Afgevaardigden die graag zouden willen blijven moeten aftreden ook al zijn er geen vervangers, gewoon omdat hun periode er op zit. Dit is zo in het leven geroepen naar de code Goed Bestuur. Als zo'n code niet werkt, werkt deze tegen zijn eigen naam en wordt het Slecht Bestuur. Ik zou zeggen: zolang er geen andere kandidaten zijn, mag de zittende afgevaardigde met maximaal nog twee periodes worden verlengd. (De badmintonreglementen kennen uitzonderingen dus waarom hier niet?)
Wat ik van de huidige wegblijvende afgevaardigde niet begrijp, is waarom je jezelf aanmeldt als afgevaardigde en vervolgens niet komt. (Voor ziekmeldingen heb ik uiteraard begrip.) Dat is een beslissing die niet alleen van invloed is op jezelf maar ook voor de vele uren / dagen werk die andere afgevaardigden, het bestuur en de verschillende commissies er in hebben gestoken. Iedereen kan door jullie wegblijven onverrichter zake weer naar huis (in mijn geval naar Denemarken). Jullie worden bedankt.
Ik heb dan ook voorgesteld dat voor de volgende vergadering ALLE afgevaardigden twee weken voorafgaand aan de vergadering moeten aangeven of ze al dan niet aanwezig zullen zijn, zodat het bondsbureau een vergadering kan laten door gaan dan wel afzeggen.
Het was door dit gedrag van de afgevaardigden een teleurstellende vergadering, maar er was ook een lichtpuntje en dat was het feit dat het actuele probleem van de badminton academisch voor meer dan een uur is besproken. Het bestuur en de topsportcommissie hebben GEEN groen licht gekregen om het nieuwe academieplan uit te voeren. Meerdere afgevaardigden hebben te kennen gegeven dat het teruggetrokken dient te worden.
Het bestuur heeft aangegeven dat het onomkeerbaar is. Dat zou betekenen dat het helemaal niet uitmaakt of er wel of geen afgevaardigden komen op een vergadering, want we hebben toch geen invloed. Wat heeft het voor nut als je een controlerende taak heb, tot de conclusie komt dat iets niet deugt en vervolgens de fout niet recht zou kunnen zetten?
Verder vond ik het een goed idee dat als er iets speciaals leeft binnen de badmintonwereld en iemand van buiten de vergadering wil daar over iets zeggen, dan moet dat kunnen en dat is ook gebeurt op deze vergadering. De voorzitter vond het niet nodig dat er spreektijd werd gegeven, het bestuur vond het niet nodig, maar gelukkig waren er wel vier afgevaardigde die vonden dat het wel moest gebeuren. Het spreken heeft geen nieuwe inzichten gegeven, maar er is wel iets nog veel belangrijkers gebeurd. Nu gaat er iemand naar huis die zal zeggen "ik heb mijn zegje kunnen doen" en dat is heel iets anders dan dat hij naar huis was gegaan met de gedachte "het heeft allemaal geen nut, je mag toch niets zeggen".
Het stopzetten en waarschijnlijk terugdraaien van de academiebeleid zou Badminton Nederland wel eens kunnen behoeden voor grote problemen in de komende tijd. Het plan is niet goed doordacht, er is niet goed genoeg gekeken naar alternatieven, er ontbreken argumenten en criteria maar het meest belangrijke is wel dat het geen draagkracht heeft en het schept meer tegenstanders dan voorstanders.
