Gelijk kent namelijk geen tegenspraak, anders was het nu eenmaal geen gelijk. Dat maakt dat machthebbers gelijk hebben en of het nu om ouders gaat die het gelijk voor hun kinderen bepalen of een organisatie die het beleid bepaalt met hun gelijk.
Het gelijk wordt nog erger als het een monopolie betreft op het gelijk. Het gelijk van een bedrijf kan je nog via de marktwerking laten bepalen en als je succes hebt dan heb je sneller gelijk dan wanneer je dit niet hebt. In het bedrijfsleven heet het faillissement in een sport organisatie een zwarte periode, gebrek aan talent of dipje. Deze organisatie gaat vrolijk verder, vaak met dezelfde mensen en gaan halsstarrig proberen toch gelijk te krijgen met min of meer hetzelfde beleid.
In theorie is het allemaal zo goed geregeld, want de organisatie moet alleen het beleid uitvoeren dat de bestuurders uitzetten. Maar bestuurders komen en gaan en de organisatie heeft geduld. Die wacht wel tot bepaalde personen weer weg zijn en in de tussentijd wordt er gewoon doorgegaan met het dagelijkse werk.
Het duurt vrij lang voor bestuurders door hebben hoe de hazen lopen en waar de lijken verstopt zijn. Bestuurders zijn niet dom en ze stoten zich net als ezels niet twee keer tegen dezelfde steen, maar het lijkt er wel verdacht veel op dat alle bestuurders zich allemaal minstens één aan dezelfde steen stoten.
Het maakt de steen niet zoveel uit als hij twee keer door dezelfde of twee keer eenmaal door een ander wordt geraakt, want het resultaat is hetzelfde en zo ook voor de resultaten voor het beleid.
Er zijn dingen gedaan en die waren nodig. Zo zijn we verlost van een bondscoach / technisch directeur die er anders eeuwig zou zijn blijven zitten en - laten we wel wezen - we hadden twee van die dinosaurussen in de organisatie.
Maar er zijn nog veel meer dingen niet gedaan. We hebben nog steeds en misschien wel erger dan vroeger te maken met een angstcultuur bij de nationale selectie vooral binnen de jeugd. Het niveau van de trainers is dramatisch en van de trainersopleiding nog veel erger. Het technisch beleid heeft het gevoel met de achterban verloren, want er is niet of nauwelijks belangstelling voor de damesdubbel en gemengddubbel.
Hoe matig de heren- en damesenkel op dit moment ook is in ons land, het zijn nog steeds de wedstrijden waar het publiek voor komt.
We hebben een bondscoach die iemand nodig had om de dubbels op niveau te krijgen en daarnaast ook nog iemand nodig heeft als technisch directeur. Het gaat vandaag de dag om een sterk uitgedunde selectie. Hiervan krijgen de beste een privétrainer die door de bond wordt betaald en meereist met deze spelers. Daar is niets mis mee en het geeft resultaten, dus mooi zou ik zo zeggen. Als sparringpartner hebben ze dan nog eens een deeltijd Deen die ook het technisch beleid uit moet zetten vanuit het buitenland. Voor de rest van het werk hebben we een bondscoach. Zou het niet meer logisch zijn als je gewoon een bondscoach neemt die deze taken wel zelf kan uitvoeren?
Okay, we hebben daar dus drie mensen voor nodig en dat terwijl de beste herenenkels niet binnen de bond trainen en er maar één damesenkel is van enig niveau. Ook dit is een resultaat van het monopoliesysteem dat geen marktwerking toestaat.
"Als je iets wil bereiken in de sport moet je op Papendal zijn", en als je dat niet doet dan zorgen wij er voor dat je het niet haalt. Dat is de enige juiste manier om het monopoliesysteem uit te leggen, want er is geen bereidheid ook maar het minste gedeelte van die absolute macht af te geven aan de marktwerking.
Ik vind dat de bond sporters als Erik Meijs en Nick Fransman veel meer had moeten ondersteunen. Ze zullen altijd blijven rond lopen met in het achterhoofd: "Wat als de bond niet zo ouderwets was geweest?" Bij de senioren heeft de bond laten zien dat het totaal niet uitmaakt wie er in het bestuur zit. Het is en blijft een log apparaat dat niet jaren maar decennia achter loopt op de maatschappelijke ontwikkeling. Gelukkig kunnen senioren kiezen en hoeven ze niet te blijven hangen in een slecht functionerend systeem. Het verkleinen van de selectie is bijna automatisch verlopen omdat er voor de talentlozen geen plaats meer was door geldgebrek. En voor de drie die wel aan de top mee kunnen draaien en de bond betaalt het grootste gedeelte van die kosten dan ben je gek als je het zelf gaat doen.
Veel erger is het bij de jeugd. Als de Nederlandse technische staf bijdrage bij de senioren al niet best is, dan kan je die bij de jeugd als in en in triest beschrijven. Hier gaat het monopoliesysteem echt helemaal mank, want deze kinderen en hun ouders kunnen niet om deze belachelijke vertoning heen. Je moet met je kind op de achterbank naar deze schijnvertoningtrainingen toe. De enige motivatie die er is om er toch maar heen te gaan, is samen te vatten in een vaak gehoorde zin: als je naar de grote internationale toernooien wil dan moet je hier zijn. Het gaat er totaal niet om wie het beste is of wie er het meeste talent heeft: je moet als ouders door de vernederende, tenenkrommende uren bezigheidstherapie heen die ze nationale jeugd selectie training noemen.
Als marktwerking ergens een positief effect zou hebben, dan is het wel bij de jeugd. De nationale selectie zou leeg lopen, omdat er gewoon een groot gebrek is aan kwaliteit op de training. Jeugdtrainers in het hele land zullen zich gaan interesseren om met jeugd aan de slag te gaan om te laten zien dat er andere manieren zijn om spelers te ontwikkelen. Spelers moeten zich via kwalificatietoernooien plaatsen voor de grote internationale toernooien en niet door de lieveling van de trainer of bond te zijn. Zolang de nationale jeugd training niets extra's te bieden heeft en kwalitatief van een zeer matig niveau is, moet je af van het huidige angstcultuur-systeem.
Hier hebben we te maken met een deel van onze sport waar je het Deense systeem niet kan kopiëren, want daar hebben ze wel een heel leger aan kwalitatief goede trainers en ook nog eens een zeer grote groep clubtrainers met zoveel verstand van badminton dat ze geen bullshit slikken van een bondstrainer.
Reacties 11
Hallo Ronald, ik ben enorm blij met jou reactie want er zijn maar heel erg weinig ouders die in het openbaar wat durven te zeggen en daarmee word het signaal door de bestuurders ook niet serieus genomen. Ik zou graag eens met je van gedachte willen wisselen over de manier waarop jij de problemen ervaar en dan speciaal over het feit dat je vind dat het probleem groter is als je in het Noorden zit. Een aantal van de trainers die een reactie hebben geplaatst op dit artikel zijn bezig met een alternatief netwerk omdat we van de bond niets te verwachten hebben als het gaat om technisch beleid. Kijk eens op onze Facebook pagina ORO International camp of schrijf eens naar rdanielswlto@hotmail.com
De basis voor een goede speler zou al gelegd moeten worden als ze jonger dan 10 zijn. Juist in die groep zie je dus helemaal niks in Nederland. Bij de verenigingen zie je daar goedwilende vrijwilligers de trainingen verzorgen en dat zijn meestal diegenen die niets van voetenwerk en techniek snappen. Juist daar zou je je allerbeste trainers neer moeten zetten. Maar helaas, ga maar eens kijken bij de meeste verenigingen....Dus zie je dat de meeste op 12-13 jaar gaan voetballen, of het saai vinden. oorzaak en gevolg. En BNL doet daar dus helemaal niks aan. Ja Yonex Kids games 1x per jaar....Ook bij de verenigingen trouwens ook niet. Jeugd is niet zo belangrijk, de goede spelers komen vanzelf wel bovendrijven vinden en denken ze....:-(
Als ouder van twee zeer fanatieke en gemotiveerde kinderen (12 en 14) die 3 a 4 keer per weer trainen (oa Badmintonschool) zitten we de komende maanden weer het hele weekend in de sporthal ihkv JM circuit; ik herken veel in Ron's verhaal mbt jeugd.
Ik ervaar als ouder geen enkel beleid op nationaal en regionaal niveau (!) als het gaat om jeugd/talent/potentie te herkennen, te volgen, te ondersteunen, te begeleiden of te verbeteren. Dit is helemaal een probleem als je uit het Noorden komt en jij als ouder geen netwerk hebt binnen de juiste badminton kringen. Ik ervaar (mijn subjectieve ervaring als ouder!) dat als ik mij niet meng in dat 'netwerk' mijn kinderen niet gezien worden en niet de mogelijkheden krijgen die anderen wel krijgen (al begrijp ik van Ron dat dat misschien wel een zegen is :-))....
Lees dit niet verkeerd, ik ben niet zo'n ouder die vind dat haar kids zo vreselijk talentvol zijn (al wil ik over de definitie van 'talent' wel eens duidelijkheid hebben). Wel weet ik dat we als ouder op nationaal/regionaal niveau geen enkel beleid/support ervaren om dat talent (en motivatie!!!) uit te nutten dan wel eruit te halen. We zullen het nooit echt weten.....
Juist Henri, als er iemand is die de dingen haarscherp kan analyseren ben jij het wel. Ik sta hier volledig achter.
Mooie reactie Henri, je slaat elke spijker vol op zijn kop!
Sorry, maar ik vond het wel grappig te lezen dat er gevraagd wordt positief te zijn en niet negatief, en daarna gelijk eigenlijk een negatieve inval met de volgende opmerking :)
Om even op de feiten in te gaan, ik twijfel absoluut niet dat er in Nederland spelers rondlopen die ieder toernooi groeien, en dat ze niet altijd de wedstrijd van hun leven spelen, maar wel proberen te leren. De positieve energie heb ik niet altijd even goed kunnen waarnemen tijdens EJK´s en WJK´s, zeker niet zozeer binnen het eigen team, naar enkele leden van de staf enzovoorts, maar goed.
De spelers zijn natuurlijk volkomen vrij met wie dan ook te trainen en we gaan de positieve feedback eens proberen: wie weet:
- het gaat hartstikke goed, natuurlijk verliezen we veel meer dan 10 jaar terug of daarvoor, maar dat ligt aan niets wat te maken heeft met de manier waarop wij werken, opleiden, trainers opleiden, mensen aanstellen enzovoorts.
- Goed joh, dat je op een WJK je eigen partner constant volledig in de zeik zet met armgebaren, negatieve lichaamstaal en duidelijk laat zien dat het niet jouw schuld is. De tegenstanders hadden toch wel gewonnen, dus dan kun je maar beter concentreren op je eigen straat schoonvegen, stel dat je ego geraakt wordt.
- Nee, natuurlijk wordt je moe van een warming up en we zijn eigenlijk wel zo goed, dat het misschien niet nodig is, en mochten we daarna de eerste set op een ejk dik verliezen, ach mooi leermoment...maar het heeft niks met warming up te maken.
- Als we dan toch lekker bij de KFC of Mac kunnen eten, dan is daar toch niks mis mee? dat doen de beste spelers ook wel eens, dus kunnen we dat best doen op een EJK, geen probleem toch? oh wacht, nu komt ook de seniorenbondscoach, dus moeten we even iemand anders van het team aangeven als niet goed etende, want ik moet wel goed en serieus lijken.
Is dat al iets positiever??? sorry voor de ironie,ik zou graag positieve feedback geven, maar als ik zie hoe een groot deel van onze teams zich gedraagd in het buitenland, het lijken wel schoolreisjes (dit heb ik trouwens ook persoonlijk verteld aan Nathalie Mulders vorig jaar tijdens een bijscholing waar ze even langskwam, zij gaf (terecht) aan dat die leeftijdsgroepen niet haar verantwoordelijkheid waren en dat ze zo niet waren opgevoed door haar. Ik geloof dat graag. Maar het maakt hoe men soms op de baan staat en vooral zich erbuiten gedraagd als atleten niet heel veel positiever.
Gaan er ook dingen goed?? natuurlijk, we zijn nog steeds middenmoot in europa, dus het kan zeker slechter. En als we dus positief zijn dan zeggen we: we zijn middenmoot europa!!! Dan zijn we daar dus tevreden mee en als we eens een keertje halve subtop halen mogen we schouderkloppen. Tsja...ik kijk dan liever naar hoe je weer top kunt worden, en dan moet je niet zeggen: het is nu eenmaal zo, we doen het goed, ze doen hun best, we hebben vertrouwen. En ik heb veel waardering voor alle tijd en energie die de spelers erin stoppen, en dat daar heel veel goede dingen bij zitten, dat klopt ongetwijfeld. Maar je zult ook kritisch moeten kijken naar wat je nodig hebt om de top wel te halen...ik vraag me wel echt af of daar een idee van ligt van waar bijvoorbeeld onze beste U19-17 spelers over 10 jaar willen staan, wat ze moeten kunnen, welke vaardigheden, fysieke ontwikkeling, tactische kwaliteiten deze spelers minimaal moeten halen. Mochten ze dit samen met de bondscoaches en TD hebben, dan is dat natuurlijk uitstekend. Maar ik twijfel er enigszins aan als ik naar de resultaten en spelkwaliteiten van een aantal spelers kijk. Leuk, maar zelden top...
De vijver wordt ieder jaar kleiner: feit
De opleiding wordt ieder jaar ouder en niet beter: feit
In drie jaar is er niks gedaan aan de opleidingen: feit
De onderlingen samenwerking in nederland kan beter: feit
De sfeer binnen de selecties en waardering voor een deel van de coaches kan beter: feit
De spelers moeten veel reizen, hebben weinig individuele training: feit
De beschikbare gelden zijn beperkt en er is niet bijzonder veel uitzicht in de korte termijn op meer middelen: feit
Dat zijn problemen, die kun je wel opzij schuiven omdat we allemaal lekker positief moeten zijn, maar het lijkt me beter als we er gezamelijk aan zouden werken. Maar het initiatief in deze dingen zou niet continue van de onderkant- individuen moeten komen en van de bovenkant enigszins niet heel positief worden gestimuleerd, maar andersom.
Misschien zie ik dit verkeerd, dat sluit ik niet uit, maar kunnen we daar dan niet gewoon open en als normale mensen over praten? een goed argument werkt bij mij normaal gesproken uitstekend. Ik hoop ze graag te zien en horen.
Nogmaals: ik wens alle spelers heel veel succes, en ben en blijf altijd supporter van iedere nederlandse speler, maar dat wil niet zeggen dat men niet kritisch kan of mag zijn.
Hallo Henriette, Op de eerste plaats is er geen enkele trainer/coach die iets bereikt heeft met een speler op een paar hele zeldzame uitzonderingen na. Dat is dood eenvoudig niet mogelijk je ben hooguit een tijdje bij een speler betrokken gedurende zijn/haar loopbaan. Mijn kritiek is zelden of nooit gericht op spelers maar voor 99% op de manier waarop organisaties werken (of juist niet werken). Of ik al dan niet een bijdrage heb geleverd aan top spelers is ook helemaal niet belangrijk of een maatstaf om kritiek te hebben, het technisch beleid word bepaald door iemand die er totaal geen verstand heeft van het trainersvak (en dat ook zelf zegt) dus waarom zouden jij en ik niet het tegendeel mogen zeggen. Er is natuurlijk altijd een groepje mensen due belang hebben bij een organisatie hoe goed of slecht die ook functioneert en voor deze kleine elite groep is het vervelend dat ik dit doe. Maar zolang me nog steeds verontrustende berichten bereiken van ouders die vragen wat ze in hemels naam kunnen doen dan zie ik het als mijn plicht dat aan de kaak te stellen.
Net zo goed als bestuurders denken dat ze voor een goede zaak vechten denk ik dat ook, en net zo goed als zij daar geen belang van hebben en vaak stank voor dank krijgen is dat ook zo in mijn geval. Ik doe het dan ook niet om er beter van te worden of een baan te krijgen of te behouden ik doe het uit de stellige overtuiging dat het geen ik zeg nodig is. Als spelers en ouders ervaren dat er een angst cultuur heerst bij de Nationale jeugd selectie dan is dat in en in triest en dus ook goed dat iemand daar iets van zegt, net zo goed als dat ik ook mijn mond niet zou houden als ik mishandeling of verwaarlozing zie als trainer (is gebeurd) ook dan maak ik er werk van.
En als laatste is er natuurlijk altijd de optie om mijn stukken niet te lezen, dan kunnen de mensen zonder te liegen zeggen dat ze het niet wisten.
Misschien wordt het tijd om eens positief te kijken en niet negatief!
Ron : wat heb jij nu bereikt met welke speler?
Misschien komen er nieuwe toppers aan en ja ook deze toppers presteren niet op elk toernooi zoals ze zelf zouden willen. Gelukkig hebben we in Nederland spelers die op ieder toernooi weer groeien...Niet elk toernooi hun beste wedstrijd van het seizoen spelen. Maar wel leren van deze wedstrijden en hun ervaring meenemen naar hun volgende toernooi.En met positieve energie hun topsportcarriere willen vervolgen!! En dus hun trainingen willen laten begeleiden door de huidige en toekomstige coaches uit Nederland in samenwerking met de technisch directeur Uit Denemarken! Geef de spelers en de coaches eens positieve feedback..Misschien heb je daar nog niet O vaak van gehoord. Maar positieve feedback werkt echt beter dan negatieve feedback
Hoi Harm en Rene, Als ik kijk naar Denemarken dan zie ik ook dat ze daar langzaam achterop raken ook al zijn ze nog steeds toon aangevend op dit moment. Er zijn ook hier problemen met de bond maar daar heb je gelukkig nog een alternatief en er zijn voldoende zeer goede trainers die eventuele slechte training kunnen opvangen. Deze luxe hebben we niet in Nederland, zo (Rene) al aangeeft moet je bij ons blij zijn als de spelers die je over dragen aan de Nationale jeugd selectie niet totaal verknalt worden. Als je echt iets wil Clemens dan moet je NIET in Papendal zijn, daar moet je zijn als je een van de drie spelers ben die met een prive Deen mogen werken, maar zeker niet als jeugd speler. De jeugd word afgescheept met training die de naam Nationale selectie training totaal niet waardig is, en de Filosofie die daar word verkondigd dat spelers het zelf moeten uitvinden en bedenken getuigd van een ongekende onkunde en het verhullen van het feit dat je geen enkel idee heb hoe je talent zou moeten ontwikkelen.
Ik ben bang dat de kritiek die ik had geuit op het talent trainers project en de manier waarop BNL dat aanpakt een nog grotere flop gaat worden dan waar ik al bang voor was. Geef onkunde dan ook nog eens de macht om te bepalen wie er wel en niet gelieft is en als de criteria alleen maar is of je luistert naar trainers die niets te melden, geen mening en geen kennis hebben dan is de ramp wel perfect.
En dat terwijl er 3 jaar geleden wel hoop was op vooruitgang en verbetering, het kon immers niet slechter. Nu weten we dat het wel slechter kon en hier in Nederland zie je technisch wanbeleid in werking terwijl je landen om ons heen voorbij ziet schieten.
Als ik dit zo lees van jou Ron, dan is de sterkte van Denemarken gelegen in het feit dat er verspreid over het hele land badminton instituten zijn: plekken waar op een serieuze manier met badminton wordt omgegaan. Dit heb ik ook met mijn eigen ogen gezien dat dit zo is, jonge spelers die veel persoonlijke aandacht kregen bij de club. Oudere spelers/ouders die de jeugd met de juiste kennis begeleiden, waarbij de trainer/coach zorgt voor de juiste randvoorwaarden. Kortom, er is verbondenheid/cultuur/synergie: a cycle of life binnen zo'n instituut (welke rol neem je aan, wanneer je in een bepaalde leeftijd/niveau hebt bereikt). En deze instituten concurreren op een gezonde manier met elkaar: prestaties op toernooien.
Dan kijk ik naar het Nederlands landschap van badminton: verscheurd. Clubtraining, regionale training, badmintonschooltraining, academietraining, nationale jeugdtraining, privetraining, trainers die op eigen initiatief groepstrainingen verzorgen, .... Een betere jeugdspeler in Nederland heeft geen 'thuisgevoel' meer, als je bij meerdere instituten tegelijk traint. Zo ken ik spelers die bij een badmintonschool en academie trainen en alleen voor de club competitie spelen. Het gebrek aan 'thuisgevoel' leidt ertoe dat als de speler het niet redt, er geen vangnet is. Je kunt bijvoorbeeld bij een academie niet op een lager niveau doorgaan. Dat kan wel bij de club, alleen met de club is er dan geen 'gevoel' meer. Dan kiest de spelers er vaak voor om te stoppen of om alleen te gaan trainen, en verder niks voor de club te doen. En bij de academie verdwijnt kennis -> speler weg.
Dit kost ook potentiële trainers, want spelers die het net niet halen, kunnen prima trainers worden. Alleen de prikkeling vanuit het 'thuisgevoel' is weg. En in Nederland zal dit landschap niet snel veranderen: diegene die verantwoordelijk zijn voor het verscheurd landschap, bepalen namelijk zelf grotendeels het beleid. Ze hebben er vaak voordeel van dat dit verscheurd landschap bestaat -> het zijn trainers, bestuurders of ouders van kinderen die bij deze instituties horen.
Tja Ron. Deze week Dutch Junior Open. Schrijnend om te zien hoeveel we inmiddels achterlopen bij de rest. Fysiek, mentaal, technisch, nou ja op elk gebied eigenlijk. Met enkele trainers geproken. Men loopt allemaal tegen hetzelfde feit aan: waar haal je je kennis vandaan. Hoe maak je een kind beter? Waar begin je, wat moeten ze kunnen en doen. Je weet van mijn plannen, ik ga daar zeker mee door. Als wij als goedwillende trainers iets willen, moeten we dan maar zelf iets gaan doen. Ik hoop op een kleine rimpeling die zich gaat voortzetten. Als zijn het maar een paar kinderen. Ik had altijd wel een beetje hoop dat er iets zou gaan gebeuren, maar nooit gedacht dat ik dit zou zeggen: talenten die in nederland nog aanwezig zijn: wegwezen uit Nederland, je hebt hier niets te zoeken. Frankrijk, Duitsland en voor de Diehards, op naar Azie. Doe iets, maar blijf hier niet. Niet onder de huidige voorwaarden. De betere trainers kunnen een kind eenvoudig op jonge leeftijd naar de nederlandse jeugdtop brengen, want die is toch behoorlijk smal. maar zelfs dat stokt, want deze trainers worden toch niet begrepen door de grote ego's en dus verzanden die pogingen meestal. Want hoe goed sommige trainers ook zijn, op een bepaald moment zou je je pupil over moeten dragen. Aan wie in godsnaam? Na 15-17 jaar stokt het dus voor de grote groep. Kortom, binnenkort zal ik hier wat over schrijven.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.