De doorstart van Badminton (in) Nederland - Deel 2

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Kort samengevat: van bureaucratie naar start-up. Maar daarmee zijn we er nog niet. Waar 'schaalverkleining' het sleutelwoord is voor BNL, zou 'schaalvergroting' dat moeten zijn voor veel badmintonverenigingen in Nederland.

Helaas zijn er steeds meer heel kleine clubs die met een paar vrijwilligers alles drijvende proberen te houden. Wie is eigenlijk geholpen met dit type clubs, behalve de paar vrijwilligers die hun ziel en zaligheid in de club leggen? Ik heb groot respect voor deze mensen (in mijn hart ben ik zelf ook zo iemand) en de sfeer zal vast geweldig zijn, maar het gevolg is wel dat er nauwelijks tijd, ruimte of geld is om vooruit te denken of iets nieuws te proberen. Er is vrijwel geen contact met andere verenigingen of met BNL. Een 'start-up mentaliteit' is belangrijk, maar clubs moeten daarvoor wel in staat zijn om iets meer te doen dan de dagelijkse dingen.

Werk daarom samen, train samen, organiseer samen. Of stap eindelijk eens over de eigen schaduwen heen en fuseer. Een simpel voorbeeld: bij drie clubs wordt op drie baantjes jeugdtraining gegeven door drie verschillende trainers (of zelfs alleen door begeleiders). Het is echt leuker en beter voor de ontwikkeling om dat samen te doen. Een voorbeeld uit een heel andere wereld: er is vrijwel geen tandarts meer die zelf facturen stuurt en de administratie voert. Dat besteden ze uit aan bedrijven zoals Fa-med. Waarom leggen clubs in een stad of regio geen geld bij elkaar en huren samen iemand in voor ledenadministratie, facturatie, websitebeheer en contacten met de gemeente? Dan maak je vrijwilligers vrij om eens iets nieuws te doen.

Het klinkt hard, maar BNL zou moeten stoppen om energie te steken in het betrekken en helpen van te kleine clubs, tenzij dit een heel bewuste keuze van die clubs is, juist om wendbaar en vernieuwend te kunnen zijn. Helaas is hun omvang meestal de kern van het probleem. Versterk dus als BNL vooral gezonde verenigingen, breng ze waar mogelijk met een 'win-win-aanbod' in contact met te kleine verenigingen en ga met elkaar aan de slag met experimenten. Bundeling, in welke vorm dan ook, betekent in veel gevallen een sterker bestuur, een grotere vrijwilligersbasis, (iets) meer geld en daardoor op termijn een hogere kwaliteit van het badmintonaanbod. Daar hebben de trouwe leden toch recht op? Het zou onze sport vooruit helpen, want sterkere verenigingen met een beter aanbod betekent ledenbehoud en waarschijnlijk zelfs ledengroei voor het badminton in Nederland. Klinkt dit alles als koude managementtaal? Ja misschien wel, maar geloof me: het helpt om een beetje bedrijfsmatig te denken, zolang je maar oog houdt voor de menselijke maat. Ik realiseer me heel goed dat er waarschijnlijk een grens is aan het ledental, waarboven het clubgevoel verdwijnt. Helaas is het tegenwoordig vooral de ondergrens waar we last van hebben. We kunnen ons natuurlijk allemaal vastklampen aan onze eigen ijsschots, maar de 'shake out' gaat gewoon door en de (potentiële) badmintonners verdwijnen ondertussen met duizenden per jaar in een zwart gat...

Iedereen lijkt wanhopig op zoek naar een oplossing. Bij sommige lezers van badmintonline.nl leeft op dit moment dezelfde frustratie en boosheid die ertoe leidt dat sommige mensen de grenzen willen sluiten, uit de EU willen stappen of op Donald Trump stemmen. De nadruk leggen op wat je niet wilt, brengt je echter niet bij wat je wel wilt. Wie we ook zijn, voor welke club we ook spelen, hoeveel petten we ook op hebben en of we elkaar nou aardig vinden of niet: we delen allemaal de liefde voor badminton. We gaan zeker nog vele magere jaren tegemoet, maar alleen door op een bewuste manier te investeren met de middelen die we wél hebben, kunnen we hier uiteindelijk sterker uitkomen. Dan pas maakt Badminton (in) Nederland écht een doorstart.