Het is zoals een ontwikkelingscurve die gaat van JA (als beginnende speler waarin je tegenstander alle shuttles met de hand mee speelt en dus naar het midden) naar NEE (zodra een speler ook tegen de hand in kan spelen maar technisch en fysiek gezien de shuttle niet vanuit elke hoek naar welke positie aan de andere kant kan slaan en dan weer terug) naar JA (zodra je dat wel kan).
De tijd- en niveaucurve lopen iets gelijk, maar kunnen sterk verschillen als je de ontwikkeling van de spelers bekijkt. In het begin tot U11/U13 gaat veel met de hand mee naar het midden van de baan. Met de hand mee voor het lichaam (en dus naar de zijlijn) is heel erg voorspelbaar door de relatief lange slagen van jonge spelers. De basis in het midden is dus een vrij logische keuze.
Met de ontwikkeling van meer kracht en betere techniek wordt deze basispositie een heel erg onlogische keuze en zou de focus veel meer positioneel badminton moeten komen te liggen. Als dat niet gebeurt dan wordt het naar het midden van de baan lopen een gewoonte in plaats van een tactisch plan dat je later als senior speler hard nodig hebt. Je zou dus kunnen stellen dat als trainers geen positioneel badmintontraining geven tussen de U11 en U17, je de spelers opzadelt met een onnodig probleem van de gewoonte om naar het midden van de baan te lopen.
Het probleem van naar het midden van de baan bewegen is ontstaan door het analyseren van topspelers. Ook ik heb vaak te horen gekregen dat mijn idee van positioneel badminton niet klopt met wat je bij topspelers ziet. Topspelers bewegen zich juist wel naar het midden van de baan. Je zal dan ook beter moeten gaan kijken naar de topspelers en meer op de details moeten gaan letten om te zien dat ze dit maar tot op zekere hoogte doen.
Op het niveau van de top 25 van de wereld is 15 cm uit het midden staan al positioneel badminton. Let daarbij ook nog eens op de voetpositie en de gewichtsverdeling en het plaatje is compleet. De verschillen worden kleiner en meer gedetailleerd hoe meer je naar de echte top toe komt, maar ze zijn net zo overtuigend aanwezig als bij de U15 speler die er mee aan het werk is.
Op de ARH van een rechtshandige speler is het linker been het positiebeen. Dit been schept de voorwaarde van de beweging terwijl het rechter been het afzetbeen is en dus de kracht schept op de ARH. Dit wisselt naar de FH-kant en dan zie je ook dat de natuurlijk kracht van de ARH groter is door de extra ruimte die er is de shuttle sneller en met meer ruimte te onderscheppen dan op de FH-kant.
De positie voor deze ruimte is afhankelijk van waar de shuttle vandaan komt. Bij slagen die van cross komen is die positie iets aan de rechterkant van het midden terwijl die bij longline slagen juist meer aan de linkerkant van het midden ligt. Als de positie van de voeten naast elkaar liggen dan is de sprongrichting van het afzetbeen van nature meer zijwaarts dan achterwaarts. Hoe meer het afzetbeen voor het positie been wordt geplaatst hoe groter de achterwaartse kracht van het afzetbeen. De positie van de voeten is dan ook afhankelijk van de situatie waarin de speler zich bevindt. Hoe groter de druk die is uitgevoerd op de tegenstander hoe meer de voeten naast elkaar staan of het afzetbeen zelfs achter het positiebeen komt te staan. De shuttle wordt namelijk niet in het achterveld verwacht maar meer half of in het voorveld. Met meer afwachtend spel zal de positie van het afzetbeen iets voor het positiebeen zijn. Dit soort voetposities bepaalt van waar de aanval wordt ingezet. En als tegenstander kan je dus tegen deze positie in spelen door bij een voetpositie van het afzetbeen voor het positiebeen een drop te spelen en omgekeerd bij een voetpositie van het afzetbeen achter het positiebeen.
Het kiezen van de aanval heeft dus alles te maken met de positie van het voetenwerk. Het voetenwerk kan dus worden gezien als het in stelling brengen van het lichaam voor een aanval. Er is een groot verschil tussen de perfecte ruimte die er is op de FH-kant ten opzichte van de ARH-kant. Je kan een denkbeeldige box beschrijven met je racket in de lucht die deze ruimte aangeeft. Alleen binnen deze denkbeeldige box heb je maximale kracht en mogelijkheden, zodra je ook maar iets buiten deze box komt met je racket verlies je iets. Dat iets zou kracht kunnen zijn omdat je nu je grip moet aanpassen maar het zou ook mogelijkheden kunnen zijn omdat je de shuttle niet langer voor of in de box kan raken maar er juist achter.
De box is op je FH-kant niet groter dan 50 cm lang en 25 cm breed. Je racketruimte voor een perfecte slag is dus 1.250 cm2. Op je ARH-kant is deze box veel groter. Het bereik dat je hebt met je racket aan deze kant is meer dan het dubbel zo groot. Je kunt dus ook meer risico nemen aan deze kant terwijl je de FH-kant beter moet beschermen. Alleen dit gegeven zou al voldoende moeten zijn NIET te kiezen voor een positie in het midden van het veld. Naast het feit dat je veel meer ruimte hebt op je ARH voor een goede slag waar je niet onder druk hoeft te komen heb je ook nog eens een alternatief, namelijk de BH, iets wat je op je FH niet hebt. Een slag onder druk op he ARH/BH-kant is vervelend maar niet echt lastig. Een goede slag onder druk op je FH-kant is shit, daar moet je echt vechten en kracht gebruiken om er weer uit te komen.
Het is niet eenvoudig om in een stukje van 1.000 tot 1.200 woorden aan te geven naar welke details je moet kijken als het gaat om positioneel badminton. Het kijken naar het afzet/positiebeen is daar slechts een van en al helemaal als je ook nog eens in een tactisch plan wil gieten. De effectieve slagruimte is weer een ander onderdeel dat invloed heeft op je positie op de baan en ook maar een klein detail op het geheel. Op stukjes zoals deze krijg ik vaak e-mails van trainers die wat meer uitleg willen hebben over wat ik bedoel met hetgeen ik schrijf. Het is lastig iets wat als vanzelfsprekend is voor mij uit te leggen als je niet tegenover de mensen staat en dan nog het liefst in een hal.
Omdat het lastig is wil nog niet zeggen dat ik het niet wil proberen. Badminton als geheel concept zien is de basis van een nieuwe internationale trainersopleiding die deze zomer van start gaat samen met DGI. Het is leuk om een aantal van de onderdelen van deze opleiding hier in het Nederlands ter discussie online te zetten. Misschien komen er dingen uit die we kunnen gebruiken in deze opleiding.
Reacties 4
Reactie van Ron Daniëls:
Kenneth je zegt: "Schrijf vooral technische stukken" tegen mij. Ik weet niet hoelang je het internet al volgt voor technische stukken maar de teller staat op 354 artikelen waarvan er meer dan 140 over techniek en badminton gaan. Er zijn personen die liever hebben dat ik me niet met de bond, het bestuur en achtergrond dingen zou bemoeien maar voor mij is het een totaalconcept. Als het technisch beleid, de trainersopleiding of andere dingen niet goed zijn dan heeft dat invloed op de sport en dus op de manier waarop ik denk en handel. Ik zal dan ook NOOIT mijn mond houden en tegenstand maakt me alleen maar sterker en meer overtuigd. Ik geniet er van als ik zie dat op een technisch goed stuk mensen (of apen, gezien de noodzaak je duimen te gebruiken bij het teksten) zijn die het aankruisen als vervelend dat geeft de domheid aan in onze sport en laat zien dat het oude zeer er vooral zit bij de idioten.
Het wachten is dus op technische stukken van onze “voorbeelden” de trainers van de nationale selectie, maar ook in 2015 gaan die er niet komen.
Ron heeft vanuit Azië geen of amper mogelijkheid tot het plaatsen van reacties, dus dit stuurde hij per e-mail:
Ik vind het totaal niet lastig de stof aan spelers uit te leggen. Dat komt omdat ik een heel duidelijk beeld in mijn hoofd heb hoe het er uit moet zien: Van de positie van de voet, naar de mogelijkheid van de tegenstander en het daarop reageren en instelling brengen van je lichaam tot het type grip dat je gebruikt en de alternatieven van het de hand mee en tegen de hand in spelen. Het probleem is bijna nooit de speler. Het grote probleem zijn vast geroeste trainers die het totaal niet begrijpen en terug grijpen naar: Ja maar op de trainers opleiding hebben ze gezegd.........
Gisteren nog training gegeven aan een groep spelers waarvan er niet één Engels kon spreken. Op geen enkel moment van de twee uur durende technische training heb ik ook maar het gevoel gehad dat de communicatie niet soepel verliep. Er is geen technisch detail verloren gegaan en ook het plezier en de grappen kwamen zonder taal goed aan. Ook hier zijn het niet de spelers die het niet begrijpen. Het zijn de trainers die hun vraagtekens hebben, zoals blijkt uit de vragen na afloop – is een training serieus als de spelers lachen op de baan?
Het geen dat me zorgen baart is dat de 1.000 worden niet voldoende zijn voor de trainers onder ons. We hebben de statistieken tegen als het gaat om de trainers. Meer dan 90% (incl. mezelf) kan geen behoorlijke wedstrijd spelen, nog veel meer hebben een enorm slechte techniek en zijn slechte voorbeelden op een training, het over grote deel is veel te oud om een voorbeeld te zijn voor de jeugd. Er zijn bijna geen trainers die werken met een tactisch concept en ik durf met zekerheid te stellen dat er niet meer dan een handje vol zijn die een totaal plaatje hebben van onze sport.
Hoe bereik je trainers in 1.000 woorden? Ik wil alleen maar dat trainers graag meer willen weten en leren en dus naar ORO komen om het te ervaren. Beleef eens een paar weken met Henri, Aad, Huynh en Thomas. Het verandert je manier van kijken op onze sport voor altijd.
Er zijn maar weinig trainers die hun mening op papier durven te zetten en dit geldt speciaal voor de nationale coaches die alle tesamen nog niet een enkel technisch stukje op het internet hebben staan. De enige die betaald worden door de bond, ervaring op mogen doen op onze kosten, werken met de 'beste' spelers zeggen dat ze geen tijd hebben om zo iets te schrijven.
Ron, ik weet inmiddels hoe lastig het is om dit op papier te zetten. Neem nu het stuk van Henri over welke voet voorstaan? Laatst nog zitten nalezen, maar eigenlijk is het onleesbaar en je moet echt een vakidioot zijn om te beseffen hoe je dit gaat toepassen in de training. Het gaat pas leven als je dit echt goed toegepast ziet en dan moet je al beseffen waar je naar zit te kijken!
Zat na mijn laatste (1 op 1) training na te denken over hoe ik mijn ervaringen op papier kan krijgen. Uiteindelijk komen we altijd weer uit op de basis: zolang de meeste kinderen bv niet op de hoogte zijn van het correct uitvoeren van een splitjump, wordt positioneel badminton al een stuk lastiger. Dus is het eerst weer terug naar de basis, ook al worden sommige kids beschouwd als grote talenten. Wat voor ons heel eenvoudig is om te verwoorden en te visualiseren is soms heel moeilijk om over te brengen op de baan, laat staan te verwoorden. Een eenvoudig hupje of sprongetje, kan simpel zijn uit te leggen, maar uitvoeren in het juiste ritme en op het juiste moment, wordt soms erg lastig. Daarbij wil je soms ook direct de correcte racket of gripvoering en ademhaling erbij pakken en dan moet je direct zorgen dat het niet chaotisch wordt! Soms willen we dan teveel doen. Nu is het een 1 op 1 training, maar ik vraag mij of hoe we dit willen doen in een groepstraining. Ik zal mijn overdenkingen hierover binnenkort eens op papier zetten.
Zeer interessant stuk. Vooral de aanwijzingen op afzetbeen en positiebeen is erg nuttig.
Het feit dat je geeft dat dit lastig te beschrijven is in 1.000 woorden is begrijpbaar. Even lastig is het om deze stof over te brengen naar een jeugdspeler.
Zelf vind ik het wel belangrijk om hierover met de junioren te filosoferen. De gemiddelde persoon zou zeggen dat de basis in het midden het meest logisch is. Het is belangrijk om dat te doorbreken en te laten zien dat dit per situatie veranderd.
Ik moedig je zeker aan om meer technische stukken te schrijven! Dit zouden meer ervaren trainers moeten doen.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.