionals zijn; in mijn ogen zijn dat dan de trainers van de academies en universiteiten.
Cutting out the middle man (TD, technische staf) saves money! Dat geld komt beter ten goede van de speler. Klinkt helemaal niet verkeerd. In Denemarken worden overigens maar een paar reizen naar toernooien door de Deense Bond gefinancierd, een groot deel van de reizen moeten de spelers zelf betalen.
Is weer en topstuk Harm!
Ik ben helemaal voor het afschaffen van de TD en de coaches en die bijdrage. Ik vind 10 spelers alleen veel te veel. Ik denk je in jaren dat er geen spelers zijn die voldoende potentie hebben (momenteel zijn het er bijvoorbeeld 0) het geld gewoon moet opsparen. We zijn geen teamsport waarbij je een aantal mensen moet opstellen om het team vol te krijgen. Is er maar 1 super-talent? Dan krijgt die steun. Nummers 2 t/m 10 zullen meer moeten laten zien.
Ik wil nog wel graag een kanttekening plaatsen bij de parallel tussen topsport en 'het beste uit jezelf halen'. Ik vind die namelijk mank gaan. Het is ontzettend jammer dat de twee mensen die momenteel volgens de lijn 'het beste uit jezelf halen' te werk gaan niet de meest talentvolle spelers zijn. Het Team M en Team vdV zijn beiden opgebouwd rondom gemiddeld getalenteerde spelers. Ze tonen de bereidheid om alles opzij te zetten het maximale uit hun badminton-'carrière' te halen, maar de resultaten kunnen wat mij betreft niet onder de noemer 'topsport' worden geplaatst. Misschien is er differentiatie nodig tussen 'topsport' en 'sport op topniveau'. Volgens mij streven we dat laatste na.
ps. en studeren is gewoon studeren
Waarom verbaast het me niet dat je het doet om een antwoord uit te lokken :-)
Als je een lening sluit voor een auto dan maak je schuld en je maakt ook nog eens schuld op iets wat elke dag minder waard wordt. Ik zie het lenen van geld om een paar jaar als top sporter te kunnen gaan leven als een waarde investering waar je de rest van je leven plezier van zal hebben. Natuurlijk moet ik in de berekening uitgaan van een rest schuld maar die zal nooit 100% zijn want dan heb je 2 jaar lang niets gepresteerd. De spelers hebben ook 6 weken vakantie in het ORO voorstel, 2 weken rondom de Kerst en Oude jaar en 4 weken in de zomer, Christian Lind (Denemarken) komt bijvoorbeeld 3 weken training geven op het ORO kamp in de zomer dat doet hij omdat hij zelfstandig beroeps speler is en hij het geld wil gebruiken om in Azië te kunnen gaan spelen.
Spelers die echt zelfstandig zijn/worden zullen zulke dingen gaan doe, ze zullen trainer worden voor een paar uur per week, mee werken aan de kampen tegen betaling, deel nemen aan de trainers opleidingen die er zijn op ORO. Ik kan me zelfs voorstellen dat er een programma komt dat we "trainingsmaatje" noemen, Jeugd spelers uit Nederland of andere landen kunnen een week komen trainen om samen met topper te kunnen trainen ik kan me goed voorstellen dat een deel van de opbrengsten naar de vaste spelers gaan als we dit gaan doen. Dit is iets wat veel spelers in Azië moeten doen als ze wat willen bijverdienen het geeft ze extra uren op de baan, ze doen iets wat ze leuk vinden om te doen (hoeven geen vakken gaan vullen bij de supermarkt) en ze krijgen er wat geld voor.
Ik sta er keer op keer weer versteld van hoeveel spelers uit Azië er voor over hebben om aan de top te komen. In Danang had ik spelers die na 6 uur dagelijkse training naar mijn kamer kwamen om te vragen of ik een uurtje extra training met ze wilden komen doen. Werken met zulke spelers is een droom voor een coach, ze doen niet alleen wat ik wil maar ze komen daarnaast ook nog eens vragen of ik iets wil komen doen dat zij willen. Daarna komen er gewone spelers die de selectie spelers wat geld betalen om met hen te mogen spelen, weer een dag voorbij en ze hebben 8 tot 9 uur op de baan gestaan en op 1 dag net zoveel uren gemaakt als 50% van de tijd die de Nationale selectie hier aan het werk is voor een hele week.
Je heb ook kunnen lezen dat het ORO voorstel ook rekening houdt met een combinatie van systemen, van 100% betaald door de bond, tot 50% en tot enkel en alleen een bijdrage geven aan team's zoals Meijs/Valk.
Je moet vooral flexibel zijn en maat werk leveren om de top te halen, net zo goed dat je niet elke speler het zelfde laat trainen is er ook niet EEN manier waarop je het moet gaan aanbieden als het op de centen aankomt.
Hoi Ron, ik maak aannames om heel scherp te krijgen wat iemand met een bepaald idee precies bedoelt. Dus daarom maakte ik de aanname dat het bij jouw bedacht systeem (leenstelsel) het twee jaar duurt voordat een speler de positieve of negatieve feedback krijgt; lening wordt kwijtgescholden of lening moet terug worden betaald. Door deze aannames hoop ik stiekem op een reactie van jou, zodat er een discussie kan ontstaan over de bedachte systemen.
Wat ik ook al heb aangegeven, mij lijkt het leensysteem een zeer goed systeem, alleen heb ikzelf problemen met het idee van lenen; schulden opbouwen. Schulden zorgen alleen maar voor problemen: nadat een schuld is opgebouwd is het moeilijk om je leven verder richting te geven, aangezien eigenlijk eerst de schuld terug moet worden betaald.
Het schulden opbouwen probeer ik in mijn persoonlijk leven zoveel mogelijk te vermijden. En ik wil ook niemand schulden opdringen.
Ik persoonlijk heb niks te maken met Bobo's. Dus door hen laat ik mij ook niet stoppen met het spuien van ideeën hoe het beter kan.
Hallo Harm,
Wederom een leuk stuk waar ik mezelf goed in kan vinden, jou
voorstel om het geld te verdelen onder een groepje van 10 spelers is het zelfde
wat ik eerder heb voorgesteld namelijk dat het geld de spelers zou moeten
volgen net niet de spelers het geld.
Het plan heb ik 4 jaar terug ingediend bij de minister in
België want in België speelde het zelfde probleem als in Nederland nu en de
minister had gevraagd wat de oplossing zou kunnen zijn. Er kwamen natuurlijk
net als in Nederland een heleboel bezwaren. Deze kwamen van de bond in België
want het was bedreigend voor de banen van mensen die je eigenlijk niet zou
moeten/willen hebben, ook het zelfde als in Nederland.
Dus dat gaat er ook gebeuren met jou plan, het gaat er nooit
komen ook al is het ver uit het beste plan want het kent geen compromissen. Je
vergist je verschrikkelijk in de bobo macht, de bobo’s zullen dit nooit laten
gebeuren zelfs als dat betekend dat hun bestaan recht er door wordt aangetast
(namelijk dat ze moeten werken voor top sport) gaan ze door niet in het belang
van de sport te werken omdat het niet
overeenkomt met hun eigen belang (ik heb het hier niet over het bestuur).
Het weg houden van verantwoordelijkheid is daar dan ook het
gevolg van, als je namelijk verantwoordelijkheid weg houdt dan schep je ook afhankelijkheid.
Ik vindt het prachtig in jou verhaal dat je hier juist zoveel op aandringt maar
je vergeet de bobo factor, spelers zijn vaak nog jong hebben geen ervaring en
zijn kwetsbaar, daar maken de bobo’s gebruik van.
Je vergelijkt jou idee tegenover dat van mij en dat doe je
met een aantal uitgangspunten die gebaseerd zijn op aannames, daar is niets
verkeerd aan maar heeft een paar punten die niet met de realiteit
overeenkomen. In mijn bank systeem is
het niet zo dat je zorgeloos twee jaar mee doet en dan BOEM daar is de afreken
dag, het is een doorlopend proces en ook daar is het negatieve en positieve
proces aanwezig als ze namelijk hun best doen gaat de schuld naar beneden.
Ik ben bang dat mijn ORO voorstel is afgeleid van 30 jaar
ervaring in de top sport in combinatie met het werken in een van de meest harde
sector die er is de agro sector. Dit maakt me niet beter dan andere maar
misschien wel de persoon met de meeste ervaring op vele gebieden. Niet alleen
heb ik die ervaring opgedaan in verschillenden landen in Europa maar ook in
Azië zowel zakelijk als in de Badminton sport;
Voor vele mensen ben ik de extreem harde persoon die het leven van mensen bij BNL moeilijk maakt, dat
ben ik helemaal niet, ik ben wat deze mensen hadden moeten zijn en dat is het
verschil. OK Harm je komt naar ORO en daar zal je een speelster van Vietnam mee
maken en zal zal je waarschijnlijk uitnodigen om naar Vietnam te komen. Neem
het aan en ga er kijken, ik ga mee en zal je dingen laten zien waar je alleen
maar van heb gehoord.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.