Core stability training: Azië vs Europa

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Al eerder heb ik geschreven over het feit dat de verschillen tussen badminton in Europa en Azië niet zijn genetisch zijn ingegeven maar cultureel en vandaag kreeg ik daar weer een goed voorbeeld van te zien.

Voor me was een pontje aan het werk en dat moet je letterlijk nemen, want het wordt door 1 persoon bediend die al roeiend mensen van de ene kant van de rivier naar de andere brengt. Er kunnen van 1 tot 8 personen in zo'n bootje en ik kan je verzekeren dat het heel erg onstabiel is.

Ik heb het zelf natuurlijk ook geprobeerd. Tot grote hilariteit van de toeschouwers, want ik moest heel erg mijn best doen niet in het water te flikkeren. Na afloop vroeg ik hoe vaak er mensen in het water vallen bij de overgang, het antwoord was natuurlijk NOOIT.

Je ziet overal in Azië mensen op hun hurken zitten met het grootste gemak en of dat nu op straat is of in een boot, dat is niet belangrijk, ze doen het gewoon. In de boot begint het wel heel erg veel op core stability training te lijken, want er komen namelijk heel veel grote boten langs met veel golfslag. Aan de inzittenden zie je niets, die bewegen gewoon mee met de golven en peddelen doodleuk verder terwijl ze op hun hurken zitten. Aan de andere kant aangekomen komen ze zonder houvast overeind uit de hurkhouding en lopen op de wiebelende boot naar de kant. Er is op geen enkel moment enige onbalans te zien bij deze mensen, of ze nu 3 of 80 jaar oud zijn.

Hier zit ik met mijn hele core stability trainingsprogramma dat ik in gedachte had voor de spelers van het nationale trainingscentrum in Da Nang. Ik moet alles herzien na het schouwspel van vanmorgen, gewoon omdat ik het culturele aspect over het hoofd heb gezien. Ik blijf nog steeds een groot deel van het programma doen, maar ga het wel aanpassen aan de situatie in Vietnam. Daar waar we in Europa moeten gaan werken met hele basale trainingen voor het bewaren van balans in doodeenvoudige situaties - omdat we hier een stijve-harken-samenleving hebben - kan ik dit deel gewoon overslaan en gelijk doorgaan met de combinatie van core stability en krachttraining.

Het geeft ook duidelijk aan waar de voorsprong voor Azië ligt. Trainers hier kijken verwonderd naar de dingen die wij in onze training hebben zitten voor talentspelers. En dat we dit ook nog eens elitetraining noemen is al helemaal onbegrijpelijk, want dat doen de kleinste kinderen hier vanaf het moment dat ze rechtop kunnen lopen. Wij gebruiken kostbare trainingstijd aan het inhalen wat ze hier met de paplepel ingegoten krijgen. Tijd die we helemaal niet hebben, omdat we op voorhand al een achterstand hebben.

Ik heb een jaar geleden al eens opgeroepen dat als we willen weten hoe we Azië moeten gaan verslaan in de toekomst we zeker niet alleen als trainers moeten gaan kijken naar die mogelijkheden, maar dat we ook gebruik zullen moeten maken van cultureel antropologen. Het zoeken naar talent in Europa zou wel eens heel anders moeten gaan als dat we nu menen te weten.

Ron Daniëls