Desalniettemin had ik er nog wel vertrouwen in. Gewoon blijven doortrainen en die 2 toernooien die je dan speelt iedereen van de baan af slaan. Helaas kwam op diezelfde dinsdag er nog bij dat de faciliteiten ook stop gezet gaan worden.
Geen kamer meer, geen zaal vrij ter beschikking meer en geen medische/fysieke begeleiding. Een nog hardere dreun. We kunnen er niets meer aan veranderen, maar alleen laten zien dat ze hier een hele grote fout maken.
Voor ons zomaar een deur dichtgooien, die wij met zijn allen open gaan breken. Het bestuur is druk bezig met oplossingen en ook ik heb er alle vertrouwen in dat hier een goed idee uit voortkomt! Velen spraken over het einde van topsport badminton. Het einde is er misschien op 21 december als de wereld vergaat, maar voor mij is dit een nieuw begin. Dit ga ik ook proberen te laten zien komende week in Turkije. Myke en ik mogen daar onze kunsten gaan vertonen in de mix. Ons eerste senioren toernooi buiten Nederland.
Aan elk negatief verhaal is een positieve kant, want het is niet het einde, maar het begin!
Lees de rest van het verhaal op de website van Robin Tabeling.