Robert is voorzitter geweest van een club in Den Haag, een club met een mooi, rijk en succesvol verleden. Maar de club heeft ook een mindere periode gekend. Toen is Robert betrokken geraakt als bestuurder. En dat besturen heeft hem niet meer losgelaten. Hij is nu als bestuurder betrokken bij een sportorganisatie in Woerden en verleent nog hand- en spandiensten in de fysiotherapiewereld.
Een persoonlijke kennismaking
Op de website van Badminton Nederland stond alleen de vermelding dat hij als nieuwe voorzitter van Badminton Nederland verkozen was. Helaas was er verder geen introductie. Dat vroeg om een nadere kennismaking. De vorige voorzitters heb ik gesproken op het gemeentehuis van Rijswijk, een sporthal en op een tennisvereniging. Met deze voorzitter heb afgesproken op zijn thuiswerkplek, zijn kantoor in Rijswijk. Het feit dat zijn kantoor zijn thuiswerkplek is moet al iets zeggen over zijn betrokkenheid, niet alleen voor zijn werk, maar ook voor zijn functie als voorzitter.
Oude koeien en toekomstvisies
Maar zoals het gaat als twee enthousiaste badmintonners elkaar ontmoeten moeten er eerst weer een aantal oude koeien uit de sloot getrokken worden. Daarna spreken we over onze zorgen over het hedendaagse badminton, zeggen we dat het vroeger allemaal beter was en gaan pas over tot het doel van het gesprek.
Het doel was om te spreken over zijn plannen als voorzitter. Maar daar kon hij kort over zijn. Hij was gevraagd door een aantal afgevaardigden om zich te kandideren als voorzitter. Een nadrukkelijke wens van de afgevaardigden was dat de nieuwe voorzitter zich helemaal zou committeren aan de toekomstvisie zoals die is vastgelegd onder leiding van de vorige voorzitter. Dat was voor hem geen probleem, hij kan zich heel goed vinden in die toekomstvisie. Een projectmanager is daar inmiddels druk mee bezig.
Van kritische clubbestuurder naar verbinder
Als clubbestuurder heeft Robert menig discussie gehad met het bondsbureau. Nu zit hij aan de andere kant van de discussie. Hij hoopt dat de discussies, die er ongetwijfeld gaan komen, op een andere manier zullen gaan.
In het verleden werden veel discussies gevoerd vanuit een negativiteit. Hij weet dat er heel veel betrokken en enthousiaste mensen binnen de Nederlandse badmintonwereld zijn en dat die allemaal het beste willen voor het badminton in Nederland, ieder vanuit zijn eigen visie. Hij hoopt deze mensen te kunnen verbinden in een positiviteit. Een positiviteit die het badminton in Nederland vooruithelpt. En we moeten verder. We moeten de negatieve spiraal waar we nu in zitten stoppen en de spiraal naar boven vinden. Daar wil Robert graag zijn bijdrage aan leveren.
Durven dromen over een eigen centrum
Aan het eind van het gesprek filosoferen we nog even een ver verleden. Robert denkt nog wel eens aan de tijd dat de badmintonbond een eigen trainingscentrum had in Nieuwegein. Een groot verschil met de huidige situatie, hoe tevreden men ook is met de huidige trainingsmogelijkheden die men nu heeft. Met de huidige stand van zaken is een eigen trainingsfaciliteit een droom die niet verwezenlijkt kan worden. Maar als je niet groot droomt dan...
En met die gedachte neem ik afscheid van Robert, hij gaat weer aan het werk en ik fiets huiswaarts, filosoferend wat een eigen trainingsfaciliteit allemaal voor mogelijkheden met zich meebrengt. Spelers die samen kunnen trainen op neutraal terrein, spelers die niet in de nationale selectie zitten, maar wel op zoek zijn naar trainingstegenstand, zonder dat clubs daar wat achter zoeken (gaat de speler weg naar de concurrent en meer van dat soort vragen), veel meer trainingsuren kunnen maken. Een plek waar trainers naar andere trainers kunnen komen kijken en kennis uitwisselen.
Misschien was en is die droom zo gek nog niet.
