Selectiebeleid: het verschil tussen junioren en senioren

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Ranglijsten zorgen voor rekenkampioenen en is dodelijk voor talent. Dit geldt al voor senioren maar wordt nog vele malen erger als het gaat om de jeugd. Iedereen weet dat de wereldranglijst niet de echte lijst is van sterkste spelers die er zijn op de wereld. Het is een lijst van spelers die de beste zijn in de wereld van personen die het zich kunnen veroorloven genoeg toernooien te spelen. Dat is dan ook de reden dat er relatief veel spelers uit Europa op de wereldranglijst staan. Er zijn hier veel toernooien die niet al te sterk zijn en ook nog betaalbaar. Dit terwijl ze weten door iedere regionale selectie speler in Azië weg gespeeld te zullen worden. Voor het selecteren van spelers voor het nationale team maakt dat niets uit. Het is een prima systeem.

Voor jeugd spelers is het een hele andere zaak. Het selecteren op prestatie alleen is dodelijk voor de ontwikkeling van talent. De focus ligt veel te veel op het winnen van toernooien en dat wordt veelal gedaan door spelers die fysiek sterker en/of wat verder zijn dan hun technische leeftijdgenoten. Omdat de factor kracht nog zo belangrijk is voor het winnen van wedstrijden op jonge leeftijd komt de technische ontwikkeling op een tweede plaats te staan. Deze manier van selecteren werkt goed in de jeugd.

Je zal zien dat Nederland (en andere landen die hetzelfde doen) internationaal goed mee kan komen als het gaat om jeugdspelers. Maar sta daarna niet vreemd te kijken waarom er een groot gat ontstaat zodra de junioren moeten overstappen naar de senioren. Want plotseling blijkt dat ze een enorme technische achterstand hebben. Nederland is op voorhand al een land waar de technische / tactische training niet bepaald op een hoog niveau staat. Als er dan ook nog eens een technisch ontmoedigingsbeleid wordt gevoerd, dan is de kans dat talent doorbreekt wel heel erg klein. (Ik heb al eens een stuk geschreven over het feit dat er zich nog steeds talent ontwikkelt ondanks hun trainer.)

Elke jeugdspeler zal op een gegeven moment zijn of haar fysiek kunnen verbeteren zonder daar al te veel moeite voor te hoeven doen. Het is gewoon een kwestie van tijd. Voor het aanleren van technieken is er een aantal leeftijdsbepaalde momenten waar dat het best mogelijk is. Het missen van deze tijdstippen komt niet meer terug en zijn dus gemist. Dit gegeven wil niet zeggen dat je na deze tijd geen nieuwe technieken meer kan leren, want dat blijft mogelijk, maar het zal je veel meer tijd kosten op een moment dat je die tijd helemaal niet hebt.

Na het lezen van dit stukje zal het dan ook niemand verbazen dat ik helemaal geen tegenstander ben van de manier waarop de bondscoach zijn selectie voor de jeugd maakt. Geen selectiewedstrijden en geen ranglijst maar gewoon bekend maken. Hetgeen waar ik een heel groot probleem mee heb, is het feit dat hij niet met een visie komt waarom hij het op deze manier doet. Dat hij niet de moeite neemt spelers tekst en uitleg te geven. Dat er geen technische criteria zijn. Dat er geen definitie is van wat in zijn ogen een talent is waar spelers en trainers naar toe zouden kunnen werken als ze dat zouden willen.

Het feit dat er zoveel commotie ontstaat heeft niet zoveel te maken met de spelers die wel of niet zijn geselecteerd, maar heeft alles te maken met het gegeven dat er met niets en niemand wordt gecommuniceerd.