Zonder dat we dit vooraf hadden doorgesproken vroeg ook Ron Daniëls mij iets voor te bereiden voor het VBO studieweekend. Dit komt natuurlijk niet zo maar uit de lucht vallen, want uiteraard zijn dit soort zaken al eens besproken. Het komt dus eigenlijk heel mooi uit, want dit artikel is dan een mooie voorbereiding en ik denk dat het VBO een grote rol kan spelen als we de neuzen dezelfde richting op kunnen krijgen. Klein probleempje: ik krijg maar een half uur en dat gaat daar dus echt niet lukken, maar we zullen zien of ik een en ander kan stroomlijnen...
Het verzoek tot het meedenken tot het opzetten van een andersoortige trainersopleiding kwam ruim 2 jaar geleden vanuit de BNL hoek, maar tot op heden hebben we daar niets meer over gehoord en lijkt het een stille dood gestorven. Een andere reden voor het schrijven van dit artikel is om u mee te laten delen hoe ik mij als trainer probeer te ontwikkelen.
Om maar direct het koren voor de voeten van enkele critici weg te maaien: de ontwikkeling van niets in 2000 tot bijna niets in 2013... Ik blijf bescheiden. Toch bereiken wij bevredigende resultaten door dingen net iets anders te benaderen. Nee, ik stel nog weinig voor, maar ik probeer in ieder geval mijzelf te ontwikkelen tot een goede jeugdtrainer door in ieder geval veel over de dingen die ik doe na te denken. Maar daarover later meer.
Ontwikkelingen
Op een bepaald moment denk je zelf dat je het heel goed doet, maar gelukkig ben ik heel reëel en kan soms erg goed doen aan zelfreflectie. Tot nu toe heb ik nooit de naam genoemd van mijn beste pupil X (Ik heb lang getwijfeld of ik het nu wel zou doen, maar ik doe het ook nu niet, maar volgende week wel. Het is tenslotte Nederland en het is een stukje (zelf)bescherming. Niet met naam en toenaam op internet dus, maar in een discussie durf ik dit wel aan te gaan). 
Bijkomend voordeel is dat u misschien uw eigen spelers erin kunt plaatsen.
Iedere jeugdtrainer heeft X ongetwijfeld wel eens zien spelen en het is (zeker) niet dankzij mij dat zij een van de grootste Nederlandse talenten is, zeker in de dubbelspelen. Door haar grote arsenaal maakt ze het zichzelf soms erg moeilijk. Haar optredens zijn sterk wisselend en men zou ook een negatieve indruk kunnen krijgen als je niet beter zou weten.
Ik heb haar wel kunnen helpen met bepaalde zaken, dat zeker. Ik heb steeds gezegd: iedere trainer die zichzelf serieus neemt, zou ik X gunnen. Ongelooflijk hoeveel je moet nadenken als je met zo iemand bezig bent. En dat maakt je als trainer soms erg aan het twijfelen. Doe ik het wel goed, moet het anders?
Daarnaast zal ik 2 andere talenten noemen: U-13 speler Y en U-15+ speelster Z.
Z is een speelster die zich lineair ontwikkelt, gewoon doet wat ze moet doen en vooral geen gekke dingen doet. Ze vervalt soms in oude fouten en is eenvoudig weer terug te zetten. Niet al te moeilijk dus, maar het kost wel tijd, veel tijd soms... Y is een ander supertalent die zich heel explosief en snel ontwikkelt, maar ook alle aandacht nodig heeft, want anders blijft hij constant in zijn comfortzone en heeft weinig uitdaging. Tot voor kort was alles voor mij nog beheersbaar.
Alle 3 talenten komen of zitten in de Nederlandse selectie, maar ik haast mij te zeggen dat dat niet alleen maar komt door mij of door hun andere trainers en daar komt het punt waar ik graag over wil hebben. 
Bij een normale ontwikkeling komen allen uiteindelijk wel op het NK te staan, maar gezien de huidige ontwikkelingen binnen BNL zal het daar misschien stoppen. Wij trainers kunnen ze een aardig deel van het traject begeleiden en het liefst willen we ze internationaal laten schitteren, maar het blijkt dat het vooral hier helemaal spaakt loopt. Waarom?
Ik ben een talent. En wat nu dan?
Zoals gezegd doorloopt Z een normaal traject en is Y heel goed te trainen en ontwikkelt zich heel snel, want in de U-13 en U-15 is er heel veel te leren en veel doen ze gewoon zelf door veel te trainen en veel te spelen. Ik kan daar echt mijn steentje wel in bijdragen. X is een speelster waar je als trainer knettergek van kunt worden, maar doorloopt eerst normaal het traject, maar des te beter ze wordt, hoe gecompliceerder het wordt. Elke week is er weer iets, het maakt niet uit of dit positief is of negatief; elke week is er wel iets aan de hand. Vorig jaar slaakte ik al een "noodkreet" en dat noodzaakte ons om verder te gaan kijken, want vanuit BNL werd de ontwikkeling totaal niet gestimuleerd, eerder tegengehouden. Dat was niet altijd bewust gepland, maar dat komt allemaal door de hele organisatie die in de basis, lees jeugd, niet echt wereldtop gericht is.
Ik heb me vaak afgevraagd: wat als X ergens anders geboren zou zijn? Het komt niet zozeer omdat we niet willen, maar meer omdat we niet een geschikte trainersorganisatie hebben. Bij dergelijke talenten is het zeer belangrijk zeer veel individuele aandacht te geven om hun ontwikkeling en motivatie niet te laten stagneren. Het is onmogelijk om als trainer alle processen te begrijpen die gebeuren en het moet daarom geen schande zijn om sommige zaken uit handen te geven. Maar aan wie?? 
Binnen onze eigen kennis en kunde die we opbouwen, kan je sommige spelers redelijk begeleiden, maar voor andere spelers is misschien een hele andere aanpak nodig. De door mij geschetste spelers hebben allemaal een andere aanpak nodig. Tot hoever kan ik als trainer daarin meegaan?? Heel realistisch gesteld: dat gaat dus niet. You can't go all the way. Op een gegeven moment heb je hulp nodig. Het is bijna onmogelijk alles alleen te doen. Een hele selectie doen met 2 trainers? Onmogelijk! 
(Inmiddels heb ik speelster X "uit handen" gegeven. Ik ben blij dat we iemand hebben gevonden die haar nu beter kan begeleiden en ik ben niet te trots om haar te laten gaan, ik hoop tijdelijk... Ik moet namelijk nog te veel leren en als ik haar zou houden, zou ik mijzelf in dit verhaal ernstig tegenspreken!) Misschien zijn inderdaad aparte teams wel de oplossing, maar dat is weer een ander verhaal, zo ver zijn we nog niet, een enkeling uitgezonderd.
What if...
Als we deze 3 talenten nu gewoon zo door laten gaan: af en toe een extra trainingkje, vooral veel groepstrainingen en vooral dus blijven doorgaan op deze bekende en geëffende paden, dan komen ze wel in de top 200 van de wereld, maar zal een eventuele Olympische droom heel ver weg blijven. Wanneer ik het dus in mijn belevingswereld ga betrekken, zal er dus iets moeten gebeuren. Ik denk daar het volgende over:
- Cultuur en structuur in de basis dienen veranderd te worden
- Zelfreflectie
- Samenwerking moet beter
- Betere opleiding in de basis
Cultuur
In Nederland hebben wij een cultuur van dat we denken alles zelf heel goed te weten en vooral niet de hulp van anderen in te roepen. Ik heb al diverse keren aan spelers/begeleiders aangeboden om eens met hun pupil te trainen. Maar dat is kennelijk not done en er zijn zelfs trainers die letterlijk zeggen dat ze niet willen dat een ander gaat pronken met hun speler (!). De structuur is nog erger, zeker vanuit opleidings-standpunt gezien. Bewaak vooral het groepsproces en leer hoe je een lesformulier moet invullen...
Met dit laatste verdwijnt juist alle creativiteit individualiteit en spontaniteit. Nee, bevorder juist individuele trainingen en schakel andere mensen in. Lees: specialisten. Ik heb steeds gezegd dat ik mij niet met badmintonpolitiek wil bezig houden, maar in Nederland is dat dus kennelijk toch nodig, want op deze manier kan ik straks niks meer met mijn pupillen. Ik wil veel, maar kan weinig en leer niks bij op deze manier, tenzij ik zelf op zoek ga en dat is soms lastig. Omdat bijna niemand (behoudens de ORO gangers/aanhangers...) iets deelt in Nederland, is het lastig info weg te halen.
Kom op, we zitten in het internet tijdperk!
 De structuur zou totaal anders moeten zijn. Er zouden 1 of 2 (liefst meer) (buitenlandse) trainers moeten zijn die alle kwalificaties hebben en uitermate zijn ingewerkt in het hele jeugd. Zij moeten zich zuiver gaan bezighouden met beleid en opleidingen. Deze trainers zouden de opleidingen kunnen verzorgen voor andere trainers, maar vooral mensen laten doen en uit zien te zoeken waar ze goed in zijn en waar hun interesses liggen. Deze trainers zouden ook hun kunstjes weer moeten kunnen uitdragen. In mijn geval bijvoorbeeld U13- U-15.
Laat ze hun trainingen publiekelijk maken evenals hun ervaringen. Je voorkomt daarmee, zoals in mijn geval, dat je verzandt in je pogingen om zelf oplossingen te vinden voor bepaalde problemen die zich voordoen. Inherent aan dit alles is dat de hele oefenstof veranderd moet worden. Er zou veel meer aandacht moeten worden gelegd op techniek en voetenwerk bij de jeugd. Sorry voor mijn enigszins botte opmerking als ik zeg dat de meeste trainers tot op landelijk niveau helemaal niets snappen van voetenwerk. Tot in de Nederlandse selectie huppelt en "chasseed" men vrolijk in het rond en kennelijk ziet niemand dat. In de basis zou hier al alle aandacht aan moeten worden gegeven.
 Trouwens. In Denemarken krijg je als talent niet zomaar een goede trainer, jij als speler moet een bepaalde trainer eerst verdienen. Het is iets om even over na te denken...<.p>
Zelfreflectie
Ik ben mij inmiddels bewust van mijn sterke kanten, maar ook vooral van mijn beperkingen. Het lijkt gevoelsmatig misschien een nederlaag als je pupil moet afstaan aan iemand anders, maar het is de keiharde wereld van de topsport. Verandering van spijs doet eten. Wat je wel mag verwachten is dat je ten allen tijde wel bij die pupil betrokken moet zien te blijven, dat betekend dus een open en eerlijk communicatie, met de nieuwe trainer. Ik hoop echter dat deze zich aan mijn ideeën wil houden, anders leer ik nog niks bij...
Samenwerking
Zoals gezegd moeten we niet bang zijn om gegevens met elkaar te willen delen. Vraag collega trainers en kijk samen naar bepaalde pupillen en vertel elkaar wat we zien. Schakel getalenteerde spelers in en laat ze coachen en elkaar vertellen wat ze zien. Laat ze nadenken waar ze mee bezig zijn en dwing ze ook daartoe. Teveel vertrouwen we op de trainer en wat hij zegt schijnt altijd waar te zijn, hetgeen ik soms ernstig betwijfel.
Betere opleidingen
De basis begint als ze 10 jaar zijn, voor sommigen zelfs eerder. Daar moeten we ze al oppakken en talenten herkennen. Ik heb daar al eens iets over geschreven en Ron en Henri ook. Toch blijft het een heikel punt. Hier mogen wij niet bezuinigen. Ik merk het al met oudere pupillen, die op de 'ouderwetse' manier zijn opgevoed. Wil je met deze groep nog iets bereiken, moet je daar dubbel zoveel energie in steken en soms voor zeer weinig toegevoegde waarde aan hun spel! Techniek, voetenwerk en zelfdenkend vermogen, moeten al op jonge leeftijd worden gestimuleerd. Gebruik buddy-systemen, spelersprofielen en andersoortige persoonlijk opleidingsplannen om meer de vinger aan de pols te houden en de ontwikkeling te kunnen volgen.
Tot hier even genoeg geschreven. Tijdens het VBO trainingsweekend hoop ik hier graag over door gaan en dan ook direct wat zaken laten zien die daar direct mee te maken hebben. Sommige zaken kun je gewoon veel beter op de baan of in de praktijk voor een groep demonstreren. Nog 1 ding: een gegeven waar ik dit weekend mee zal beginnen: als ik niet naar Oro was geweest, was ik waarschijnlijk nooit op het punt beland waar ik nu sta. Nog in het begin, maar naar mijn idee en voor mij de goede weg.
Rene Sehr
Reacties 18
René, ik zal je op Arnhem of Tilburg aanspreken, misschien kan ik ook iets betekenen mbt uitwisseling. Er zijn nog veel meer geïnteresseerden ook bij andere verenigingen.
Beste ouders:
Je kent natuurlijk ook haar ouders en ik overleg altijd met hun over alle zaken. Ik weet dus hoe enorm moeilijk jullie het hebben gehad. Ze behandelen de kinderen als een onderdeel van de groep en kijken vooral niet naar het individue. Zoals gezegd hebben ze allemaal een andere aanpak nodig, maar ze ontberen de kennis en de kunde om hiermee aan de slag te gaan. Jarenlang vragen wij om een spelersprofiel, een eerste vereiste voor een topsportkind, maar we wachten er nog steeds op. De punten die we aangeleverd kregen, deed ons steeds naar adem happen, ze kennen haar helemaal niet bleek elke keer weer. Het bleef steeds maar zoeken naar de politieke middenweg omdat je vooral voor de kids niets wil verpesten. Ik denk dat er vanaf nu toch iets moet gaan veranderen. Ik ben niet zoals Ron, ik probeer enigszins politiek te blijven. Ron is geheel onafhankelijk en ik (net als vele anderen) zijn nog steeds redelijk gebonden. Toch probeert een steeds groter groepje trainers een andere weg te gaan bewandelen en te laveren tussen wat kan en nog acceptabel is, de politieke middenweg zeg maar. Als ik over mijzelf spreek, dan kan ik pas over 2 jaar voluit gaan. Toch zie ik heel langzamerhand een klein lichtje aan het eind van de tunnel. Het komt er echter op neer wij zelf de handen ineen moeten slaan en moeten gaan zorgen voor onze eigen talenten.
Ik ben ook van mening dat trainers moet gaan uitwisselen, zoals in mijn stuk omschreven. Je moet trainers in kunnen "huren" en naar pupillen laten kijken. Ik heb me nooit zo met dit soort zaken bezig gehouden, maar zoiets moet opgezet kunnen worden en ik zal me er toch meer in gaan verdiepen, zeker om mensen zoals jullie te kunnen gaan helpen.
Ik weet ook wie je bedoelt met de hooghartige dame. Ook zij is onlangs gewezen op het grote talent Y, maar ze heeft geen seconde naar hem gekeken en dat is de dame van wie wij afhankelijk moeten zijn voor het topsporttraject? Nogmaals, ik wil niet iedereen tegen de schenen schoppen, maar soms zijn wij pisnijdig over wat er allemaal gebeurd en vooral hoe het gebeurd. Laten we er maar eens over praten tijdens een aanstaand toernooi..... Ik sta altijd open voor een dialoog en dat neem ik dan gerust weer mee naar Ron, Roel, Henri Fred en de andere trainers die steeds meer inzien dat het zo niet langer kan....
Hallo Rene, wij hebben al vaker geschreven op jou stukjes omdat het heel herkenbaar is voor ouders wat je schrijft. Nu dat BNL ook met de jeugd helemaal onder uit is en we echt helemaal niets meer hoeven te verwachten van de bond zouden wij willen voorstellen dat trainers zoals jij een alternatief op zetten. Wij hebben alle vertrouwen in BNL verloren. Eerst zijn we gedwongen in een wurg contract met Yonex met bedreigingen van een persoon die in dit bestuur zit als we het niet zouden ondertekenen, we hebben letterlijk met huilende kinderen te maken gehad en nu staan onze kinderen (ik heb het namelijk ook over andere ouders) buiten de selectie terwijl beide kinderen van deze man gewoon blijven zitten waar ze zijn en papa gaat mee op alle snoep reisjes. Ik heb bewondering voor jullie Oro coaches, die alles delen en eerlijk bezig zijn met onze sport terwijl al mijn respect voor de bond weg is. Hoe zie jij zulke dingen heb jij ook te maken met tegenwerking van de bond, jou speler zit ook bij deze hooghartige dame van de bond die niet is staat is tot enige vorm van normale communicatie.
Illia,
zoals Ron zegt, geld voor niets is veel duurder dan meer geld voor iets extreem waardevols... Je mag niet afgaan op de inschrijfprijs maar wel na de opleiding de evaluatie maken. Ik heb 160 euro betaald voor een opleiding initiator in Belgie waar er nog passages in de cursus stonden over een puntentelling tot 15 !!!! Ik betaal dan liever meer voor iets waar ik wel iets aan heb... Wat is er dan duur? Als je interesse hebt om eens te kijken hoe we het in Brecht doen , kan je me altijd een mail sturen (roel.vanheuckelom - at - telenet.be)
Hoi Rene, ik ben het helemaal met je eens het is duur uitgegeven geld voor iets wat niets voorstelt maar verplicht is gesteld door de zelfde organisatie die het geld kan innen voor een slecht product.
Op Oro zijn we op dit moment juist begonnen met het geen jij aangeeft, we halen kleine onderdelen van het spel er uit en lichten deze helemaal door. De eerste twee deelnemers waren Denen en dat is toch wel heel speciaal, Denen gaan naar een bijscholing in eigen land gegeven door een Nederlander. We zullen het er dit weekend ook nog wel oever hebben want er gebeurd heel erg veel op dit moment op dit kleine eilandje.
Tja, ben nog een ietsiepietsie vergeten. Nog even als reactie op Ron zijn laatste opmerking. Wat is duur? Tja, ik vind het heel duur dat ik bijna €1500 heb moeten uitgeven voor het een SL3 cursus en waar het belangrijkste onderdeel was, het invullen van het lesformulier. Iets dat ik helemaal niet kan en eigenlijk ook niet wil...Ik had hiervoor 3x naar Oro gekund en waarschijnlijk veel meer opgestoken.
Ik kan me voorstellen dat er een soort basisopleiding moet zijn, maar laat dit dan alsjeblieft doorgaan voor de SL2 opleiding. Nu heb je het gevoel: zo ik ben trainer, ik ben er klaar voor. Nou: echt niet!
Ik vind dat we naar een systeem van deelcertificaten toe moeten. Voetenwerk,netspel,tactiek,techniek,fysiek, mentaal,U-13,U-15, verzin het maar.
Een seniorentrainer kan zijn certificaten uitzoeken en doen, een academie trainer, kan zijn dingen doen. Natuurlijk heel veel werk, maar ergens moet een begin worden gemaakt.
Hallo IIia, Het is een feit dat training stages op Oro en Brecht duurder zijn en we doen er alles aan om het ook bereikbaar te maken voor die spelers en ouders die minder ter beschikking hebben. Zo hebben we dit jaar een shuttle bus die spelers kunnen ophalen en weg brengen als dat nodig mocht zijn waardoor de kosten van transpoort een stuk minder zijn. En heeft bijvoorbeeld Peter Blommeart van Carlton het mogelijk gemaakt dat er voor enkele spelers speciale steun is.
Duur is ook een relatief begrip, het gaat er ons meer om wat de spelers krijgen voor het geen ze betalen, Zowel in Brecht als op Oro zijn de trainers elke keer weer bezig met vernieuwende dingen, zowel voor spelers als voor trainers. Zoals Rene ook in dit stukje aanhaalt gebeurd er bij BNL niets op het gebied van opleidingen en ontwikkeling, net als bij de rest van deze organisatie zou ook de bezem eens flink door de opleidingen gehaald moeten worden. De enige manier om aan nieuwe informatie te komen zijn de bijscholingen van de VBO (vereniging badminton oefenmeesters) die Badminton Nederland vervolgens weer niet licentie waardig verklaard ??
Op het gebied van de technische stukken is deze site de enige plaats waar je die informatie kan vinden, zelfs op de site van BNL is helemaal NIETS te vinden als het gaat om technische informatie over onze sport. En tot op heden zijn het enkel en alleen de trainers die op Oro en in Brecht actief zijn (Roel, Rene, Henri, Rien en ikzelf) die kennis delen. Van mensen die door de bond worden betaald en waarvan het hun beroep is om in onze sport werkzaam te zijn zie je NOOIT iets. Het is verplicht om lid te zijn van BNL en dat is niet zo'n hoog bedrag maar als je er niets voor terug krijgt is het hele bedrag weg gegooid geld, op Oro en in Brecht betaal je meer maar ga je met een top product in de vorm van kennis weer terug naar huis.
We zijn nu aan het kijken of we op deze site alle technische stukken bij elkaar kunnen zetten onder een banner zodat je door het aanklikken hiervan alles in een oog op slag terug kunt vinden.
Roel, het delenvan informatie via deze site, met name de technische stukken, zijn leerzaam en vindt ik al vooruitgang. Ik beaam ook dat de Oro (en Brecht) aanpak aanspreekt. Het blijft enkel lastig voor spelers/trainers/gezinnen met minder liquide middelen om daarheen te gaan en mee te doen maar de initiatieven zijn er. Je moet naar een vast centraal punt(basis) waar trainers met elkaar durven te samenwerken wil je verder komen als trainer en jeugdspeler. De achterstand op de andere Europese landen (jeugdspelers) zijn groot. Rene heeft het verderover de talenten die mij wel bekend zijn, ik ben zeker onder de indruk vanspeler Y waarvan ik vindt dat die zich het afgelopen jaar stormachtig heeftontwikkeld en ik begrijp ook de noodkreet wanneer ik naar de huidige selectiespelers kijk die er momenteel zijn in de hogere leeftijdscategorieën. Daar ben ik niet onder de indruk van, robotachtige spelers die volgens vaste patronen spelen en niet zonder ondersteuning(zelfdenkend vermogen) kunnen spelen. Waar gaat het mis? Rene onderschrijft al enkele problemen. De toegevoegde waarde waar Rene verder over spreekt om spelers op jonge leeftijd(10 jaar)bewust te maken van tactiek (voetenwerk en techniek) is iets wat verder uitgebouwd en ontwikkeld moet worden en de begeleiding hierin is net zobelangrijk. Het komt wel goed in die regio.
Uitzonderingen bevestigen gelukkig de regel Rien.....:-)
Veel grijzer dan ik, zul je ze niet vinden. Maar ondanks dat ben ook ik nog steeds op zoek naar ontwikkeling as trainer. En als het dan niet binnen de badminton te vinden is dan zoek ik het elders. Vandaar dat ik op dit moment een geweldige cursus sportpsychologie en mentale training volg bij de hogeschool nijmegen arnhem.
Wat een allejezus goed stuk! Complimenten.
Hoi Rene,
Ik heb je drie jaar geleden gezegd dat jij "het" had maar het nog niet wist. Je stukjes worden beter en beter en ik ben trots op het feit dat je uit de Oro School komt net als verschillende andere trainers.
Nog veel trotser ben ik op het feit dat je een actieve schrijver en deler ben van kennis en wat ik zo leuk vind is dat je juist de simpele dingen vertel, ik word vaak beschuldigd dat ik veel te veel met de Wereld top bezig ben, Henrie is veel te wetenschappelijk, en Roel te aardig (grapje). Als je wil slagen als coach op Oro dan schrijf je en schaam je jezelf niet voor je mening. Anoniem zijn en geen mening hebben geeft je een baan bij BNL waar niets er toe doet als je je baan maar behoud.
Rene je schijft vaak mijn naam maar ik zou die van jou moeten noemen het zijn trainers als jou die het verschil maken door het geen wat ik heb te vertellen op de juiste manier weten te gebruiken.
Ron
Illia,
ik denk dat er wel al wat veranderd is. Er zijn mensen opgestaan zoals Ron die initiatieven opzet zoals ORO. Elk jaar vormen we daar een groep van trainers die op een andere manier over badminton praten en denken en deze trainers komen terug naar Nederland en Belgie . Ook zij prikkelen weer andere trainers en spelers...
Ook met het afgelopen zomerkamp in Brecht en met het komende zomerkamp in Noorderwijk werken we op deze manier. Individuele begeleiding van spelers en een speciale trainersopleiding waarbij we trainers aansporen om na te denken over onze sport en dus hun eigen mening te vormen. En idd niet klakkeloos zaken over te nemen. Maar wel oefeningen te zien, ze te begrijpen en ze eventueel aan te passen aan hun eigen visie over onze sport.
Ik zal niet beweren dat het allemaal nu al veranderd is, maar er zijn initiatieven. Ok , ze hebben nog tijd nodig om te groeien maar ze zijn er op zijn minst al wel !!!
Roel
Nee volgend weekend ben ik niet.
Had al andere plannen.
Hoi Michel, zover durfde ik niet eens te gaan, maar die wat grijzere collega's zullen waarschijnlijk dit soort stukken toch niet lezen...Maar inderdaad, dat gevoel krijg-kreeg ik ook sterk, maar misschien kunnen we iets gaan veranderen in het "nieuwe" VBO
Ben je er ook volgend weekend??
Rene
Llia, bedankt, spreek me eens aan op een JM toernooi en ik hoop dat ik dan iets voor je kan betekenen, kijken we eens samen naar je dochters. Ik ben in Arnhem en Tilburg...
Grt
Rene
Wat naar mijn idee het gevaar is dat er een heleboel trainers rondlopen zonder een eigen gedachte en alles een op een kopiëren.
Na een VBO bijscholing zal bijna iedere trainer een aantal zaken of een deel van de stof verwerken in zijn of haar volgende trainingen.
Niets mis mee maar men neemt het vaak klakkeloos over.
Waarom moet iets op de manier waarom we het zo doen word dan vaak vergeten of kan de trainer niet altijd onderbouwen bij een vraag.
Toen ik als vrij jonge trainer voor het eerst op een VBO bijscholing aanwezig was dacht ik direct al: die wat grijzere collega's zullen het allemaal maar weten dus laat ik mij maar stil houden. Echter heeft het mij verbaast wat de kennis en eigen vaardigheid is van sommige trainers. Alsof zij hun papiertje ergens gratis bij hebben gekregen.....
Ik moet wel zeggen dat je je ook vormt als trainer door de groep(en) die je lesgeeft.
Een recreanten groep zal je minder prikkelen om jezelf te ontwikkelen dan technisch verdere spelers. Qua stof moet je wel blijven ontwikkelen maar het zien van techniek en tactiek is makkelijker.
En die keuze is aan de trainer, wil ik blijven ontwikkelen en een betere trainer worden. Wat doe ik dan met de aangeboden stof op een VBO bijscholing, pas ik het toe, werk het verder uit of neem ik het klakkeloos over zonder verdere gedachte.
Ik heb zelf een aantal bijscholingen mogen bijwonen.
De bijscholingen die op mij de meeste indruk hebben gemaakt zijn die van Lee Jae Bok en Holger Hasse.
Lee Jae Bok omdat de beste man zo'n enorme visie heeft en ik enorm veel kennis heb opgedaan. Holger Hasse omdat hij een aantal onderwerpen aansneed die eigenlijk zo simpel zijn maar waar ik in ieder geval nog niet eerder over had nagedacht.
Hallo René,
Zeer herkenbaar. Ik ben 27 jaar uit de sport geweest, mijn dochters zijn sinds een paar jaar begonnen met badminton en doen het niet onverdienstelijk. We zitten dit jaar volledig in het JM circuit en ik ben van mening dat er sinds die 27 jaar niet veel veranderd is. Het individueel begeleiden van een talent is zeer belangrijk daarnaast is het belangrijk dat talenten juist onder die begeleiding door meerdere trainers getraind/beoordeeld worden. Ik begrijp ook niet dat er geen uitwisselingsprogramma's tussen diverse academies/scholen worden georganiseerd. Met de huidige technieken hoef je zelf niet eens bij elkaar te komen maar kan er via social media discussies trainingsprogramma's worden opgezet. Volgens mij ben je op de goede weg Rene. Succes.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.