Buitentraining van de nationale selectie: een eerste indruk

Jij het nieuws, wij een tikkie!

En opeens gaat het lampje bij me branden dat hier de nationale selectie aan een buitentraining bezig is. Ik heb een aantal onderdelen van de training gezien, dus niet de hele training. Ik weet niet wat er vooraf is gedaan in de warming-up, noch wat er daarna in de training gebeurd is. De sfeer kan als gezellig beschouwd kon worden. Er wordt gebabbeld en wat gelachen mede door de enthousiaste begeleider die de sfeer er goed inhoudt.

De volgende activiteiten neem ik waar:

Een soort hinkeloefening in een vierkant van ongeveer 1x1 meter dat verdeeld is in kleinere vierkantjes. Spelers moeten van het ene vierkantje in het andere verkantje hinken of springen. Ik denk dat het te vergelijken valt met het electronische spel dat je op brandende lampjes moet stappen etc. Ik ben daar niet zo in thuis want ik houd niet van dat soort spelletjes. Ik ga er ook niet met mijn neus bovenop staan omdat dat de training verstoort.

Een 15 minuten later zie ik iets wat lijkt op een soort duurkrachtcircuit waarbij een stukje gelopen wordt, gevolgd door oefeningen (squaten, jumping jacks, burpees) Dit alles gaat op teken van de begeleider. Ter afwisseling is er ook nog een commando waarbij de spelers zo snel mogelijk naar een object moeten lopen. De laatste moet voor straf een tiental burpees maken. Hilariteit alom als dezelfde speler een aantal keren de klos is. Hier geldt eigenlijk wie niet slim is, moet dus sterk zijn.

Vervolgens worden er een paar series redelijk explosieve tweebenige sprongen gemaakt zonder tussenhup (plyometrisch).

Het laatste wat ik gezien heb is dat de spelers op de oplopende weg van de atletiekbaan naar links en rechts de bekende uitvalspassen maken te vergelijken met lijnen tikken. Zonder te oordelen heb ik wel een paar opmerkingen bij deze activiteiten.

• Over 5 weken is de Dutch Open. Ik weet niet of deze spelers meedoen, dit een piekmoment is, of zo maar een toernooi. (Zou wel aardig zijn als er door Nederland in Nederland weer wat gepresteerd wordt, vooral richting NOC*NSF.) Als het een piekmoment is, dan is het vreemd dat ze op dit moment nog een duurkrachtcircuit doen: matige intensiteit, duurmethode en a-specifiek. Zoiets lijkt me meer van toepassing in en VP.
• De plyometrische sprongen worden gedaan na het duurkrachtcircuit. Kenmerk van springen is dat het explosief gebeurt. Heb je al een inspanning hiervoor gedaan dan wordt de explosiviteit per definitie minder. In het algemeen geldt dat wanneer je onderdelen met verschillende intensiteit in één training stopt, het onderdeel met de hoogste intensiteit het eerst afgewerkt wordt. Uitzonderingen zijn er natuurlijk wel. Als je bijvoorbeeld behoud van techniek bij vermoeidheid wil trainen, dient een speler bijna "total loss" daaraan te beginnen.
• Het lijnentikken wordt heuvelop gedaan. Lekker zwaar maar dus ook per definitie trager en dat vijf weken voor de Dutch Open.

Ik was er eigenlijk al een beetje bang voor toen ik las dat de fysieke training in handen zou komen te liggen bij professionals uit de fitnesswereld. Op de site van BNL staat "Mika is naast een zeer gedreven krachtsporter en fanatiek Bootcamp Trainer ook al enkele jaren werkzaam als Personal Trainer." Ik denk dus dat ik hier naar een Bootcamp training heb gekeken. Op zich best een leuke training voor mensen die fitter willen worden.

Andere zaken die me opvielen:

• Iedereen deed hetzelfde programma wat de duur betrof. Het enige verschil was de intensiteit gevormd door het eigen lichaamsgewicht. Dames en heren, dubbelspelers, enkelspelspelers, iedereen hetzelfde. Het houdt in principe in dat deelnemers op, onder of boven hun niveau werkten.
• Zoals al aangegeven houdt de trainer de sfeer er aardig in. Ik zie hem geen correcties geven op de uitvoering van de verschillende oefeningen die soms technisch gezien slecht worden uitgevoerd. De ene speler squat keurig tot 90 graden. De ander komt niet lager dan 130 graden. Afgezien van de vraag tot hoe ver een badmintonspeler zijn squats zou moeten maken. Ook de looptechniek van sommigen is slecht, lichtvoetigheid (lees: een relatief korte contacttijd) is ver te zoeken, een enkele uitzondering daargelaten. Maar gelukkig hoeft een badmintonner geen marathon te lopen.
• Wat me eerlijk gezegd tegenviel was de inzet, motivatie, de dood of de gladiolengevoel. Het viel me op dat de spelers na het duurkrachtcircuit vrolijk verder babbelend hun weg vervolgden. Ik vind het een beetje lullig om over mezelf te schrijven, maar na zo'n circuit zag ik altijd van die zwarte ballen voor mijn ogen. Geen idee waar die vandaan kwamen.

Het verzorgen van de fysieke trainingspoot van badmintonspelers is een grote klus, zeker als het ook nog een keer individueel moet gebeuren wat op een hoog niveau absoluut noodzakelijk is. Het hele stappenplan van het maken van analyse van de speler, het formuleren van doelstellingen, het maken van een periodisering, trainingsmethoden en middelen, het testen (en dan niet aan de hand van de wedstrijduitslagen!) is een klus die veel tijd vergt.

Daarnaast kun je de fysieke poot (fysiek training buiten de baan) niet apart zien. Het moet een integraal geheel vormen met de andere trainingen (op de baan) die natuurlijk ook weer voor een deel de fysieke component trainen.