Er zijn ook altijd enkelen die niet mee doen aan dit gedrag en die zonder masker op gewoon zeggen wat er leeft. Zo iemand ben ik. Ik heb geen dubbele pet op zoals een aantal van de bestuurders binnen Badminton Nederland. Ik heb ook geen verborgen belangen die ik ergens moet verdedigen en ik heb geen kinderen waaraan ik moet denken als ik iets zeg over badminton.
Ik zeg altijd wat ik vind en denk en het zal me een worst zijn of mensen het niet leuk vinden en in 99% van de gevallen dat mensen zich gekwetst voelen is daar een goede reden voor. Het gaat niet altijd even gemakkelijk en er zijn momenten geweest dat ik bedreigd ben, met rechtszaken of gewoon verwensingen, bijvoorbeeld met ziekten waarvan ik het bestaan niet wist. Voor iemand die zoveel heeft geschreven als ik over onze sport en die nooit een blad voor zijn mond heeft gehouden ben ik zelden of nooit betrapt op het geven en gebruiken van verkeerde informatie in mijn stukken.
In de loop der jaren ben ik ook het verzamelpunt geworden van allerlei groepen mensen die misstanden meemaken binnen onze sport. Je wordt er vaak verdrietig en teleurgesteld van en ik moedig altijd iedereen aan er over te schrijven of het op andere manieren kenbaar te maken. Maar niet iedereen zit in dezelfde positie als ik en veel van deze mensen hebben kinderen die graag willen badmintonnen en een droom hebben en daar alles voor over hebben.
Voor de meeste ouders is het de eerste keer dat ze met dit bijltje hakken. Ze moeten nog leren hoe de hazen lopen en gaan er van uit dat de organisatie eerlijk en rechtvaardig is. Tegen de tijd dat ze er achter zijn dat dit niet het geval is, dan is het te laat zijn: hun kinderen zijn gestopt of inmiddels te oud om er nog wat aan te willen doen en een nieuwe generatie staat klaar om weer de zelfde fouten te maken.
Bij de badmintonbond is er een lange traditie van belangenverstrengeling. Zowel binnen de technische staf, het bestuur en op het bondsbureau wordt er goed gezorgd voor familieleden en vrienden. Ik ben nooit in zo'n positie geweest en kan dus makkelijk zeggen dat ik zo iets nooit zou doen, maar in werkelijkheid weet ik het niet en zou ik ook zo'n persoon kunnen zijn die zijn kinderen, andere familieleden of vrienden zou bevoordelen. Om zulke situaties te voorkomen zouden er gewoon regels moeten zijn die zulke dingen uitsluiten.
Het artikel 'een onvoldoende voor Badminton Nederland' dat ik heb geschreven heeft veel losgemaakt en er is een groepje opgestaan dat niet langer zijn mond wil houden. Mijn rol daarbij is zeer beperkt geweest, want ik heb alleen verschillende personen bij elkaar gebracht door e-mailadressen uit te wisselen (alleen met toestemming overigens) ik heb er ook geen zicht op of iedereen ook mee doet. Wat ik wel weet? Ik weet wel dat er eindelijk iets gaat gebeuren.
Dit bestuur heeft het altijd over verandering en luisteren naar wat er in het land leeft, maar luisteren alleen is niet genoeg: er moet ook gehandeld worden en dat ontbreekt er enorm aan in dit beleid. Er wordt ook veel te weinig gedaan om dieper op het ongenoegen in te gaan, te kijken naar lichaamstaal als trainers en bestuurders spreken met mensen op en rond de badmintonbaan.
Wij willen nog meer weten wat er mis is en speelt bij Badminton Nederland in relatie tot het jeugdbeleid. Als jij als ouder onderwerpen hebt waarvan je graag wil dat er iets mee gebeurt, dan kan je naar deze site schrijven (via het contactformulier of per e-mail). Ik wil graag met jullie in gesprek komen en ik kan je verzekeren dat het vertrouwelijk wordt behandeld.
Ik heb geen masker nodig, maar respecteer dat jullie er wel een op willen hebben in het belang van de kinderen.
Reacties 8
Hallo Ber, we zijn op een triest diepte punt gekomen en elke keer denk je slechter kan het niet gaan maar dat blijkt dus wel te kunnen. Drie ex afgevaardigde (Harm, jij en ik) besteden aandacht aan de verontruste ouders, van de zittende afgevaardigde hebben we nog niets gehoord. Zelfs voor iets als een angst cultuur bij de jeugd heeft het bestuur en de afgevaardigde geen belangstelling.
Hoi Ber, ja, je hebt gelijk. Dat bange vermoeden heb ik natuurlijk ook al een paar jaar.... Ik probeer het 1 keer, ok? :-)
Hallo Rene, de ervaring leert dat BNL geen boodschap heeft aan redelijk gebrachte argumenten als die niet stroken met lopend of gewenst beleid, zeker niet als er geen dwangmiddelen zijn die tegen BNL kunnen worden ingezet.
BNL zal vermoedelijk proberen het initiatief van deze groep te neutraliseren door het in eerste instantie te verwelkomen, vervolgens te omarmen, in te pakken en te smoren in stroperigheid, procedures en regeltjes. Je zult worden uitgenodigd voor gesprekken, misschien wordt er wel een praatclubje van bezorgde ouders samengesteld en het resultaat zal zijn dat er niets verbetert. Been there done that. Trap er niet in!
Om een voor deze groep gewenst resultaat te halen zal deze groep bereid moeten zijn om veel verder te gaan dan vrijblijvende kletspraatjes met "welwillende" BNL vertegenwoordigers. Jullie hebben dwangmiddelen nodig om evenwicht te brengen in gesprekken en onderhandelingen.
In hoeverre is de groep bereid om op dit moment "all in" te gaan om er sportief gezien op lange termijn beter uit te komen? Denk hierbij aan het accepteren van uitsluiting van selectie, het collectief volgen van een eigen traject en een spelersstaking. Als die bereidheid er niet is maakt dit initiatief vrijwel geen kans op slagen.
We willen geen revolutie starten, we willen gewoon dat de bond "ons" eens serieus gaat nemen in het algemeen belang. Alternatieve trajecten een kans willen geven en flexibeler met alle regels omgaan. Kinderen laten beslissen wat ze willen, wederom in ons aller belang.
Hoi Harm, Het zijn geen anonieme mensen meer het zijn mensen die in een groep naar buiten willen treden omdat je als enkeling door de bond en/of technische staf word afgestraft en onder druk gezet. Ouders willen niet dat hun onvrede ten kosten gaat van hun kinderen en kiezen er daarom voor hun mond te houden tegen over de bond. Nu hebben een aantal ouders de handen in een geslagen en willen als belangen groep deze problemen aanpakken, wat mij betreft zouden de ouders zich zelfs moeten vereniging en allemaal lid worden van zo'n groep. Het is belachelijk dat het nodig is maar de arrogantie van de bond maakt het noodzakelijk.
Spannende ontwikkelingen: een groepje ontevreden anonieme mensen die zich aan het oriënteren zijn om een revolutie te starten? Of blijft alles bij het zelfde? Wat ik wel weet is dat als je iets voor elkaar wilt krijgen, je 1. in het bestuur moet gaan plaatsnemen of 2. eigen pad moet gaan volgen. Bij beide opties komt het erop neer dat je zichtbaar bent. Afwachten dus.
Hoi Rene, het doet me goed om te horen dat je ook ben gevraagd, en ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik niet de aanjager ben van deze actie ook ik ben gewoon gevraagd om mijn mening en bijdrage en ik doe daar natuurlijk graag aan mee want mijn mening over het huidige beleid is bekent. Ik hoop dat er nu echt wat mee gedaan gaat worden of dat BNL het zoals gewoonlijk weer van de hand wijst.
Goed stuk Ron. Je weet dat ik ook zo iemand ben die recht voor zijn raap is. Recht is nu eenmaal recht en krom is krom. Zoals gezegd is er dus een groepje mensen "opgestaan" en ook ik ben gevraagd mijn mening te geven en dat zal ik ook doen. Er is iemand die nu de zaken coördineert en uiteindelijk zal dat hopelijk tot een goed gesprek gaan leiden. De eerste stappen zijn gezet. Kijken of we nu eindelijk een iets constructiefs kunnen gaan doen, waarbij wij allemaal gebaat zijn.....
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.