Piet en Guus in mijmerij

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Badmintontraining vandaag is al niet te vergelijken met de training van 10 tot 15 jaar terug en al helemaal niet uit de tijd waar Piet Ridder het over had. De jaren 60 en 70. Techniektraining is vele malen moeilijker geworden, juist omdat er zoveel ontwikkelingen hebben plaats gevonden. De ontwikkelingen zijn op de eerste plaats van materiële aard geweest. De ontwikkeling van het racket had tot gevolg dat de techniek ging veranderen en je kreeg dus een trapeffect. Het racket werd beter, de techniek werd beter, enz enz.

De dingen die ik goed vond in dit schrijven was het feit dat het licht aan ging toe ze de Deense spelers zagen en dat die helemaal geen problemen hadden met de techniek. Vervolgens schrijft Piet dat het jammer is, maar dat deze techniektraining nu eenmaal gedaan moet worden als een investering voor later. Het klinkt een beetje als of techniek een straf is. Een zure appel.

Techniektraining is het aller mooiste wat er is in onze sport. De investering die Duinwijck deed heeft ze geen windeieren gelegd in het verleden en dat geldt nog steeds voor vandaag de dag. Het enige probleem is dat er maar heel weinig trainers zijn die techniektraining zelf goed beheersen om het vervolgens door te geven aan de nieuwe generatie. De gesprekspartner die Piet in zijn stukje beschrijft is daar goed in, want Guus (van der Vlugt) stond en staat nog steeds bekend om zijn techniek en inzicht. Maar ook Roy Calbo en Aad van Zeijl zijn uitstekende techniektrainers.

Veel trainers en daardoor ook spelers nemen geen tijd meer om uitgebreid aan techniek te werken. Kracht word gezien als het meest belangrijke (niet in Denemarken trouwens). Het gevolg is dan ook dat het niveau op korte termijn prima is en spelers op jonge leeftijd goed mee kunnen komen internationaal. Daarna komen de problemen, want met name de Deense spelers hollen de Nederlanders voorbij juist omdat er geen investering is geweest op het gebied van techniek en tactiek.

Kortzichtig beleid en verkeerde beslissingen in het jeugdbeleid. Slechte opleidingen die NIETS met badminton te maken hebben, maar veel meer managerstaken omvatten. Slechte technische vaardigheden bij zeer veel trainers, dat is de perfecte cocktail voor een desastreus toekomstbeeld van het badminton in ons land.

Het eerste wat ik deed toen ik mijn trainingen met Erik Meijs startte, was hem te vertellen dat hij een jaar moest uittrekken voor techniektraining. Niets aantrekken van wat andere zeiden. Ook al gaat je spel achteruit in de eerste tijd. Kortom, investeren in je toekomst. Alle facetten van het spel leren beheersen en begrijpen, het verband leggen tussen techniek en tactiek en durven en kunnen experimenteren en daardoor een eigen stijl ontwikkelen.

Ik weet dat die basis voor Erik perfect is geweest en dat het hem vandaag nog steeds ondersteunt in zijn dagelijkse trainingen. Ook met betrekking tot een aantal basistactieken is dit het geval. Hij heeft genoeg bagage om zelf te kunnen schakelen als dat nodig is. Ook Renske ziet dat het nodig is om zo'n periode te nemen in je sportloopbaan. Tot op de dag van vandaag hebben we niets anders gedaan dan gewerkt aan techniek en tactiek. Op Hoensbroek zie je dan ook dat er een team staat, want zowel Renske als ik weten wat we willen van een wedstrijd. Er ligt een tactisch plan en ik ken de technische mogelijkheden en heb dus veel ruimte om te kunnen schakelen.

Ik heb veel respect voor spelers zoals Erik en Renske, ze durven dingen te doen die tegen de stroom in gaan maar broodnodig zijn als je verder wil komen dan het nationale niveau.

De trainingstages op Oro staan dan ook altijd helemaal in het teken van deze twee onderdelen van onze sport. Het gaat er over techniek en tactiek in de breedste zin van het woord. Als je geen tijd of mogelijkheden hebt om een jaar lang met een persoonlijke trainer te werken aan je technische vaardigheden, dan heb je met deze stages de kans om een paar weken per jaar je volle aandacht op deze punten te richten. Je ziet dan ook meer en meer spelers voor langere tijd naar Oro vertrekken. Drie weken is al heel normaal en enkele spelers komen ook meerdere malen per jaar. Dit is een perfecte manier om het ontbreken van persoonlijke technische training op te vangen en ervoor te zorgen dat je internationale achterstand beperkt blijft zodat je later makkelijker aansluiting krijgt of houdt met de topspelers.