Dat is namelijk voor hem geen medium om te communiceren. Daarin verschillen wij van inzicht, want dit is duidelijk wel een medium om kennis te delen. Zeker met onderwerpen die veel vragen oproepen.
Ik wil mijn vragen toch wel graag publiekelijk maken. Wat is... of was namelijk het geval?
Afgelopen zaterdag kwam ik op het Wim Top Junior Master toernooi om enkele pupillen te coachen en daaronder ook spelers die in den lande bij een RTC trainen, maar ook bij mij. Via de ouders kreeg ik te horen over het nieuwe plan om geen coaching toe te staan tijdens de partijen van spelers die bij een RTC trainen. En het behelst hier dus ook diverse andere JM toernooien.
Uiteraard even gevraagd aan Robbert en dan krijg je dus letterlijk een coachverbod. Sta je dan. Want echt begrijpen doe ik het niet en dat wil ik wel heel graag bij dit soort onbegrijpelijke dingen. Net als vele andere ouders en coaches.
Ik ga niet eens meer de discussie aan, verklaar hem voor gek, want BNL heeft namelijk, zoals gebruikelijk, alle wijsheid in pacht en verder dan een 'verschil van inzicht' kom je dan niet.
Zelfanalyse / haken en ogen
Het schijnt zo te zijn dat onze jeugdige RTC spelers zichzelf moeten kunnen analyseren in de partij en zelf naar oplossingen moeten zoeken. (Ik gis maar wat, want de mail zelf heb ik niet ontvangen. Maar ik heb uiteraard wel ongeveer gehoord wat er in staat. Deze stuurt hij natuurlijk niet aan individuele trainers.)
Daarna mogen de spelers zich bij King Robbert vervoegen om het uit te leggen. Als ze hebben gewonnen, hebben ze waarschijnlijk alles goed geanalyseerd, hebben ze verloren dan dus kennelijk niet. Klinkt simpel, maar volgens mij zitten hier nogal wat haken en ogen aan...
- Ik heb ooit ergens gelezen dat ze dit in Denemarken doen/deden als test, maar dan wel bij elitespelers. Ik denk niet dat de meeste van onze spelers zich in de schaduw kunnen stellen bij Deense elitespelers die tactiek en analyses met de paplepel ingegoten krijgen.
- Overal ter wereld wordt er gecoacht, stiekem (tennis) of gewoon normaal. Goede coaches kunnen wedstrijden maken of breken. Laag niveau of wereldtop. Coaching is kennelijk toch erg belangrijk. Als coach kun je heel belangrijk zijn in diverse opzichten. Je bent er om jouw spelers te begeleiden, helpen en om het hele proces te bewaken.
- Als je spelers deze opdracht mee geeft, zou je dus ook alle wedstrijden zelf moeten bekijken om te kijken of de kinderen de juiste analyse opstellen en op tijd de tactiek omgooien. Maar hoe kun je als enige coach 7 verschillende wedstrijden die gelijktijdig worden gespeeld vanaf de zijkant meekijken? Dan ben je kennelijk wel heel erg goed. Een computer zou er nog problemen mee hebben denk ik. Niet voor niets worden veel wedstrijden opgenomen en achteraf geanalyseerd. Pas als je de wedstrijd zelf heb bekeken, kun je de analyse waarmee jouw speler komt precies op waarde schatten. Zie je wedstrijd niet, hoe kun je dan een oordeel vormen?
- Je kunt misschien vooraf een duidelijk plan neerleggen bij speler(s) en dan kijken of het werkt of juist niet. Maar ik heb niet gehoord of bemerkt dat dit vooraf is gebeurd. Moet je ook wel weten wie je tegenstander is uiteraard. De speler heeft dan wel een idee wat hij moet doen. En om jezelf dan nog meer werk op de hals te halen, moet je dus ook eerst de tegenstanders observeren. Oeps, dubbel werk dus...
- Als dit plan er ligt zou ik het wat breder communiceren en daarin aangeven wat het doel is, zodat iedereen ervan af weet. Zeker als je weet dat er tegenwoordig ook de nodige buitenlandse kinderen zijn met ouders die de Nederlandse taal niet goed machtig zijn.
- In de manier waarop ik het zie, werk je tijdens trainingen samen aan iets dat je in de wedstrijden wilt terugzien. De terugkoppeling met de speler tijdens de wedstrijd vinden wij (de speler en ik) heel erg belangrijk. Je wilt van elkaar dat beetje erkenning zien als iets lukt. Dat zijn de mooie momenten. Zeker bij kinderen gaat het niet om de winst of verlies maar om de structuur en opbouw. De interactie tussen speler en coach is erg belangrijk. Zelf ga ik er trouwens wel van uit dat speler zo rond zijn 15e zelf zijn spel moet kunnen analyseren, maar dat kan alleen als je een speler wekelijks een paar keer zelf traint en heel individueel gericht bezig ben. Op de RTC's is die persoonlijke aandacht toch echt veel minder en het is en blijft groepstraining.
- Beetje mentale steun kan toch nooit kwaad? Vooral als je ziet dat bij de tegenpartij maar liefst drie coaches staan omdat in hun ogen de winst in deze partij erg belangrijk is. Achter de baan ook wat kinderen die staan te joelen en te schreeuwen. Moet mijn speler dan al zo volwassen zijn om heel assertief te gaan optreden. Is de coach er juist daarvoor niet om dit proces te bewaken? Ik zie mijn speler er een beetje hulpeloos bij staan, kan, mag haar niet helpen. Verliest de partij. Goh, vraag mij af wat ze heeft geleerd. Zelf is ze emotioneel en teleurgesteld. Topsport is hard. Ja zeker op deze manier.
- Kom op zeg. Het ene kind kan er beter mee omgaan dan de andere, maar het blijven kinderen. De meeste kinderen zijn nog lang niet in de fase dat ze kunnen analyseren, dat kunnen de meeste coaches zelf niet eens. Dit is niet negatief bedoeld hoor, want het gaat dan meer om het stukje vertrouwen en steun dat zo belangrijk is tijdens de wedstrijd. Iedere coach doet het op zijn manier. Belangrijkste doel: zorgen dat het kind zich goed mogelijk voelt.
- Zou het niet een verkapte bezuiniging zijn? In plaats van drie of vier RTC coaches, hoef je er nu maar één te sturen. Ik neem niet aan dat ze het gratis doen namelijk.
Jammer, idioot idee in mijn ogen, maar misschien zie ik wel weer eens teveel apen en beren. Geloof wel dat meerdere personen het hem wel hebben verteld. Maar helaas. Het zal toch niet teruggedraaid worden vrees ik.
Het komt er in mijn ogen op neer dat de spelers de baan op werden gestuurd met de opdracht: zoek het zelf maar lekker uit. Word je heel erg goed van namelijk. Met veel vallen en opstaan leer je het vanzelf wel hoor. We kijken later wel wie er uiteindelijk overblijft die dit op deze manier nog leuk vinden.
Ik als betrokken coach zeker niet, veel ouders ook niet bemerkte ik al en andere coaches van andere centra ook.
Alleen Robbert denk ik, die begrijpt het wel.
Waarschijnlijk zal hij dat hier niet gaan uitleggen.
Omdat ik wel graag kennis wil delen en vergaren, vraag ik mij dus af of er nog andere visies zijn over wel coachen of niet coachen.
Reacties 3
Beste Rene,
Je stukje is zoals gewoonlijk weer messcherp neergezet.
De titel King Robbert had dan van mij niet perse gehoeven, maar ik voel zeker je emoties en frustraties.
Vorig jaar was ik ook te vinden op dit toernooi voor 1 van mijn spelers. Helaas kon ik er dit keer niet bij zijn omdat ik zelf een officiele examen dag had. Vorig jaar was ik er voor een eigen speler van mij die PT bij mij doet.
Sterker nog.
Er kwam zelfs een jeugdspeler naar mij toe, die niet bij mij traint, om te vragen of ik coaching wilde geven tijdens zijn partij, wat ik ook heb gedaan. Voor mij is dit op geen enkele manier uniek. Deze vraag krijg ik op regelmatige basis op een toernooi. Kids die vrijwillig door mij gecoached willen worden, omdat ze het zelf uit vrije wil aan mij vragen of ze me nu kennen of niet. Dat kruis mag ik dragen.
Dus dat.
Terugkomende op de stelling die ik uit jouw stuk haal is GEEN COACHING TOE TE STAAN TIJDENS DE PARTIJEN VAN SPELERS DIE BIJ EEN RTC TRAINEN.
Je weet ik ben personal badminton trainer en coach en ik ben een MMA trainer en coach. Wat ik hieruit lees, is totaal niet interessant om welke sport het gaat. De stelling is netto onderaan de streep HET NIET COACHEN TIJDENS EEN TOERNOOI PARTIJ.
Laten we gewoon maar eens beginnen wat mijn eigen badminton en MMA spelers daadwerkelijk van deze stelling vinden. Die heb ik gewoon letterlijk bij hen neergelegd zoals het er staat. Mijn eigen perceptie hierop heb ik ook klaar staan.
Al mijn spelers zeggen simpelweg unaniem dat GEEN coaching GEEN optie is. Ze vinden het prettig als ik er ben, een knipoog geef, een duim omhoog, een blik waar mogelijk en waar nodig een kort zinnetje of een knuffel. Gewoon omdat het energie geeft die ze op dat moment niet bij zichzelf kunnen opwekken.
Het geheel is mijn inziens veel genuanceerder. Je hebt coachen en coachen tijdens wedstrijden.
Je hebt bijvoorbeeld een coach die dan aan de kant letterlijk staan te tetteren en te mekkeren bij elk punt. Hierdoor raak ik zelf geïrriteerd, maar ook afgeleid en mijn spelers ook. Die tetter en mekkerhouding draagt op geen enkele manier bij en het lijkt erop dat de coaches bij de goedbedoelde roepende en schreeuwende ouders worden gegooid als je het mij vraagt en dat lijkt me onterecht.
Op zich heb ik geen enkele moeite dat een ouder versus coach bij elke punt staat te coachen zolang de overkant daar naar alle redelijkheid en billijkheid geen hinder van ondervinden. Datzelfde vind ik bij de elf punten.
Linksom of rechtsom, de stelling van HET NIET COACHEN TIJDENS EEN TOERNOOI PARTIJ, dan zeg ik gevoelsmatig dat dit geen optie is.
Met hartelijke groet, Jacky
Coachen is in mijn optiek het begeleiden van 1 of 2 spelers gericht op tactische bewegingssituaties voorafgaand, tijdens en na een wedstrijd.
Wil je alleen naar de wedstrijd kijken zonde enige vorm van begeleiding en daar bijvoorbeeld als trainer je voordeel mee doen dat is dit in mijn optiek scouten maar daar hebben we het niet over.
Datgene wat onze René bij de opsommingstekens snijd zeker hout en kan allemaal horen bij het onderwerp coachen.
Waar in veel gevallen aan voorbij wordt gegaan zij 2 zaken:
De speler staat centraal en moet dus open staan voor coachen, als het voor hem of haar dus niet hoeft wie ben jij dan als trainer door te zeggen, het moet en dit of dat.!!!
Wat je tegenwoordig ook vaak ziet dat spelers ook vaak niet zonder coach kunnen of willen omdat ze dan de gedachte hebben dat het zeker een verloren wedstrijd gaat worden.
Daar moeten we natuurlijk ook vanaf.
Coachen is prima maar zelf nadenken over het hoe, wat, en waarom is als speler ook niet verkeerd.
Echter de stelling: er mag helemaal niet gecoached worden is 180 graden de andere kant op en gevoelsmatig dus ook weer niet goed.
Belangrijk is dat zowel speler/s als coach zich in hun (badminton)relatie "senang" voelen.
Hallo René,
Ben er even voor gaan zitten. Dit soort zaken vind ik wel interessant vanuit meerdere gezichtspunten. Ik reageer dan altijd per item dat beschreven wordt.
Daar gaat ie:
Social media is een kanaal om kennis te delen. Klopt, maar iedereen is vrij om daar gebruik van te maken of niet. Communicatie is een breder begrip. Ik weet niet of er afspraken zijn hoe er gecommuniceerd wordt tussen RTC's, nationale selecties, club- en privétrainers, ouders etc. Dat kan op verschillende manieren. Het lijkt me niet handig om overleg te voeren via social media omdat tekst door verschillende lezers verschillend geïnterpreteerd kan worden. Dat geeft aanleiding tot ruis en misverstanden. Overleg lijkt mij het meest helder in bijeenkomsten met belanghebbenden. Aan het eind van het seizoen als evaluatie en voor het begin om nieuwe afspraken te maken of bestaande te wijzigen.
Als hij het tweede doet is hij dus geen goede coach, maar dit terzijde.
Een coachverbod! Interessant. Vraag me af wat er gebeurt als je toch doet. Ik zou me er niets van aangetrokken hebben als het, zoals ik uit jouw woorden begrijp, onvoldoende gecommuniceerd is met de trainers. Is er in het dossier van de RTC-spelers niet opgenomen wie hun andere trainers in de club of privé zijn? Zo niet dan zal daarmee ook geen contact mee worden onderhouden over te maken afspraken. Als dat het geval is, vraag ik me ook af of alle trainers van een speler wel weten wat het trainingsprogramma van een speler is, waar een speler aan moet werken op technisch/tactisch gebied en uiteraard ook dat de fysieke belasting in een week goed gedoseerd is. Dat zou nu mooi via Internet geregeld kunnen worden via een dagboek/dossier van een speler, alleen toegankelijk voor speler en trainers. Misschien wat voor de IT-afdeling van Badminton.nl. Ik heb nog wel een analoge versie, maar dit terzijde.
De beslissing om spelers (van bijv. een RTC, nationale selecties) niet te coachen kan niet voor andere (buitenlandse) spelers gelden. De spelregels (16.5.1) laten dat niet toe. Maar dit terzijde
Wat zouden de consequenties zijn als een speler toch gecoacht zou worden? Ontzegging van de coach tot de hal? Een schorsing van de betreffende coach en/of speler? Denk niet dat dat stand houdt. Een andere aspect is de manier van coachen. Als het doel van het niet-coachen is, spelers zelf oplossingen te laten vinden dan is dat op zich legitiem en kan de speler beter maken. Hij moet het vinden van oplossingen dan op trainingen wel getraind hebben. Het is ook mogelijk de speler zo te coachen dat hij zelf met oplossingen komt. Dus niet aangeven wat hij moet doen maar hem helpen zichzelf te coachen tijdens de pauzes, bijv. door het stellen van vragen. Ook dat moet getraind worden. Een speler moet eigenlijk beide zaken trainen: geholpen worden door de coach en zelf oplossingen vinden. Daarbij komt dat de invloed van het coachen m.i. tijdens een wedstrijd geen grote invloed heeft en spelers opeens het licht zien wat er gedaan moet worden. In 50% van de wedstrijden is er een "verliezende" coach :-). Ook is het bijna niet mogelijk om tijdens een wedstrijd tactische zaken te veranderen die niet getraind zijn om van techniekwijzigingen niet te spreken.
Dat er op de Junior Master toernooien niet gecoacht mag worden is eigenlijk vreemd. Er wordt op twee gedachten gehinkt. Aan de ene kant wordt het niet-coachen als ontwikkelingsgericht gezien. Aan de andere kant telt de prestatie omdat de resultaten meetellen voor de ranglijst en het recht op deelname aan andere toernooien. In mijn ogen is dat onverenigbaar. Het is jammer dat de link naar het selectiebeleid Junioren op de Badminton.nl site bij mij niet werkt. Lijkt me interessant om te zien wat daar staat.
Er zijn redenen te bedenken waarom je wel coacht maar ook waarom je niet coacht. In beide gevallen moet je daar een reden voor hebben. Het hangt van de ontwikkelingsfase van een speler af of je wel of niet coacht en ook hoe je coacht. Dat spelers volledig zelfstandig zichzelf coachen bewijst zich in ieder geval niet op internationaal topniveau waar elke speler één of twee coaches achter de baan heeft.
In de tijd dat er alleen 5 min. pauze tussen de tweede en derde game was ging het anders. Oud bondscoach Steen Sörensen wapperde vanaf zijn stoel, na duidelijke winst in de tweede game, met één hand. Daarmee gaf hij aan dat hij niet van plan was om van zijn stoel op te staan om iets te zeggen. Coachen door niet te coachen. Dat gaf zelfvertrouwen.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.