Nee, daar heb je toch wel de grootste olifant van de wereld voor nodig. En kapot is die ook nog eens, want het enige wat je nog te horen krijgt over Badminton Nederland zijn negatieve berichten.
Ik bekijk zo maar wat artikelen op badmintonline.nl. De schrijvers van deze artikelen zijn toch niet gek en de meeste mensen die daarop reageren toch ook niet. Op de website van Badminton Nederland valt niets positief te halen dus daar ben ik maar mee gestopt.
En natuurlijk lees ik selectief, ik lees uiteraard niet alles:
- Aangemelde nieuwe bestuursleden zijn niet welkom, niet geschikt, kunnen niet op steun rekenen of hebben niet voldoende verstand van badminton. Wie bepaalt dat, onze Bokitto en Toontje?
- Peperdure topsportselectie van pakweg vijf spelers over de hele wereld sturen als motivator voor ledengroei voor onze bond, alsof NOC*NSF daar niet doorheen kan prikken?
- En meteen aansluitend, de nationale selectie aangepast badminton opheffen (alsof dat tonnen kost), belachelijk, zielig gedrag.
- En dan een spontaan promotie-initiatief in Limburg voor een wedstrijd Nederland-Duitsland de kop indrukken, waarvoor wij in de provincie een bedrag wilden ophalen; begroting volgens Badminton Nederland bedraagt 18.000 euro omdat met name Bokito betaald moet worden. Wij wilden ver gaan, sportstad Sittard had interesse maar Badminton Nederland wenste niets bij te dragen, antwoord: "Badminton Nederland wil zeker geen kosten hebben aan het evenement..."
Liever spelen in Thailand, Indonesië of China maar in Nederland ... Jammer, promotiemogelijkheid ver weg.
Ik geef het toe, ik lees vooral wat Ron Daniëls schrijft. Heb hem slechts eenmalig ontmoet, maar hij spreekt vanuit passie voor de sport. We spreken hier wel over PASSIE voor de sport, onze sport.
En wat hoor je ondertussen van de bond, van het 'bestuur'? Niets, niets en nog eens niets, helemaal niets. Een nieuw bestuur samenstellen is blijkbaar moeilijker dan een kabinet formeren. Maar een nieuw kabinet hebben wij intussen...
Het is opvallend rustig op de apenheul, ik heb er al eerder over geschreven. Het is stil in de Gaia Zoo, te stil als je het mij vraagt.
Bokito krijgt van Toontje zijn bananen: "Ik gun jou wat als je mij ook wat gunt." Bokito heeft zijn status bij de apen. Bokito zal Toontje niet lastig vallen, want Bokito heeft belangen in de badmintonwereld. De apen zelf blijven opvallend rustig dus daar hoef je niets van te verwachten. De catering is weer met een jaar verlengd, met een broodje kroket hou je de apen van de heul rustig, Bokito en Toontje snappen dat.
Als was het een bananenrepubliek worden er dan heel stilletjes op de website van de Gaia Zoo twee 'salonfähige' bestuurskandidaten bekend gemaakt, waaronder een nieuwe voorzitter. Dit alles bedekt met een deken van grote, groene bladeren: deze kandidaten moeten zo snel en geruis mogelijk binnen geloodst worden.
En Toontje? Die zelf heeft zijn rol binnen het bestuur van de Gaia Zoo en verder is geen reactie van de overige staf van de Zoo te verwachten, want voor je het weet sta je buiten. Maar waar lijkt het op, de Gaia Zoo krijgt langzaam kenmerken van een familiebedrijf of zie ik dat verkeerd?
We drinken een glas, we doen een plas en alles blijft zoals het was.
En hoe was het eigenlijk? Pure ellende van negativiteit die niet mag worden doorbroken door nieuwe bestuurders met vernieuwende ideeën, want die zijn immers niet welkom in de Zoo, niet geschikt en hebben geen verstand van badminton. Dat regelen Toontje en Bokito in goede harmonie, want die hebben als enige wel verstand van zaken.
Reacties 2
Ik bekijk (lees) alles van een afstandje. En ik erger me behoorlijk aan o.a. dit stuk en ook de andere stukken van Pim Kwaks waarin de vergelijking met de Apenheul constant wordt doorgetrokken. Af en toe, ter verduidelijking, een metafoor gebruiken vind ik geen probleem, maar om de badmintonwereld constant denigrerend met de Apenheul te vergelijken inclusief het steeds terugkerende broodje kroket vind ik onnodig en maakt de zaken ook niet duidelijker. Mij is volslagen onduidelijk wie er met Bokito en Toontje bedoeld worden en waarom er weer een andere mij totaal onbekende dierentuin (de Gaia Zoo) bij gehaald moet worden en waarom dan niet Artis.
Kortom ik stel het op prijs als artikelen zakelijk blijven waarbij man en paard (ook dat hoeft geen olifant te worden) genoemd mogen blijven worden. Wel zo netjes en voor iederen duidelijk waar de kritiek over gaat.
Guus van der Vlugt
Afgelopen Donderdag is de badminton konsulent van de DGI langs geweest op ORØ want we zijn trendsetters met een voorbeeldfunctie op het eiland. De DGI is de grootste sports organisatie van Denemarken die ook te maken had met 10 jaar lang leden verlies, deze ontwikkeling is 3 jaar geleden omgebogen naar leden wist en in 2018 zal er voor het derde jaar in trek een ledenwinst zijn die elk jaar groter wordt. Vier seizoenen geleden was Orø BC al de meest innovatieve club van Denemarken, en ook nu weer worden de nieuwe ideeën die we hier hebben ontwikkeld landelijk onder de aandacht gebracht. De DGI stak het bestuur van Orø badminton club een hart onder de riem voor hun vooruitstrevende aanpak en support voor het doorvoeren van zulke veranderingen.
Wat doen we zo anders op Orø? Op de eerste plaats heeft Orø BC een full time elite badminton trainer (Huynh Nhut Duong) in dienst genomen en dat terwijl de club niet meer dan 30 jeugd en 55 senioren leden heeft. De kosten worden gedekt door de trainer ook aan andere clubs in de buurt te verhuren, dit heeft een dubbele functie het helpt het niveau van de hele regio omhoog en verbeterd de samenwerking tussen de clubs onderling. In de praktijk maken 4 clubs gebruik van deze service. De trainer geeft ook sport (badminton) les aan de lokale school dat doet ze gratis, de kosten worden door de club voor de school betaald het gaat om 2½ uur per week en ook dit heeft een dubbele werking het is goed voor de school en de leerlingen omdat er ook in Denemarken heel veel is bezuinigd op sport en er geen sportleraar meer is en het is goed voor de club omdat we de kinderen al jong in aanraking brengen met de badminton sport. In de club is er op de clubavonden een regeling met gezamenlijk eten, dit wordt verzorgd door de club en ligt altijd tussen de jeugd en senioren training. Ouders hoeven zich geen zorgen te maken over het inkopen, eten klaar maken of opruimen en afwassen, ze kunnen komen kijken naar hun kinderen die aan het spelen/trainen zijn en hoeven ze alleen maar mee naar huis te nemen en klaar te maken om naar bed te gaan. Sporten is nu geen stress meer voor de ouders maar juist een rust moment waar je kunt genieten van je kinderen die aan sport doen. Ook dit heeft weer meerdere voordelen want juist omdat de club het gezamelijk eten heeft ingevoerd krijgen ze ook ouders die met elkaar spreken tijdens het eten en op de banken in de hal dat heeft als resultaat dat ouders veel meer betrokken raken bij de club waardoor we geen probleem hebben met vrijwilligers en de band onder de kinderen word erg sterk we hebben dus bijna geen spelers die stoppen want de sociale binding in de club is erg groot en de kinderen willen daarbij horen. De DGI heeft in al die jaren een belangrijke rol gespeeld in dit proces en ik durf zelfs te zeggen dat zonder de passie van deze sport organisatie was Orø bijna niet mogelijk geweest, Orø is inmiddels een begrip dat ver buiten de Deense grenzen bekend is en alles wat daar voor nodig was zijn een handje vol mensen met passie voor onze sport en een paar jaar hard werken.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.