Ofschoon de naam toepasselijk zou kunnen geeft de informatie die we gekregen hebben van het bestuur zeker geen aanleiding hiervoor. Of het zou moeten zijn dat het aantal aanwezige afgevaardigden nu wel voldoende moet zijn om beslissingen te kunnen nemen. Jammer dan weer dat er maar letterlijk vier (van 16) afgevaardigden het woord namen.
Ik had mij voorgenomen, ondanks mijn onderbuikgevoel, mij positief op te stellen en ondanks het feit dat het bestuur met mooie volzinnen en uitspraken ons wil doen geloven dat alles min of meer op de rit is of gaat komen blijft het in een aantal gevallen toch heel moeilijk om positief te blijven
Waarom dan wel?
In de vorige bondsvergadering is afgesproken dat het bestuur ons op de hoogte zou houden van ontwikkelingen inzake sponsorcontracten. Op deze vraag werd omonwonden aangegeven dat er geen ontwikkelingen op sponsorgebied waren! Oh ja, er was een contract afgesloten met de NOS. Mooi, maar dit is een verlenging van het bestaande contract wat door NOC-NSF voorbereid is. Een handtekening was voldoende.
Op mijn vraag dat er eigenlijk de laatste 3 jaar geen enkele vooruitgang te zien is - ondanks een speciaal daarvoor aangetrokken externe medewerker - werd resoluut aangegeven dat er nu actie genomen zou worden. Welke werd niet beantwoord! Kortom nog steeds een onderbuikgevoel
Veel tijd is besteed aan het jaarplan en begroting 2017. Wederom weer veel prachtige krachttermen en mooie overzichten maar wederom veel (toekomst)plannen maar geen concrete actie die vandaag start!
Een positieve ontwikkeling is naar mijn mening de voorstellen 'Samen Verenigen' welke onder leiding van Barbara Mura en haar medewerkers van het bondsburo ontwikkeld is. Eindelijk een stuk wat in een aantal onderdelen rechtstreeks de clubs raakt en waar men in het land wat mee kan doen.
Een heel andere insteek dan het wollige plan Clear Future wat nu alweer zeker drie jaar loopt en op vele kanten haar doelen niet heeft bereikt. Jammer, maar wat mij dan heel erg raakt is dat het bestuur tot op de dag van vandaag niet erkent dat zij met dit plan gefaald heeft! Jammer, want dat was sterk geweest. Nu zorgt het dat het onderbuikgevoel nog steeds aanwezig is.
In diezelfde discussie gaf ik aan dat ik bang ben dat door het (niet) beleid het ledenverlies van zo'n 7% dit jaar weer door zal gaan zetten. Niemand van het bestuur sprak mij tegen waardoor ik helemaal koude tenen krijg over het feit dat die 7% misschien nog wel groter blijft. Moedeloos vroeg ik mij af of ik deze ochtend nog af kwam van mijn onderbuikgevoel.
Drie blaadjes over Bestuurlijke Vernieuwing waar eigenlijk niets anders in staat dan dat er zaken zijn besproken en in de toekomst veranderingen of geen veranderingen gedaan zullen worden.
Drie jaar geleden is het bestuur als een olifant door de porceleinkast heen gelopen met de informatie dat regio's gaan veranderen, dat de regioteams gaan veranderen, dat de regiomanager niet meer nodig zal zijn of een andere verantwoordelijkheid krijgen. Nu na drie jaar is er nog geen duidelijkheid en volgens de stukken komt daar volgend jaar duidelijkheid in. Dit is naar mijn mening in een vrijwilligersorganisatie dodelijk. Mijn onderbuikgevoel wordt langzamerhand lichte buikpijn.
Een makkelijk agendapunt was de voortgang contributiesysteem. Ik kan hier geen mening over vormen, maar dat maakt ook niet uit want dat is doorgeschoven naar volgende jaren.
Wel kwam het bestuur met een duidelijke stelling dat zij met de contributie heel voorzichtig willen zijn, omdat dat één van de drie financiële steunpilaren is. Hier zijn wij het met elkaar over eens. Het bestaan van de bond bestaat uit contributieinkomsten (met een dalende ledenaantal); sponsorinkomsten (waar aangegeven is dat niet geweldig is) en subsidie-inkomsten. Een schrale troost.
Als laatste agendapunt werd het Masterplan Topbadminton besproken. Een wervelende uitleg door Claus Poulsen waar ik zelf geen oordeel over kan geven, maar naar mijn mening in ieder geval duidelijke meetpunten zodat we hier later op kunnen terug komen. Dit is een wijze die mij aanspreekt. Duidelijk taal met ijkpunten.
Maar dit plan heeft een begroting van ruim 1 miljoen euro'tjes.
Geen probleem aangezien het overgrote deel (bijdrage Papendal € 383.000 en NOC*NSF € 316.000) wordt bekostigd door de overheid! Prachtig! Maar na een paar kritische vragen van een van de afgevaardigden bleken deze bedragen nog geheel niet toegezegd te zijn!
Volgens de verantwoordelijke bestuurder was het toch logisch dat dit een voorstel naar de overheid was! Dat moesten wij wel begrijpen maar is zeker niet zo gebracht. Ik voelde me in ieder bed.........
Na de nodige commotie heeft het bestuur de vergadering geschorst voor 10 minuten om zich te beraden.
Waarom deze schorsing gevraagd is, snap ik nog steeds niet want na de schorsing kwam er niets nieuws naar voren. Dus mijn lichte buikpijn was nu een buikpijn van wantrouwen geworden.
Als ik deze vergadering overzie, dan weet ik dat er ook goede ontwikkelingen zijn, maar die hoor je altijd wel maar daarnaast vraag ik mijzelf af of dit bestuur nog wel bij machte is om het roer om te draaien.
Bij de rondvraag heb ik dan ook het bestuur gevraagd of zijn hun positie als team willen heroverwegen aangezien ik zelf het vertrouwen in dit team niet meer heb.
Rob Taconis
Afgevaardigde van Regio Centrum
Reacties 6
De mislukte verandering
Het zou een goed project zijn voor een student die onderzoek
doet naar verandering processen om BNL eens onder de loep te nemen want als je
alle mogelijkheid heb om iets geheel nieuws neer te zetten en je eindigt met
een totale mislukking dan zou het goed zijn als je met zekerheid kan zeggen wat
er mis is gegaan in het verloop.
We hebben helaas niet iemand die zo iets zal gaan doen en we
hoeven niet te verwachten dat de bond zelf met een analyse onderzoek zal komen
of ook maar een weekend zal houden waar voor en tegenstanders terug kijken naar
de afgelopen 10 jaar en een mening vormen waar dingen fout zijn gegaan. Ik ben
niet de beste persoon die hier over iets zou moeten zeggen want ik ben net als
het bestuur niet neutraal in deze zaak, maar ik kan wel een opsomming maken van
wat er naar mijn mening fout is gegaan. In 1966/67 ben ik lid geworden van de
NBB (Nederlandse Badminton Bond) boven mijn bed hingen niet de foto’s van popsterren
maar zwart wit plaatjes van top badminton spelers uit Europa want op Indonesië
na Azië speelde toen nog geen rol, 9 jaar later kreeg ik mijn eerste trainers
job. Van 1966 tot 2016 is badminton nooit weg geweest uit mijn leven en had ik
een meer dan gemiddelde belangstelling voor onze sport, als je zolang met iets
bezig ben heb je veel gezien. Naast mijn jaren in Nederland ben ik ook jaren
actief geweest in landen als Denemarken, Indonesië, Duitsland en Vietnam, in
deze landen heb ik training gegeven aan top spelers en ben ik betrokken geweest
bij trainers opleidingen (niet in Indonesië).
Als je een begin tijdstip moet aangeven waar het in Nederland
organisatorisch fout ging dan kom ik uit bij Steen Sorensen die bondscoach was
in ons land en als zijn opvolger Martijn van Dooremalen aanwees. Langzaam aan
kwam de vooruitgang tot stil stand van wegen zeer slechte bestuurlijke beslissingen
zoals een levenslang contract voor de bondscoach. We zaten nu opgescheept met
iemand die NOOIT meer ontslagen kon worden en als of dat al niet erg genoeg was
kregen we er ook nog eens een strijd overheen dat de ontslagen ass. Bondscoach Robbie
Kneefel een proces tegen de bond won en ook voor het leven bij BNL kon blijven
werken. Er waren nu twee coaches in dienst die elkaar niet konden uitstaan, en
op een werkplaats waar een aantal werknemers niet kunnen worden ontslagen zijn
de macht verhoudingen weg en zullen de andere werknemers die wel ontslagen
kunnen worden in een goed blaadje moeten komen te staan met deze mensen. De
zaden waren gelegd voor het ontstaan van een angst cultuur op het bondsbureau,
die nog eens werd versterkt door een zeer slecht functionerende algemeen
directeur. Wanbeleid van opeen volgende besturen leiden tot het verlies van het
Nationaal training center in Nieuwegein, de Nederlandse Badminton Bond heeft
meerdere keren op de rand van faillissement gestaan. De slechte financiële
situatie van de bond zorgde er mede voor dat er een subsidie cultuur ontstond,
medewerkers deden letterlijk alles om maar subsidie binnen te slepen daarbij is
gesjoemeld met cijfers en zijn trainersopleidingen weg gegeven. Het kon niet
anders dan dat de prestaties er onder zouden gaan leiden en deze konden
Internationaal alleen nog maar worden behaalt door import Nederlander waarmee
BNL met de eer dacht te kunnen weglopen. Alleen Piet Ridder had de ballen om
dit soort dingen bespreekbaar te maken op zijn website, maar het zou nog jaren
duren voor dat de ellende zou worden aangepakt.
Het enige goede dat is voort gekomen uit het zeer korte
voorzitterschap van Ted vd Meer is het ontslag van de TD en gelukkig werd hij
zeer snel vervangen door de zeer competente Clemens Wortel. Maar helaas is ook
hij niet in staat gebleken het roer van BNL om te gooien en zoals Ber van Loon
al zei het bestuur wil het roer helemaal niet omgooien want anders was dat al
lang gebeurd.
Er is in de afgelopen jaren geld en tijd gestoken in “clear
Future” iets wat maar zeer weinig mensen in het land begrijpen en experts
zeggen dat het goed opgezet is maar slecht uitgevoerd. Het bestuur is er in
geslaagd de grote groep mensen die wilde helpen met de verandering van zich af
te laten keren en de hoop op te geven. De ene na de andere zeer twijfelachtige
aanstelling van bondstrainers en TD liet de incompetentie van de bestuurders
zien en het onvermogen weerwoord te bieden aan de TD op technisch gebied. Na 4
jaar is er nog helemaal niets gebeurd met de totaal verwaarloosde trainers
opleiding, afgevaardigde vallen bij bosjes weg en verliezen het vertrouwen in
het bestuur, er is weer een angst cultuur maar nu bij de ouders van jeugd
spelers die niets durven te zeggen omdat hun kinderen dan de klos zijn. Er is
niemand meer over die nog gelooft in de beloofde verandering en het is
waarschijnlijk wachten op een nieuwe generatie bestuurders die wel ballen
hebben en inzien dat je met dit beleid geen nieuwe toekomst kan opbouwen.
Hallo Rob,
Je beschrijft een herkenbare routine in het leven van een afgevaardigde. Het kostte mij vier jaar om in te zien dat het vervelende gevoel in de buikstreek na wéér een bijeenkomst met het bestuur niets met de kwaliteit van de geserveerde koffie of kroketten te maken had. Dit bestuur wil het roer niet omgooien, anders was het al lang gebeurd.
Beste Rob,
Uiteraard had ik graag afgevaardigde gebleven maar ik zit in de drie jaar verplicht af periode. Voorstellen van mij om die regide periodes anders in te vullen bij een te kort aan afgevaardigden werden door BNL afgewezen. Je weet dat ik bij de vergaderingen aanwezig was zonder dat ik zaalvulling was.
Gr,
Stephan
Hoi Rob, ik was graag gebleven als afgevaardigde maar het koste me ongeveer 700 euro per vergadering en toen BNL de reiskosten vergoeding (rond de 400 euro) stopte, was het over en uit voor mij zeker als je bij een vergadering kwam en het bleek dat er geen beslissingen genomen konden worden omdat er te weinig afgevaardigde waren. En laten we eerlijk zijn we worden niet serieus genomen door BNL.
Beste Ron
Bedankt voor je reactie. Ik heb geen oordeel gesproken over het topsportplan (daar heb ik niet voldoende kennis voor) maar in het bijzonder hoe een en ander gebracht is. Verder spreekt mij andere punten voor zichzelf.
Jammer vind ik dat mensen die een warm hart dragen voor Badminton hun kennis (en daar bedoel ik jou ook bij) niet als afgevaardigde meegeven. Er zijn nog genoeg open plaatsen waardoor wij mogelijk tot een beter discussie bij de jaarvergaderingen komen. Nu heb ik echt het gevoel dat wij roepende in de woestijn zijn.
Hoi Rob, heel herkenbaar als ik dit zo lees heel veel praten en niet poetsen ik vind het knap dat je nog steeds afgevaardigde ben en er tijd in wil steken want het is niets anders dan een achteraf goedkeurend orgaan. Zoals je al aangeeft zeggen maar verrekt weinig deelnemers iets en zeker op technisch gebied kan er nagenoeg niemand tegen wind geven. Ik schrik me dood dat het plan van de TD 1.000.000 euro moet kosten en zeker als je ziet met welke mensen het moet gebeuren, waarom word het niet uitbesteed en laat BNL verschillende partijen inschrijven op de opdracht dat zou wel eens heel erg gezond kunnen zijn voor de ontwikkeling van onze sport. Inmiddels ken ik helemaal niemand die tevreden is met de huidige koers van de bond en veruit de meeste mensen waar ik mee zou willen werken praten niet eens meer met BNL. Vooral de mensen met vernieuwende denkbeelden zijn afgehaakt door het stilstaande beleid en alleen de ja knikkers zitten er nog terwijl er geen werk uit handen komt. Jammer jammer hammer het zoveel anders kunnen zijn.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.