Is het toevallig dat vooral de oude bonden leden verliezen en dat bijvoorbeeld een vrij jong badmintonland als Frankrijk het juist erg goed doet?
Het gehele systeem in zowel Denemarken als Nederland heeft zijn basis in het clubgebeuren. De clubs waren de sociale motors waarin het talent naar boven kwam drijven. Talent ging vroeger naar de districtselecties en daar vandaan naar de nationale selectie. Pas op zeer late leeftijd gingen spelers naar de nationale senioren selectie die toen niet full-time met badminton bezig was en dus nog steeds voor een groot deel afhankelijk was van de eigen club voor het maken van de noodzakelijke uren.
Met het komen van de eigen badmintonhal en bondsgebouw in Nieuwegein kwam er ook een nationaal trainingscentrum waar spelers zich dagelijks met badminton gingen bezig houden. Het Nieuwegein-gebeuren ging niet veel later op de fles en Papendal nam de functie van nationaal trainingscentrum over.
Spelers gingen in het buitenland competitie spelen en daarmee verdween de toch al afgezwakte club binden voor de meest talentvolle spelers van Nederland. Spelers kozen ook op steeds jongere leeftijd voor een verblijf op Papendal. De tussenstappen van club en districtsselectie / badmintonscholen werden overgeslagen en veelzijdige input viel daarmee weg. De machtspositie van de bond ondergroef het belang van haar leden en haalde het lokale talent weg van promotiemogelijkheden van de clubs.
De nationale competitie op het hoogste niveau anno 2016 is een zwak aftreksel van wat het ooit was.
Is het dan allemaal de schuld van de bond vraag je jezelf dan af. Nee, natuurlijk niet. Het minder belangrijk worden van clubs in het algemeen is een maatschappelijk verschijnsel. Je heb geen clubs meer nodig om je badmintonsport te kunnen beoefenen. Er zijn alternatieven en er komen er steeds meer bij. De club is vaak zelfs een hindernis om vooruit te komen, want je kiest voor een club, die club stelt een trainer aan en daar heb je het maar mee te doen.
Het is een kleine uitgave van de bond die ook niets meer of minder kan aanbieden dan de clubs. Ook hier ben je overgeleverd aan het aanstellingsbeleid en kan je het goed vinden met de coach dan is dat mooi mee genomen maar zo niet dan heeft je talentontwikkeling al een flinke deuk opgelopen. Bij een club heb je nog de mogelijkheid om weg te gaan. Die mogelijkheid is er bij een bond niet. Daar MOET je meedoen als je Internationaal iets wil doen met je sport.
Binnen een club heb je dus niet de mogelijkheid om aan talentontwikkeling te doen, dat kan maar tot een zeer beperkt niveau. Daar komt nog eens bij dat je in een club afhankelijk bent van de trainingsdagen of uren en die zijn nagenoeg nooit voldoende. Bij de bond heb je geen keuze met welke trainer je wil werken: het is eten wat de pot schaft. Door de beperkte middelen die de bond beschikbaar heeft, mag je ook niet verwachten dat je met toptrainers kan werken in de nationale selecties tenzij je kans heb mee te doen met de Olympische Spelen.
We hebben dus een situatie waarin clubs steeds minder belangrijk worden en waar talent steeds vroeger wordt weggeplukt. En we hebben een situatie van een zwakke bond die niet de kwaliteit kan leveren die je nodig hebt om internationaal mee te kunnen draaien of om het nodige talent te kunnen ontwikkelen.
Zet dat een af tegen Azië/ Daar is het clubsysteem zoals we dat in de vorige eeuw in Europa hebben ontwikkeld helemaal niet aanwezig. Je speelt badminton met vrienden en bekenden en je wordt ontdekt en gevraagd om bij een badmintonschool te komen trainen zoals in Indonesië.
In China is het opleiden van talent centraal geregeld en van bovenaf opgelegd. In Vietnam hebben belangrijke organisaties eigen teams zoals het leger en de politie en dat dan nog per district en er zijn nationale trainingcentra voor de verschillende leeftijdsgroepen waar de spelers op internaat zitten. Clubs spelen geen rol en er is geen sprake van een nationale competitie zoals we die kennen in veel landen in Europa.
Ik voorzie dat we in Europa veel meer naar een systeem gaan zoals je dat in Azië ziet: waar clubs niet meer van belang zijn en waar spelers en ouders kiezen voor dat geen wat het best bij hen past. We zullen trainers krijgen die leeftijd gespecialiseerd zijn en hun aanbod daarop afstellen. Zo zullen we trainers gaan krijgen die naar je toekomen en bij jou in de buurt aan hele kleine groepjes persoonlijke training komen verzorgen. Het is veel beter dat één persoon (de trainer) in de file staat en zes ouders weinig tijd hoeven vrij te maken. De bond zou misschien wel 20 zzp'ers in dienst moeten hebben die trainingen verzorgen door het hele land heen op tijdstippen dat het de ouders en speler uit komt.
Ouders en spelers zijn best bereid te betalen voor kwaliteit en zonder dat ze veel verstand van badminton hoeven te hebben zijn ouders best in staat om die kwaliteit te herkennen. Het is ook geld waard dat ouders geen uren moeten rijden en in een hal moeten rond hangen, maar gewoon er even tussen uit gaan om de kinderen weg te brengen en weer op te halen. Met zoveel trainers die je regelmatig bijscholingen aanbiedt ben je ook in staat om een gezonde onderlinge concurrentie te hebben en je hebt wisselmogelijkheden zodat spelers die zich niet prettig voelen bij een trainer kunnen overschakelen naar een andere trainer.
Deze dingen zie ik op dit moment al gebeuren in de situatie die we hier op OroDenmark hebben. We leveren maatwerk voor ouders en spelers en doen de training als het hen het beste uitkomt. Afstand speelt hier geen rol meer: het is zo goedkoop om naar Kopenhagen te vliegen dat het dom is om met de auto te komen. We hebben een grote groep spelers die tussen de twee en acht weken komen om hier te trainen met een grote groep trainers. En die groep is ook nog eens zeer internationaal. Verschillende Deense coaches hebben al gezegd dat hetgeen we hier aanbieden kwalitatief beter is dan welke nationale jeugd selectie training in Europa dan ook.
Reacties 3
Ik ben het met Kenneth eens dat de verenigingen opdoeken niet kan. Tenminste dat zouden we niet moeten willen. De verenigingen hebben wel degelijk een functie. Alleen zal de rol van de vereniging op weg naar de badmintontop kleiner zijn. Verenigingen zijn nog steeds een plek waar veel mensen badminton spelen en waar ook jonge spelers hun eerste kennismaking met badminton hebben. Hoe groter de pool, hoe groter het potentieel. Dat V&D verdwijnt betekent niet dat er geen plek is meer voor warenhuizen. De markt wordt kleiner door internet en de bestaande warenhuizen zullen hun concept moeten aanpassen, maar de warenhuizen verdwijnen op korte termijn zeker niet.
Als je dat doortrekt naar de vereniging, badmintonscholen, ORO, etc. dan zit denk ik de oplossing meer in de aansluiting zoeken bij elkaar. Elke speler heeft een andere behoefte. Afhankelijk van zijn doelen en afhankelijk van in welke fase hij/zij in zijn ontwikkeling zit. De vereniging, badmintonscholen moeten elkaar niet als bedreiging zien, maar als kans (goed concept: heeft een warenhuis & internetwinkel). Uiteindelijk zal wat goed is voor badminton in het algemeen ook goed zijn voor jou als vereniging, badmintonschool of trainingscentrum. Individuele trainingen kunnen ook in clubtijd gebeuren in tijd van de vereniging. Jonge spelers komen dan in aanraking met toekomstige toppers, het is kostenefficient en in de toekomst zullen spelers vast weer terugkomen naar een club als speler of trainer. Iedereen blij.
Persoonlijk zie ik een badmintonschool niet als een bedreiging. Een school biedt voor spelers uit de regio een platform om op een hoger niveau te trainen. (betere spelers bij elkaar, betere trainers...) Spelers die daar trainen hebben meer geld over om kwalitatief betere training te krijgen. Binnen een vereniging is het heel moeilijk om dit aantal bij elkaar te krijgen. Van deze groep zal een deel instromen in de hogere competitieteams van de vereniging en en een deel zal naar een andere club gaan of kiezen voor het 'ORO-traject'. Maar zoals gezegd dit is een investering op lange termijn. Bepaalde spelers zullen nu eenmaal een ander traject volgen. Maar een traject is niet goed: slechte training/verliezen van plezier in badminton en dus verloren gaan voor badminton.
Resume: ik geloof zeker in differentiatie, aansluiting en specialisatie. Echter de vereniging als een deel van het fundament is ook belangrijk. Misschien niet in de vorm van 30 jaar geleden, maar er is zeker nog een markt voor badminton binnen een vereniging. Ik ken nog wel een leuke vereniging :)
Hoi Kenneth, op de eerste plaats bedankt voor je zeer
uitgebreide email. Ik heb hem een aantal keren moeten door nemen om een goed
beeld te krijgen van wat je bedoeld of waar je de focus op wil leggen.
Jij neemt als uitgangspunt dat de verenigingen nog te redden
zijn terwijl ik stel dat het systeem op sterven na dood is. Jij zegt dat je het
club systeem “natuurlijk” niet kan opdoeken, ik denk daar heel anders over,
omdat iets al jaren bestaat betekend dat nog niet dat het er altijd zal zijn.
De V&D is daar een goed voorbeeld van, wie had ooit gedacht dat deze reus
uit het straat beeld zou verdwijnen? Maar ze zijn weg en de Wereld draait
gewoon door, de producten worden gewoon afgezet alleen niet meer op de manier
zoals iedereen dat gewent was. Zo kijk ik ook naar onze sport, het concept van
ORO is nooit gegroeid het concept was al klaar voordat ik begon, de bekendheid
is gegroeid en het aantal deelnemers binnen het concept. Verder komen er elk
jaar meer trainers bij die met dit concept aan de slag gaan en na Roel in
België zijn er nu ook andere landen die zo gaan werken. Het argument dat je het
alleen maar voor een korte tijd kan doen zoals tijdens een zomer kamp klopt ook
niet, we doen het nu verdeelt over het seizoen ongeveer 3 maanden per jaar en
wat stopt ons om het een heel jaar te doen?
Als je het 3 maanden op een locatie ver weg kan doen waarom
zou je het dan niet een heel jaar op een locatie dichtbij kunnen doen? Wie zegt
dat spelers naar een bepaalde plaats toe moeten komen voor een regionale of
Nationale training zeker als je op voorhand al weet de spelers in groepen
nagenoeg niets leren? Dus waarom brengen we de trainers niet naar kleine
groepjes spelers toe voor een grootdeel van de training tijd en komen we in wat
grotere groepen met meerdere trainers zo af en toe bij elkaar voor een heel
weekend? Hier kunnen trainers elkaar hun vooruitgang laten zien met hun spelers
en ervaring uitwisselen net als dat wat we op ORO doen.
Wat mij betreft staat dit totaal los van een club of zijn er
juist een aantal clubs die dit in samenwerking aanbieden als een soort overgang
naar een clubloos systeem. Een concept zoals ORO gaat ook langzaam in deze
richting, de spelers die hier komen verlaten hun Nationale selectie in het land
waar ze vandaan komen en hebben na genoeg geen binding met de club waar ze voor
spelen. De club is niets meer dan een mogelijkheid om wat wedstrijden te spelen
in de tijd dat nog niet helemaal klaar zijn voor de grote toernooien dus in een
leeftijd van 15 tot 18 jaar. Het geeft veel problemen dat je als badminton
school houder er zo over denkt want de club ziet het heel anders ook hier in
Denemarken. Maar laten we eerlijk zijn een club heeft NIETS te bieden wat je op
een school al niet veel beter kan krijgen, het kwam dan ook als een schok voor
de clubs hier dat ze er zo slecht voor staan als het gaat om talent
ontwikkeling. Let wel ik heb het hier over het land waarvan ik vind dat het de
beste voorwaarden heeft in heel Europa als het gaat over talent ontwikkeling,
dus hoe denk je dat de andere landen er voor staan?
Wat kunnen clubs en bonden doen om dichter bij een ORO concept
te komen vraag je jezelf af, zichzelf veel minder belangrijk vinden denk ik is
het antwoord. Bij ons staat enkel en alleen de speler centraal, wij zijn alleen
maar facilitators die de mogelijkheden moeten bieden als het de spelers uitkomt
en niet als het de club of bond uitkomt.
Het heeft allemaal zover kunnen komen door slapende clubs en
bonden, de dag dat ik denk dat alles vanzelf gaat is de dag dat ik net zo
slecht ben als BNL. Mijn trainers opleiding moet in alles wat we doen beter zijn
dan wat de bond kan bieden, de kosten/kwaliteit verhouding moet en makkelijke
keuze zijn voor trainers en coaches. Hier maakt de bond het me heel makkelijk
want letterlijk iedereen (zelfs BNL) is het over eens de trainers opleiding
zeer slecht is in ons land, alles wat je nieuw aanbied is beter dan wat je
krijgt als je een SL opleiding doet. Ik heb het genoegen gehad het les
materiaal in te zien, er staan dingen in die rond uit belachelijk zijn en er al
30 jaar geleden uitgehaald zouden moeten zijn, zo stond er iets in over “darm”
snaren erger word het niet dan heb je alle vertrouwen al verloren in het geen
je aan het lezen ben. Ik moet nog op heel veel dingen reageren in jou mail maar
ik wacht nog even om het verhaal niet al te lang te maken, laat eerst de
discussie maar eens los barsten.
Ron
Weer een interessant artikel Ron. De manier waarmee op Oro getraind wordt is uniek en werkt uitstekend. De vele uren aandacht die elke speler krijgt en maar weinig hoeft te delen biedt veel feedback en constante verbetering. Hoe anders is dat bij verenigingen waarbij de aandacht van trainer en eventueel assistenten verdeelt moet worden over veel grotere groepen.
De vraag is of het concept van Oro ook past in een heel land waarin al een andere cultuur aanwezig is. De verenigingen opdoeken kan natuurlijk niet in Nederland. Het spelen bij een trainer waar jij een klik mee hebt is lastig en moet veelal op prive basis. Veel kinderen op jonge leeftijd weten niet wat zij willen, daarop zou dan een ouder beslissingen moeten nemen.
Het lijkt me realistischer om te kijken welke vormen van kleinere groepstrainingen er in Nederland overgenomen kunnen worden. En welke rol een vereniging het beste kan hebben in het opleiden van spelers.
De discussie centraal/decentraal trainen is vaak langs gekomen. Feit is dat spelers die op Papendal trainen en dit weinig/minder/niet op badmintonscholen en verenigingen doen ook geen sparringpartners vormen voor spelers die op deze badmintonscholen en verenigingen zitten. Dit zorgt ervoor dat laag op laag de kwaliteit van spelers verder terugzakt.
Wat kan een vereniging hier aan doen?
Een goede vraag. Bij verenigingen is het boeien, binden en behouden erg belangrijk. De hoeveelheid juniorenleden vormt een basis op meerdere gebieden.
- De junioren hebben meer onderlingen sparring partners
- De groep kan beter worden verdeelt op leeftijd op niveau
- Dit biedt kansen aan het specialiseren van trainers op verschillende leeftijden
En voor de bond misschien de belangrijkste reden: Verenigingen met veel juniorenleden kunnen het verlies van juniorenleden die stoppen beter opvangen. Vaak zie je dat wanneer 1 jeugdlid stopt de vriend/vriendinnen er ook weinig zin meer in hebben, zeker wanneer het betekent dat er geen competitieteam gevormt kan worden.
Natuurlijk zijn er verenigingen waar dit goed gaan en zijn er waar dit slechter gaat. De verenigingen zijn immers afhankelijk van vrijwilligers, en tegenwoordig kunnen die meekijken in de keuken bij een flagship. Maar zou de bond zich niet veel beter kunnen richten van het structureren van de verenigingen.
Het geven van voorbeelden hoe een vereniging het best opgebouwd kan worden, faciliteren in het opleiden van de trainers doormiddel van een goede en betaalbare opleiding. SL3 kost bijna 2000euro, dat is een bedrag dat voor veel verenigingen erg hoog is. Terwijl het voor mij bijvoorbeeld goedkoper is/was om naar Oro te gaan en daar veel meer uren bezig te zijn met het leren van het trainersvak.
Het krijgen van een bredere basis spelers is de onderkant van de piramide. Des te breder de onderkant, des te hoger de top. De basis is altijd belangrijk.
Er zijn genoeg lokale successen, bij verenigingen of bijvoorbeeld op Oro. Ik kan me niet voorstellen dat daar geen standaardbeleid uit gevormd kan worden dat aan verenigingen voorgesteld kan worden.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.