3.1 Pijlers top badminton programma
Het is dus een knippen en plakken beleidsplan geworden met stukjes van de een en stukjes van de ander. Het ziet er naar uit dat alles wat Badminton Nederland wel redelijk vond klinken gebruikt is.
Hierin schuilt ook mijn grootste bezwaar, want in de spaarzame gesprekken die ik heb gevoerd met het bestuur na het schrijven van mijn rapport werd me vol trots mede gedeeld dat ik verheugd zou zijn dat een aantal van mijn punten zijn overgenomen in het beleidsplan. Mijn antwoord was kort: daar ben ik helemaal niet blij mee. De reden is ook heel simpel: met topsport kan je geen compromis sluiten. Je kan niet polderen en je kan vooral niet iedereen tevreden stellen. Ik zou mijn plan nooit gaan uitvoeren als ik compromissen moet gaan maken. Ik geloof er dan niet meer in en ik kan achteraf zeggen dat het mislukt is omdat het compromissen waren.
Ik heb bij Badminton Nederland NOOIT een visie kunnen waarnemen. Het was altijd brandjes blussen en schnabbelen. Gewichtig doen zonder iets te hebben wat het waar zou kunnen maken. Ook nu weer ligt er een plan waar geen kop of kont aan zit. Het zijn losse woorden en bij elkaar geraapte visies van verschillende mensen... Een Frankenstein dus.
Van punt 1 t/m 5 (alle punten dus) zouden allang de norm moeten zijn en worden hier gebracht als een nieuw iets. Het beleidsplan start met het invullen van de fouten van het afgelopen beleidsplan. Shit, je loopt dus weer 4 tot 8 jaar achter.
Nieuwe situatie
Badminton Nederland heeft een sterk ontwikkeld talent herkennings- en talent ontwikkelingsmodel. Structureel goede prestaties bij de junioren op Europees niveau tonen dit ook aan. Talentvolle sporters kunnen via de Badminton Academies in hun eigen regio topsport bedrijven. Dit betekent dagelijks trainen, een aangepast onderwijsprogramma en specialistische begeleiding via het Olympisch netwerk.
Badminton Nederland is nauwer betrokken bij de invulling van de sporttechnische programma's van de Academies om zo de aansluiting bij de nationale selecties te verbeteren. Dit kan door de trainers en trainingsinhoud te leveren aan de Academies.
Deze zwaar misleidende teksten zorgen ervoor dat mijn bloed gaat koken, want hier klopt dus helemaal niets van en dat is nog niet eens het ergste. Het is zo'n beetje het meest slechte voorbeeld dat je kan aanhalen, want het spreekt je eigen pijlersprogramma tegen. Daarin zegt Badminton Nederland dat er meer aandacht aan gerichte training moet worden besteed en minder aan wedstrijden (dus resultaten).
Academies zitten absoluut niet te wachten op inmenging van Badminton Nederland voor het leveren van badmintontrainingsinhoud. Het is ook niet zo moeilijk voor te stellen waarom ze daar niet op zitten te wachten. Badminton Nederland is nu niet bepaald een voorbeeld van kennisdeling en het behalen van succes. Er is meer kennis en passie in het land als dat je dit bij de bond vindt en bij vragen over het opstarten of succesvol draaien van een academie komt Badminton Nederland vaak niet veel verder dan te zeggen "ga maar eens in Den Haag kijken".
Ook in dit stukje tekst wordt nog een keer gesteld dat Badminton Nederland een sterk herkenning en talent ontwikkelingsmodel heeft. Wat wordt hier mee bedoeld? Want iedereen klacht steen en been over de vast geroeste nationale selectie en de manier waarop er daar wordt gewerkt. Er zijn namen genoeg van spelers die er beslist NIET heen willen of het hebben geprobeerd en snel weer zijn vertrokken.
Verder staan er een heleboel dingen in die er de afgelopen 20 jaar al hadden moeten staan zoals dat een speler zich moet inzetten en dat trainers en staf de spelers uit de selectie moeten kunnen zetten. Dat er elk half jaar een functioneringsgesprek is met de speler. Maar wat me keer op keer verbaast is het feit dat Badminton Nederland het constant heeft over "goede trainers, juiste topsportcultuur, goede technische staf", maar ik zie nergens een definitie van deze termen. En als je dus zegt dat die er moeten komen dan zeg je ook dat ze er nu niet zijn.
Een goede analyse van de huidige situatie zou daarom heel erg goed geweest zijn voor het definiëren van het nieuwe beleid, omdat je dan kan uitgaan van dingen die je in een nieuwe situatie niet meer wil terug zien. Je krijgt door te stellen wat je niet wil ook een goed beeld van wat je waarschijnlijk wel wil. Hier komt dan ook een profiel uit van hoe je wil dat een topsporter in wording eruit moet zien, net zo goed als dat je dan kan kijken welke trainer/coach daarbij past.
Je gaat de komende jaren de focus om leggen van het spelen van veel toernooien naar doelgerichte training. Maar wat mij daarbij interesseert is of je daar ook een beeld bij hebt welke coaches daarbij passen. Je zal net als dat ik aangeef in mijn rapport moeten gaan werken met analisten en baantrainers, wat twee hele verschillende type trainers/coaches zijn.
Voor 25 augustus heeft het bestuur gevraagd hoe we tot een goed beleidsplan zouden kunnen komen. Ik heb toen een kleine groep voorgesteld om dit te gaan bespreken. Toen de lijst bekend werd van deelnemers voor 25 augustus was het bij voorbaat een mislukking. Brainstormen doe je niet met 40 man die je dan in groepjes verdeelt en van de uitkomst dan een soep probeert te maken. Dat wordt een soepzooitje.
3.3 Coaches en trainers
Om te komen tot wereldtopprestaties is specialisatie nodig. Dit begint bij de coaches. Er wordt één bondscoach ingezet, die verantwoordelijk is voor het trainingsprogramma dat baantrainingen omvat in combinatie met de randvoorwaardelijke zaken als krachttraining, (para)medische begeleiding, mentale begeleiding en voedingsbegeleiding. De bondscoach wordt ondersteund door een talentcoach. Verder zullen baantrainers en specialisten worden ingehuurd. Op deze manier kan onder leiding van de bondcoach voor iedere speler een individueel programma worden opgesteld en uitgevoerd.
Of je nu alleen voor een groep spelers staat of een hele staf heb je zult altijd een persoonlijk training en ontwikkeling programma moeten maken/hebben. Het is ondenkbaar dat spelers van een nationale selectie dit niet hebben en toch heeft Badminton Nederland zo de afgelopen 10 jaar gewerkt. De manier waarop het zou moeten werken is coaches en baan trainers uitzoeken die multi-inzetbaar zijn en de situatie moet kunnen groeien. Je hoeft niet te starten met een heel team van specialisten. Iets opzetten op voorhand is ook direct een behoefte creëren. Ik zou liever zo werken dat bepaalde behoeften niet ontstaan of je selecteert spelers op eigenschappen die voorkomen dat je in hulpbehoevende situaties komt. Met de juiste training zullen er veel minder of bijna geen blessures meer voorkomen.
De in te schakelen trainers tenminste op niveau SL 4. Er wordt door de bondscoach en talentcoach deelgenomen aan de kennisbijeenkomsten en, indien nodig, aan de Mastercoach-opleiding van NOC*NSF.
Deze opleidingen zijn in verband met het opleiden van wereldtop spelers veel te ver onder de maat. Je zult naar opleidingen toe moeten die gelijk zijn aan die van Kenneth Larsen. Met het kennisniveau in eigen land komen we niet eens op Europees niveau.
Een belangrijk onderdeel van het training- en wedstrijdprogramma is internationale uitwisseling. Dit platform is bij uitstek geschikt voor coaches om zich verder te ontwikkelen. Denemarken, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland liggen op korte afstand van Nederland en zijn sterke badmintonlanden.
Het is volslagen naief om te denken dat deze landen staan te wachten om Nederland te gaan helpen als ze af en toe eens voorbij komen. Ik weet van situaties in Duitsland waar spelers die hier al lang in de nationale selectie zouden zitten daar misschien een keer een weekje mee mogen komen trainen omdat de plaatsen en hal tijd beperkt zijn en de tijd van de coaches al helemaal.
Je moet wat te bieden hebben als land om het waard te maken dat je mee mag doen. Het sterke verhaal achter het plan van Harm van Schaik, Henri Vervoort en mijzelf over Oro is dat we een eigen hal hebben midden in het hol van de leeuw.
Ook in Denemarken is er veel te weinig hal tijd beschikbaar en dus zie je dat we op Oro veel spelers en trainers kunnen krijgen die graag willen komen trainen enkel en alleen om dat we een hal hebben. Duitsland, Engeland en Denemarken zullen best wel een keer de nederlandse selectie mee willen laten doen een paar dagen, maar zullen dit nooit structureel gaan doen omdat het ten koste gaat van hun eigen spelers. Je beleid daarop baseren is zeer onverstandig en ook niet wenselijk.
Trainers in Nederland zijn nauwelijks in staat met elkaar over hun kennis te praten, omdat ze bang zijn door de mand te vallen of denken dat ze het wiel hebben uitgevonden. Geloven jullie nu echt dat ze in het buitenland wel open zullen staan voor kennisdeling? Daar staan de Nederlanders pas echt voor Jan met de korte achternaam. Deze landen zullen niet bereid zijn om hun kennis af te geven aan onze trainers.
Het is een ervaring van 20 jaar die ik heb op dit gebied, door de hele wereld af te reizen en maandenlang op een plaats te zijn, mee te werken in de hal zonder daar iets voor terug te krijgen en dan heel langzaam krijg je een plaats en gaan ze kennis delen. Nederland heeft nog niets te bieden en zal dat eerst maar eens moeten opbouwen net zo als andere landen dat hebben gedaan.
3.5 Specialistische begeleiding
In dit gedeelte staat een aantal willekeurige opsommingen waarin je geen beleidsplan kan ontdekken. Het zijn weer voorwaarden waaronder je zou kunnen werken. Ik zal er niet verder op in gaan, omdat het dan een technisch verhaal gaat worden en dus kan ik het beter in een apart artikel eens wat uitdiepen. Er staan trouwens wel een paar punten in die doodeenvoudig achterhaald zijn en direct uit de oude doos komen.
3.6 Dagelijkse trainingssituatie
Weer hetzelfde verhaal. Het gaat hier niet om een beleidsplan maar een opsomming van feiten zoals hoeveel spelers er zijn en hoeveel trainers. Dit is geen clubtraining. Het gaat hier over hoe je met de nieuwe dagelijkse situatie je talenten naar de wereldtop gaat brengen. Misschien lees ik het niet goed, maar ik zie daar niets van terug. Aan het hele stuk over de dagelijkse situatie worden 121 woorden besteed, dat is een kwart A4.
3.7 Structuur Talentontwikkeling
Er is niet of nauwelijks sprake van een door de technische directeur en bondscoaches ontwikkeld landelijk talentontwikkelingsprogramma dat leidt tot een structurele succesvolle selectie van spelers voor het nationale programma.
Het hele plan staat boordevol contradicties en ook in dit gedeelte staat weer een hele leuke. Onder 'huidige situatie' vinden we het bovenstaande gedeelte. Hoe is dat nu te rijmen met de tekst die elders in het stuk voorkomt: "Badminton Nederland heeft een sterk ontwikkeld talent herkennings- en talent ontwikkelingsmodel". Het zal wel aan mij liggen... maar als je nu een stuk openbaar maakt dat uit knippen en plakken bestaat, dan moet je het wel doorlezen en kijken of het elkaar niet tegenspreekt lijkt me zo.
3.8 Organisatie en leiderschap
Dit gedeelte baart me grote zorgen. Het technisch directeurschap komt te liggen bij het bestuur, het bondsbureau en vrijwilligers. Het bestuur moet besturen en zich niet met technische kwesties bezighouden. Daar hebben ze veel te weinig verstand van en dat moeten ze aan specialisten over laten. Het bondsbureau heeft in al zijn wijsheid laten zien er een zooitje van te maken op topsportgebied . Het is daar voor door het NOC*NSF op de vingers getikt en financieel afgestraft en moet nu deze taak op zich nemen. Dat lijkt me verstandig, want daarmee is het vertrouwen naar de buitenwereld weer hersteld. En bij vrijwilligers kan ik me helemaal geen ander beeld voor ogen halen anders dan een schrikbeeld. Wie gaan we nu de aanspreken als het technisch beleid weer blijkt te falen: het bestuur, het bondsbureau of een groep je vrijwilligers?
Hierbij ben ik aan het einde gekomen van 1 jaar werk en onderzoek van de kant van Badminton Nederland, samengevat in dit rapport wat nu voorligt aan de afgevaardigden. Er zullen maar weinig afgevaardigden zijn die het ook aandachtig door hebben gelezen en van alle voortrajecten op de hoogte zijn.
Ik had het stuk nog veel meer in detail kunnen analyseren, maar dat had de conclusie niet veel veranderd. Het stuk is op de eerste plaats geen beleidsplan maar een opsomming van een aantal wensen. Het is een onduidelijk stuk zonder eigen visie en vooral geen uitstraling.
Ik heb na het lezen van dit stuk geen antwoorden gekregen over hoe we het allemaal gaan doen. Badminton Nederland wil ergens heen, maar de navigatie geeft een hele andere plaats aan. Dus als je toch deze kant op gaat zullen we spoedig horen: "Indien mogelijk, keer om!"
Reacties 7
Beste Stef, Ron, coaches, spelers en andere lezers,
Graag wil ook ik enkele woorden toevoegen aan een en ander dat tot nog toe geschreven is, mede omdat ik enkele weken geleden een artikel op deze site heb geschreven met mijn "haalbare ideaalbeeld". Hierin heb ik geprobeerd een combinatie gemaakt tussen enerzijds alle mogelijke voorwaarden scheppen voor topsport en het helpen van topsporters in hun ontwikkeling richting de top en anderzijds, zowel al het mogelijke was gericht op topsport, maar er verschillende opties tussen zaten om ook op vele verschillende manieren een structuur te creeeren waarin je het maximale eruit haalt ook op gebied van betrokkenheid en binding van leden, reclame, sponsoring, kennisdeling, samenwerking enzovoort. Mijn overtuiging is dat dit voorstel een uitstekende optie is om zoveel mogelijk voorwaarden voor topsport op wereldniveau binnen handbereik te hebben. Bovendien werkt een project op deze "oro-methode" sterk motiverend richting spelers, en dit is nodig ook, want ik denk dat we allemaal wel weten dat het pad naar de top, geen makkelijke weg is en veel van atleten vraagt.
In mijn suggestie heb ik ook duidelijk gesteld dat ik benieuwd was naar de alternatieve optie van BNL, en ik hoopte dat ze met een nog beter plan kwamen, waaraan ik graag iedere vorm van medewerking verleen, indien dat gewenst mocht zijn. Helaas zie ik niet heel veel in een plan met 18 uur training, zelfs als dat 18 uur puur individueel werk zou zijn, is het te weinig voor meer dan leuk meedraaien in EBU toernooien.
Deze 18 uur, is één van de weinige werkelijk concrete dingen die ik onlangs heb kunnen lezen, en ik excuseer mij gelijk dat ik niet alles wat beschikbaar is aan afgevaardigden lees en ik mij dus basseer op secundaire bronnen. Mocht dit naast de waarheid zijn, dan is dat helaas zo en vind ik dat vervelend. Anderzijds denk ik dat het open delen van plannen en dit duidelijk op internet zetten helpt met het uitwerken hiervan.
In de academische wereld is het controleren en her-controleren van onderzoek door ook mensen die niet je mening delen, vrij normaal. Dit haalt namelijk fouten eruit, geeft misschien nuttige suggesties, en verbeterd de algemene kwaliteit.
Ik zie niet waar het probleem ligt om dit NIET te doen. Ik begrijp dat Ron misschien wel eens vrij direct is en dat dat niet altijd leuk is, maar dat is een mening, of dat een anonieme reactie niet altijd constructief is, al heb ik er persoonlijk geen problemen mee, omdat ik waarschijnlijk de helft van de mensen die met volledige naam reageren, sowieso niet ken.
Als we echt ergens heen willen, en als nederlander en badmintongek, is dat mijn grote doel en of dat linksom of rechtsom gaat, rood, groen, geel of blauw is, maakt mij weinig uit, als het maar de beste manier is om dit te doen.
Terecht zegt Stef Meijs dat er meer wegen zijn die naar Rome leiden, toevallig schrijf ik dit letterlijk uit Rome. Dit klopt, vele wegen leiden hiernaar toe, maar niet alle wegen: en als je de verkeerde richting uitrijdt, kom je er zeker niet. Een wat simpele vergelijking die echter goed uitdrukt waar het echt om gaat:
We moeten nu echt de juiste weg kiezen, als BNL, anders wordt de afstand straks steeds groter, wordt het talent van verschillende enthousiaste, badmintongekke, jonge sporters verspeeld en dat kan NOOIT de insteek zijn van een bond. Er zijn zeker goede ontwikkelingen te bespeuren de laatste periode, en er zijn stappen gemaakt, en het is niet makkelijk je hoofd uit te steken in de badmintonwereld, zeker na een vrij lange periode van inertie.
Ron en Stef praten ook over de privé-teams, de opzet hiervan is altijd een goede optie geweest, waarin ik sterk geloof, juist omdat een speler verantwoordelijkheid neemt, zich van veel aspecten bewuster word en geheel aan zijn, haar of hun spel kan werken. Wat Ron schrijft over het financieel willen ondersteunen van teams, lijkt me een uitstekend, mits deze teams een gedetailleerd plan uitwerken (waarvan je natuurlijk best kunt afwijken als de situatie daarom vraagt), maar het minste wat we als BNL moeten doen is een nog gedetailleerder plan uitwerken als wij van privè teams zouden verwachten, en eerlijk is eerlijk, dat mis ik wel.
Kennisdeling zoals ik probeer te doen via deze site, en overal waar ik badmintonners tegen kom is enorm belangrijk. We kunnen veel van elkaar leren. Natuurlijk zijn 40 mensen wat veel voor een discussiedag, maar op zich kan het, je betrekt mensen erbij. Dat het echter enorm lastig is om alle suggesties en ideeen terug te koppelen naar het centrale platform, dat is logisch. In mijn persoonlijke groep was ook de teamleider niet echt bijzonder geneigd om hetgeen door ons gezegd werd letterlijk door te geven, maar dit werd eerst door een soort pers gehaald. In mijn groep zat trouwens ook de oud-TD en oud-bondscoach, en ook deze persoon had enkele suggesties die zeker de moeite van het overwegen waard waren.
We moeten niet zozeer mensen uitsluiten omdat ze een bepaald etiket hebben, want het gaat niet om deze mensen, het gaat om welke ideeen eruit komen en of deze ideeen onze badmintonners kunnen helpen naar de wereldtop te komen.
Wat er via internet te vinden is over de voorstellen, stemt mij echter niet heel erg gerust. Er zitten zeker goede dingen tussen, ik geloof echter nog steeds dat de Oro-suggesties meer voordelen heeft, minder nadelen, en meer succes gaat opbrengen en ik heb daar nog veel meer argumenten voor dan aangegeven in het artikel op deze site. Ik heb ook vertrouwen in de aanpak van Kirsten en Erik, omdat deze hun eigen weg uitstippelen en hierin zitten vele haken en ogen, keuzes, tegenslagen enzovoorts. Helaas moet ik zeggen dat ik vrij weinig vertrouwen heb in een aanpak van 18 uur per week. Dat is wat jeugdspelers zouden moeten doen, niet wat een wereldtopper nodig heeft.
Je hebt kwaliteit nodig, visie, innovatie en nog meer van dit soort kreten, maar je moet in een plan ook duidelijk aangeven wat je hiermee bedoelt denk ik. Zeker als je er een behoorlijk bedrag voor wilt hebben, of sponsors (vaak hard verdiend privé-geld) wilt binden.
Nogmaals dit is een korte reactie van mijn kant op een en ander wat via het internet te vinden was. Ik vond dat ik hierop moest reageren, mede omdat ik ook een artikel over dit onderwerp heb geschreven. Als je een steen gooit, moet je niet je hand terugtrekken zeggen ze in italie, dat wil zeggen, als je iets doet, moet je vervolgens jezelf niet verstoppen.
Ik ben graag bereid tot een inhoudelijke, gedetailleerde discussie op deze site, in privé (al heb ik niets te verbergen, dus wat mij betreft mag het openbaar, maar ik kan begrijpen dat dit lang niet voor iedereen mogelijk is vanuit diens functie en verantwoordelijkheden) en op welke manier dan ook, over WAAROM mijn suggestie beter is dan hetgeen we zouden willen doen in NL.
Mijn argumenten zijn enkel op 1 hoofddoel gebaseerd: topsport. Vervolgens kijk ik naar wat hiervoor nodig is: middelen, kennis, mogelijkheden. Hoe je deze kunt vinden, gebruiken op een manier die het hoofddoel ten goede komt.
Ik heb niet zoveel met argumenten als: een nederlands team moet op nederlands grondgebied trainen. Wordt je daar beter van? momenteel zeker niet, tenzij je niet kunt spelen zonder zoute drop, maar het is makkelijker elke week een kilo in te vliegen dan in nederland je naar de wereldtop te trainen in 18-20 uur.
Vind iemand de nieuw trainer aardig? kleed deze zich goed? Is de trainer man, vrouw, rood, zwart of geel, het maakt mij vrij weinig uit, het gaat erom dat de vaardigheden, de visie er is en dat deze gedeeld wordt, dat erover gesproken kan worden, zodat alle partijen er van leren. Hiermee worden namelijk alle spelers weer beter.
Het doel is en blijft in mijn optiek: wereldtop. Al het andere is geldverspilling en dan kun je gewoon beter dat geld gebruiken om daadwerkelijk iets te doen waar ALLE leden en verenigingen wat aan hebben.
Nogmaals, laten we vergeten dat we iemand wel of niet aardig vinden en eens in een iets kleinere groep dan 40 personen gaan discussieren over de beste optie. Ik heb hier een idee over, dit heb ik kort uitgewerkt en op internet gezet, vrij toegankelijk voor iedereen. Mochten anderen ideeen hebben: welkom. Laten we deze delen, twee weten meer dan één.
Badmintongroeten uit Rome aan een ieder die tot deze regel is gekomen!
Henri Vervoort
Sluit mij bij jouw woorden aan Pascal.
Hoi Stef, ik ben het voor 95% met je conclusie eens ook wat betreft 25 aug. net als jij mis ik dat BNL niets doet met de aangedragen alternatieven en zoals in mijn plan wil ik prive TEAM's als een speerpunt maken die een deel van het budget zouden moeten krijgen (25.000 euro per jaar heb ik voorgesteld voor een team zoals dat van Erik) dat zou heel veel verbetering geven voor het team.
In het schrijven naar de afgevaardigde staan veel goede voornemens en een groot deel zijn regelrecht over genomen uit het plan wat ik in opdracht van BNL heb geschreven. Maar het zijn voornemens en geen beleidsplan. Het gaat hier om niets meer dan een goedkeuring voor een plan zonder fundament en vraagt het bestuur de afgevaardigde hun goed keuring te geven aan iets wat niet is onderbouwd of uitgewerkt. Het is vragen om de volgende problemen en een blanco stukje papier als het gaat om de centen.
Het feit dat de bond nog steeds van mening is dat zij als enige de weg naar de top menen te hebben is zo verschrikkelijk arrogant en domweg niet waar dat ik er geen andere woorden voor over heb als beschreven in mijn reactie. Er is best wel wat kennis aanwezig en zeker ervaring over hoe het anders kan en ook moet. Maar ook dit nieuwe bestuur vervalt weer in de zelfde fout dat het slecht beleid beloond en niet luistert wat er speelt in deze Wereld. Maar goed ik maak me op voor weer een paar jaar van strijd want ze willen/kunnen niet samenwerken, niet met mij niet met jou met niemand want alleen BNL weet hoe het moet.
Ik ben blij met je reactie en als men jou heeft gevolgd en weet hoe voorzichtig je je uitdrukt dan zegt deze tekst heel veel, bedank daar voor.
Beste Ron, ik was er op 25 augustus ook bij zoals je weet. Je vraagt je af waarom verder niemand reageert. Ik zal dat bij deze kort doen.
Ik heb een paar dingen overgehouden aan die bijeenkomst: 1. een aardige open discussie, waarbij iedereen vrijuit kon reageren met heel veel verschillende meningen. 2. discussie in de subgroepen die volgens mij prima was, maar nauwelijks tot zijn recht kwam in de plenaire discussie daarna. 3. twijfels bij mij zelf of het investeringsplan in wording het wel zou redden bij het NOC.
Diverse keren heb ik aangeboden om de ervaringen van een individuele aanpak zoals bij TEAM Meijs nog een keer apart te bespreken, ook met het idee dat het goed zou zijn dit soort zaken ook mee te nemen in het investeringsplan, er leidden tenslotte meerdere wegen naar Rome en je moet je ogen niet sluiten voor alternatieve aanpakken. Daar is helaas verder nooit op ingegaan. Het investeringsplan zelf, waar het feitelijk om draaide, hebben we niet te zien gekregen.
Wat betreft alle alternatieve plannen, voorstellen en ideeën: ik heb ze allemaal tot me genomen en aandachtig gelezen. Er zitten veel goede elementen in, waar veel mee gedaan kan worden. Het past ook vaak prima bij de aanpak die wij kiezen. Een individuele aanpak zoals gekozen bij TEAM Meijs kost echter zeer veel tijd en energie om het goed te organiseren en alles in goede banen te leiden. Dan blijft er weinig tijd over om nog andere dingen te doen.
Het 'plan' wat nu door BNL is neergelegd bevat een kern van goede elementen voor hoe een toekomstige aanpak er uit zou moeten zien. Feitelijk herken ik eigenlijk veel zaken die wij al in de praktijk toepassen: een sterk individuele aanpak, continue ontwikkeling van het programma en bespreken van de progressie van de speler, veel eigen verantwoordelijkheid van de speler, het buitenland opzoeken voor ervaring met andere cultuur, omstandigheden etc. (je weet er alles van). Ik vind het nog steeds jammer dat BNL dit soort individuele trajecten, zoals gekozen door TEAM Meijs en door Team v.d. Valk niet simpelweg ook ondersteund vanuit de grondgedachte: goeie aanpak, laat ze het proberen zo, daar hebben wij als BNL uiteindelijk ook profijt van en we steunen het. Ik hoop dat die tijd nog komt. In de tussentijd gaan wij gewoon verder met het professionaliseren van onze aanpak. We zijn er nog lang niet en Erik is er ook nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg en overtuigt dat de keuze goed is.
Er waren op 25 augustus nog 30 andere mensen om mee te praten, die zie je nu
helemaal nergens meer, niet in de discussie en niet met een eigen stuk. Waarom zijn jullie daar heen gegaan als je geen mening heb die je in het openbaar wil of kunt verdedigen? Is dan helemaal niemand die zich bij het lezen van dit "zogenaamde" beleidsplan denkt shit dit herken ik niet, waarom heb ik mijn mening gegeven en zie ik er niets van terug.
Stel je zelf eens de vraag of je de directeur van BNL in je eigen bedrijf zou aanstellen als je ziet wat voor een puinhoop hij er van heeft gemaakt, ik heb de zelfde vraag voorgelegd aan een van de bestuursleden van BNL. Het antwoord zal je niet verbazen, dus waarom nemen die zelfde bestuurders dan wel genoegen met deze man als het om de bond gaat? Iemand die ik zelf niet zou willen hebben gun ik alleen mijn vijand, ik ben geen lid van BNL om aardig te zijn ik ben er lid van omdat ik prestaties wil zien en als je de zaken verkloot dan ben je mijn tegenstander en dat zal je weten ook. Deze man heeft een baan aangenomen waar hij verantwoordelijk is voor het beleid, neem die verantwoordelijkheid dan ook als het beleid heeft gefaald. Onder zijn leiding is letterlijk alles fout gegaan en er is niets waar hij op kan wijzen dat goed is gegaan onder zijn leiderschap.
Als die man blijft waar hij zit dan gaat het met BNL NOOIT beter worden, we hebben echte leiders nodig mensen die de positieve lijn weer gaan terug krijgen bij de bond. Het kost geld net zo als dat het weg sturen van MvD geld kost maar als dat het geen is wat er nodig is dan moet dat maar, als je ze laat zitten kost het nog meer geld en nog veel meer problemen.
In het verleden heb ik gezegd dat BNL een bejaardentehuis is, die woorden neem ik terug, het is namelijk een ouderwets bejaardentehuis waar letterlijk niets vernieuwend is te bespeuren, niet in hun manier van handelen, denken en visie over de toekomst. Ga maar door zo en we zullen nog meer leden verliezen, nog meer geld, en vooral nog meer talent.
Het is wel te begrijpen dat het bestuur en BNL niet met Daniels praten, ze spreken helemaal niet de zelfde taal. Het enige verschil is dat Daniels schijnt te weten hoe het moet en BNL als een kip zonder kop rond loopt. Het is wel leuk het beleidsplan nog eens terug te lezen en er dan de commentaren van Daniels naast te houden het lijkt inderdaad een knip en plak werkstuk waarbij ze vergeten zijn om het na te lezen, eerst zie je dat niet maar als je het weet klopt het 100%. Slecht huiswerk BNL foei, dat word strafwerk maken.
Ik hoor ze nu al weer roepen in Nieuwegein: godver de godver de godever de weer die Daniëls, wanneer houdt die vent nu een keer op!
En dan zeg ik na dit gelezen te hebben: Ja, weer die Daniëls en hij heeft weer gelijk, en hij zal denk ik niet ophouden tot dat er verandering is!
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.