Wie het weet mag het zeggen, maar wat opviel tijdens een perfect geregisseerd LK was, dat veel 'talentjes' met héél strakke koppies op de baan staan, gadegeslagen en toegesproken door coaches die volgens mij veel plezier weghalen bij de kids. De ouwe rotten daarentegen, genieten met volle teugen op dit Hoogfeest van het Limburgse badminton. Veel van die 'talentjes' bijten hun melkgebit stuk op de frivoliteit en de inzet die de oude garde steeds weer aan de dag legt. Je ziet die mannen en vrouwen jaarlijks vaak maar één keer op een toernooi - de LK - en dan naaien ze de kids uit de academies een oortje of twee aan en staan vervolgens gezellig buiten op de stoep aan een sigaretje te zuigen.
Genieten dus, terwijl de kids tot in den treuren analyses moeten aanhoren! Is het dan vreemd dat steeds minder jongelui sport willen bedrijven? Voor ons als wedstrijdleiding was het wél twee dagen genieten. Falco Cremers van L1-radio verslaat het gebeuren live en fotograaf Rob Oostwegel van het Limburgs Dagblad publiceert op maandagmorgen een heerlijke foto van Mara Schrijnewerkers. Nu eens géén A-speler op de plaat. Hoeft ook niet.
Dat er ook geen sprake meer is van felle concurrerende strijd tussen Victoria en Roosterse zat er al enkele jaren aan te komen. Roosterse domineert op alle fronten. Wendy Hoeve werd voor de derde keer op rij Limburgs kampioene door een simpele zege op Mireille van Daal. Hoe kan het toch? In de competitie loopt ze zich met regelmaat zelf voorbij en bij het LK viert ze haar eigen feestje. Is het hier dan zoveel gezelliger? Is hier de druk minder? Het wordt volgens mij tijd dat badmintonners zich als team eens aangeven met yoga. Ik ben er zeker van dat dit een positieve invloed zou hebben op veel mensen die kampen met 'faalangst'.
Overigens, op de minuut precies liep het schema met 226 deelnemers. En dat met die verliezers die hun potje tellen op dezelfde baan waar ze gespeeld hebben; als andere regio's dat niet voor elkaar krijgen, dan komen ze maar een keer bij ons kijken. Maar van de vlaai blijven ze af. Die eten wij zelf wel!
John Silvertand
Reacties 18
Ron is idd sinds kort een afgevaardigde, so what Jan! Juist een afgevaardigde hoort een uitgesproken mening te hebben, als die mening strookt met het beleid van BNL dan is dat mooi voor BNL, als die mening niet strookt met het beleid van BNL dan is dat vette pech voor BNL! Nogmaals, Christ heeft hier gelijk. De PR afdeling van BNL heeft qua plaatsingen van artikelen/verslagen een andere verantwoordelijkheid te nemen dan een particuliere website of trainer, etc.
Een te verwachten reaktie. Alsof het ontbreken van een salarisstrook een vrijbrief is om alles te roepen/publiceren. Volgens mij zijn kernwaarden als respect en fatsoen hier leidend. Zelf heb ik er niet of nauwelijks moeite mee met hetgeen hier wordt geroepen en vind het bij tijd en wijle zelfs uiterst vermakelijk. Sterker nog, vroeg of laat zal hoon en spot me wel ten deel vallen en het zal van me afglijden als water van een eend.
En ik wil me nu niet ineens opwerpen als het geweten van badmintonnend nederland, maar ik kan me bij tijd en wijle mateloos storen aan de "Ewoutjes Beukers" van deze wereld, die, nauwelijks droog achter de oren en slaafs als een reu achter een loopse teef, zich achter Ron scharen.
By the way, volgens mij vertegenwoordigd Ron het district Zuid-West ;-)
Christ, je hebt helemaal gelijk!
Jan, ik vertegenwoordig niemand. Ik word door niemand betaald voor m'n werkzaamheden voor badmintonline. Ron vertegenwoordigt niemand. Ron wordt door niemand betaald voor z'n artikelen / bijdragen hier.
Dennis van Putten daarentegen wordt betaald door Badminton Nederland om de PR te verzorgen in de breedste zin des woords. Dennis van Putten wordt betaald door jou, door mij, zelfs door Ron. Voor mij legitimatie genoeg om hem uit te lichten.
De sneer richting Dennis van Putten klinkt erg ongeloofwaardig uit jouw mond, Christ. Zeker als het emotionele oprispingen van Ron Daniels betreft sta je ook erg veel toe in mijn beleving. En dat is je goed recht, maar verwijt anderen dan niets.
Dat John Silvertand op een nogal opvallende manier een standpunt inneemt dat door velen niet gedeeld wordt, dat is duidelijk. De oorspronkelijke titel van het verslagje is: "Genieten op Limburgse Kampioenschappen". Misschien was het wel onder de radar gebleven.
Genoeg reden voor badmintonline om de titel van het verhaal hier op badmintonline ook 'op scherp' te zetten: "John Silvertand opinieert er op los: 'Anne Vievermans kapot gecoached?'"
Opvallender dan wat John schrijft - hij lijkt zich niet altijd bewust te zijn van wie of wat hij wanneer vertegenwoordigt - vind ik het feit dat Dennis van Putten van Badminton Nederland (of wie de redactie van de CLEAR! ook voert) de John Silvertandesque column klakkeloos plaatst als 'regioverslag'.
En toch... mentale weerbaarheid. Anne is een jaar of 15, 16. Als ze zo serieus bezig is met haar sport en 'zelfs' een privétrainer heeft, dan kan ze zich maar beter voorbereiden op nog veel hardere kritiek en tegenslagen. In de bij Apple nu zo populaire schrijfstijl: Deal. With. It.
Dat je vanuit een vissenkom bovenin een hal / of vanuit een zolderkamer ergens in Brabant niet volledig ingevoerd bent in hetgeen waarover je jouw interpretatie op papier stelt... Tsja... Dat is een keuze danwel beperking van de schrijver en wat volgt is de vrijheid van de spelers en trainers die zich verongelijkt (willen) voelen.
Sta boven wat John Silvertand schrijft. Dat lijkt me niet lastig. Of, zoals Andy besloot, klim in de pen, deel je verhaal en zet je eigen naam eronder. Hier word je gehoord.
Ik begrijp je standpunt over John Silvertand. Maar een aantal andere standpunten begrijp ik niet, wat bedoel je met "Jullie zijn er weer mooi ingetrapt"? En wat is er mis mee met het hier op de site reageren over coaching? Waarom alleen debatteren over coaching rond de tafel? Deze site is een prima platform en medium voor debat!
In dit artikel dat helemaal niet ondersteund is door bewijslast gaat het er niet om of er 1 of 16 mensen achter de baan zitten. Dit is puur op de man spelen en niet op de bal. Helemaal uit persoonlijk/collectief gewin en om een club/mensen in een slecht daglicht te plaatsen.
Als we dan toch tackelen met de 2 voeten vooruit. Dan doen we leuk mee. Verder dan mijn schoenzolen rijkt de badmintonkennis van De Heer Silvertand niet, dat is vrij duidelijk. Heeft hij zijn journalistiek diploma gratis bij een lotje
van de staatloterij gekregen, dat is ook vrij duidelijk? Misschien heeft hij er geen… . Dat is ook nog een optie.
Als hij zo verder doet dan kan hij binnenkort zijn achternaam veranderen van John “Silvertand” naar John “Zonder Tanden”. Of Misschien een facebook pagina openen: “Zwarte piet "moet" blijven maar den John "moet" weg.”
Doe eens normaal en laat je hoofd nakijken, John.
En al degene die hierop gereageerd hebben. Jullie zijn er weer mooi ingetrapt. Als er dan toch gedebatteerd moet worden over coaching doe het dan niet als een reactie op… . Maar met zijn allen gezellig rond de tafel!!
een artikel over coaching zou prima geweest zijn. Dit was echter een artikel over een kampioenschap waar alleen kritisch aangezet wordt, maar vooral de onderbouwing totaal ontbreekt en dat is niet passend. Terwijl er ook de mogelijkheid is om een dergelijk onderwerp eens goed kritisch opbouwend onder de aandacht te brengen. Daar is badmintonline een prima podium voor.
John Silvertand zou onderhand zijn achternaam kunnen veranderen in John Giftand. Is niet zijn eerste badmintonartikel waarmee hij lezers op het verkeerde been zet. Zie bijv. de ophef rondom Roosterse BC aan het begin van het seizoen.
@ Guus en @ Ron, helemaal gelijk. Soms zegt één coach zelfs al te veel. Echter zoals zojuist in mijn nieuwe reactie beschreven: er was geen tweede...
Vanmiddag (maandag 11-nov) verscheen in het online magazine Clear van Badminton Nederland, een inmiddels spraakmakend verslag over de RSK in Limburg. Door auteur John Silvertand (ervaren freelance correspondent voor onder andere L1 en het Limburgs Dagblad) wordt daar al direct in de openingsalinea een statement neergezet dat in de volgende alinea verder wordt uitgelegd. Silvertand is al jaren onderdeel van de wedstrijdleiding tijdens de LSK en schrijft daarnaast steeds, op persoonlijke titel, de verslagen voor deze kampioenschappen. Het artikel is dus geschreven door iemand met ervaring in de journalistiek, tevens veel badmintonwedstrijden bekijkt (bij Roosterse en Victoria) maar altijd vanaf de zijlijn en in dit geval zelfs van achter het glas, tussen het omroepen door, in een kamertje hoog en droog in de sporthal. De artikelen van Silvertand zijn altijd sappig en makkelijk te lezen, maar gaan ook (te) vaak over de randzaken (gezellige sfeer en dergelijke) op zo’n toernooi, waarbij de winnaars meestal (te) weinig aandacht krijgen.
Laat ik mij even voorstellen: Andy Cremers, speler en één van de betrokken clubtrainers maar tevens een privétrainer van de genoemde speelster in de eerste alinea van het artikel. Inderdaad, ik ben die trainer waar naar verwezen wordt. Ik durf van mijzelf te zeggen dat ik veel ervaring (ruim 10 jaar) heb op (bijna) alle niveaus met een diploma op zak (voor wat het waard is…), ondanks dat ik met mijn 31 jaar nog lang niet ben uitgeleerd. De tweede trainer, zoals vermeld in
de tekst, was er niet… Of ja, de hoofdtrainer van BC Trilan is zestig seconden (gedeelte pauze 11 tweede set) even komen buurten om de plan van aanpak te bevestigen. Vanwege het feit dat ik ook een privétrainer van de speelster ben, nam ik de coaching voor mijn rekening. De LSK is in de jaarplanning ook geen echt piekmoment, meer een meetpunt om de ontwikkeling tot dusver te bekijken. Ik kan ook met enige zekerheid zeggen dat er voor de speelster voorlopig maar één ding echt belangrijk is: de kleine blessures en overbelasting zoals ze die de voorgaande jaren heeft gehad, voorkómen en een lekker en blessurevrij seizoen spelen. Na de bewuste wedstrijd was er geen frustratie, hooguit besef van wat in de toekomst mogelijk moet kunnen zijn.
Het is natuurlijk makkelijk scoren met zo’n sappig artikel, door bewust een naam te noemen die sneller door het grotere publiek (dus ook buiten Limburg) zal worden opgepikt. Echter, wanneer iemand zo’n negatief statement landelijk (Clear en dus logischerwijs ook website Badmintonline) neer zet, mag je er als lezer toch op rekenen dat alle details dubbel worden gecheckt. De gebruikte term ‘kapot gecoached’ (is het niet gecoacht?) lijkt me bewust gekozen, doel is dus om
iemand neer te halen. En dat terwijl ik toch altijd dacht dat journalisten (of freelance correspondenten) objectief zouden moeten schrijven zonder inbreng van de eigen mening. Grootste punt van ergernis is dat er een speelster en trainer uitgelicht en uiteindelijk enigszins negatief worden beschreven, zonder dat navraag is gedaan of hetgene wordt geschreven, ook daadwerkelijk in de buurt van de waarheid komt. De auteur kent de betrokkenen persoonlijk, dat was dus een kleine moeite geweest. Overigens, ook in het verleden zijn artikelen van zijn hand verschenen waarbij niet eens de moeite is genomen om de betreffende situatie van alle kanten te bekijken. Noem je iemand met naam en toenaam, neem dan in ieder geval de moeite om te kijken hoe een geschreven tekst op buitenstaanders kan overkomen!
Buiten de onwaarheden is met het artikel op zichzelf weinig mis, al zou ik het zelf niet zo hebben geschreven. Het ‘weghalen van plezier’ bij jeugdspelers is natuurlijk ook complete onzin. Ze kiezen er zelf voor om deel te nemen en zo
ervaring op te bouwen, de oude rotten daarentegen kunnen juist terug vallen op hun ervaring wanneer het spannend wordt. Dat is toch waar zo’n kampioenschap om gaat? Spanning, sensatie en proberen te verrassen?!
Oh ja, ter afsluiting: voor Anne was deze wedstrijd een geweldige ervaring. Niet zo zeer vanwege de tegenstandster, maar vanwege het vertoonde spel. Vooraf gaf zij zich weinig kansen tegen de internationaal ervaren Mireille van Daal. De tactiek werkte goed in de eerste set: ze was de baas in de rally en alleen het gebrek aan ervaring op dit niveau brak haar aan het einde van de set op, ze forceerde de rally misschien net op het verkeerde moment. De tweede set was
inderdaad een ander verhaal. Op basis van ervaring schakelde haar tegenstander (nu wel continue bijgestaan door haar coach; misschien vertrouwende hij te weinig op een goede afloop?) naar een iets andere aanpak, waar Anne moeilijk op kon anticiperen. Met andere woorden: een terechte winst voor de als twee geplaatste speelster, maar vanuit Anne’s kant weer een mooi leermoment met voldoende aandachtspunten voor de toekomst. Anne, top gespeeld en vooral doorgaan!
Hopelijk stopt hiermee de hele ophef. Dat verdient onze mooie sport niet, en zeker niet spelers en trainers die wekelijks of dagelijks vol overgave op een positieve manier proberen onze sport vooruit te helpen. Iemand van buitenaf kan het proberen te saboteren maar in ons geval gaan wij morgen weer vrolijk op het ingeslagen pad verder!
Helemaal mee eens Guus, ik heb er een bloed hekel aan om met twee achter de baan te zitten het leid af en houdt je uit de wedstrijd. Als er dan toch iemand naast je zit dan heb ik ook niet de behoefte iets te gaan zeggen met zijn twee en blijf ik liever zitten. Het coachen gaat ook alleen maar over het tactische plan dat we vooraf hebben besproken en het bijstellen er van. En bij jonge spelers zoals Anne komt de ontwikkeling op de eerste plaats en het eventuele winnen daar ergens achteraan.
Anne, je bent voor mij een "topper" hoe jij speelde tegen Bijv van Daal, toppie meid.
Ga door, en jij krijg nog genoeg kansen, en verder heel veel succes.
Edje van Roosterse.
Op voorhand geef ik aan dat ik er niets van gezien heb.
Het gelijktijdig coachen door twee coaches heeft niet mijn voorkeur. Dat maakt het voor iedereen alleen maar lastiger. De beide coaches moeten dan exact weten (van elkaar) wat er met de speler besproken moet worden in de minimale tijd die je hebt. De manier van coachen van de beide coaches moet passen bij de speler: Ga je de speler exact vertellen wat hij moet doen, laat je hem zelf de oplossing vinden door het stellen van vragen, of maak je er een mix van. Geef je hem een aai over de bol, of foeter je hem uit dat hij er niks van bakt en alles wat daar tussen zit. De speler moet zijn aandacht over de twee coaches verdelen die beiden iets te melden hebben. Lijkt me niet prettig. In mijn ogen heeft een tweede coach alleen de functie om in de pauzes te kijken of de speler nog genoeg te drinken heeft en moet verder zijn mond houden.;-)
Als toeschouwer en deelnemer van de enige echte Limburgse kampioenschappen heb ik toch veel moeite met dit artikel. Ik kan heel veel positiefs bedenken wat er te melden viel en vind de kritische noten niet goed onderbouwd. Bepalend is natuurlijk vanuit welk standpunt je een en ander bekijkt. In het geval van John Silvertand vanuit de "vissenkom" boven in de Rumpenhal in Brunssum en misschien geeft dat wel een vertekend beeld. Ik vind dat Anne het prima gedaan heeft. Als 16 jarige heeft ze toch de druk in de eerste set bij haar tegenstandster kunnen leggen, waarvoor alle respect. Dat ze het in de 2e set moest afleggen tegen de ervaren Mireille is spijtig voor haar, maar ook niet meer dan dat. Anne zal er volgend jaar immers weer staan en ik verwacht zonder meer dat ze dan weer een stuk verder komt. Hulde aan Anne dus!!
Beste sabine,
Jij geeft theorie les op de sporthogeschool?? Dan zou ik wel het Nederlands iets bijspijkeren of een spellingscontrole gebruiken ;)
Inderdaad coachen is vaal te veel. En veel coachen vergeten postief of opbouwend te coahen en dan gaat het mis. Misschien moeten ze mijn theorie van lesssen aan de sporthogeschool eens lezen en begrijpen
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.