De (on)zin van het clusteren van talent

Maak kennis met Nina Bage!

Nu ben ik in theorie niet geheel tegen clusteren, maar wel in een situatie als de huidige Nederlandse badmintonorganisatie. Het zou op den duur kunnen als je weer een flinke basis hebt staan, goede trainers hebt opgeleid en dus je grote structurele problemen zou hebben opgelost. Nu is het een pleister ergens opleggen en hopen dat je niet ziet dat het eronder blijft bloeden...

Jaren terug had je topsportcentra. Dat waren vaak interessante dingen, maar ze waren landelijk beter verspreid en het had ook daar als nadeel dat er een heel behoorlijk verloop was en veel blessures waren.

Nu ben ik zelf een voorstander van een goed aantal uren per week training, maar ik stel daar ook eisen aan wat kwaliteit betreft. Een gemiddeld jeugdspeler plus ouders, gaat nu gemiddeld zes keer één uur reistijd hebben en dan ben ik erg positief. Dat is zes uur reistijd. Reizen is behoorlijk belastend op een leeftijd waarin spelers vaak in de groei zitten, al naar overbelasting ruiken, de puberteit vol meemaken enz. Ze zijn al erg gevoelig voor blessures.

Persoonlijk denk ik dat we met het vragen van drie flinke reizen per week vragen om blessures en vroegtijdig afhaken. Niemand zal ontkennen dat topsport af en toe opofferingen vraagt, maar je moet wel als bond ook je eigen belang in de gaten houden: zoveel mogelijk goede spelers krijgen bij de senioren. Op deze manier maak je je eigen visvijver wel erg klein in mijn mening. Er zijn genoeg onderzoeken gedaan naar oorzaken van het verlaten van sport in de leeftijd 13-17 jaar, en dit is één van de hoofdpunten.

Opnieuw kun je zeggen: ja, het is een natuurlijke selectie... Ok, maar we hebben niet zo'n grote vijver als de Chinezen. Als je zoiets wilt doen, doe het dan goed. Intern in centra zitten met speciale scholen. Je voedt ze ook op vervolgens in het leven van atleet.

Wat vragen we aan de ouders? Dat ze tijd en geld ter beschikking hebben, liefst niet teveel kinderen en zo ja, dan alle aandacht op één concentreren. Want vaak is met het OV reizen nog eens een langere belasting en lang niet altijd een optie wat op tijd zijn betreft.

Dit maakt de mogelijkheid voor veel spelers weer wat kleiner, dus je hebt er nog meer tussen die afhaken en de vijver wordt weer kleiner... Tsja.

Blessurekansen, voortijdig zat zijn van de sport, veel reistijd, en het belangrijkste: weinig effectieve extra trainingstijd vergeleken met NU. Dus meer belasting voor hetzelfde aantal uren?

Ik vind het niet zo'n heel sterk plan in deze fase. Ik zou ervoor kiezen om te zorgen dat ze dicht bij huis aan hun fysiek kunnen werken en dat mag best gecoördineerd worden, daarbij mogen tests worden afgenomen, het programma wordt gecommuniceerd aan de andere coaches die met atleten werken, zodat de belasting erop afgestemd kan worden.

Dit mag best drie, vier keer per week thuiswerk of sportschool werk zijn, dat kan dicht bij huis. Vervolgens tussen clubs en academies (niet enkele de uitverkorenen) laat je ze dichter bij huis zo'n vier tot vijf baantrainingen per week doen. Dan kom je al op een aardige opvoering van de belasting, maar effectief, niet met X uur reizen extra voor dezelfde hoeveelheid trainingen.

Natuurlijk is het mooi samen te zitten, maar ook met oudere spelers en senioren trainen kan goed zijn. En de nadelen wegen absoluut niet op tegen eventuele voordelen...

Eerst van de basis meer opbouwen, op de voorgestelde manier meer vragen van je selectiespelers, en vervolgens wellicht in de toekomst hier eens aan gaan denken, maar dan echt clusteren: Papendal idee.

Anders is het vragen om problemen.