In het begin van elk seizoen vindt er iets merkwaardigs plaats en dat is de slagvastheid training. Dit zijn vaak hele simpele patronen die dan in zeer lange intervallen op laag tempo worden uitgevoerd. Deze oefenvorm bestaat al zolang als ik badminton speel en dat is ook al weer zo'n 50 jaar. Je kunt dus best stellen dat het een overblijfsel is uit de oertijd van onze sport.
Net als wat ik met bijna alle trainingsvormen heb gedaan, ben ik gaan kijken naar het nut van deze training. Ik ben even uit gegaan van een clubtraining waar de spelers twee tot drie keer per week twee uur trainen, dus ergens tussen de 4 en 6 uur baantraining. Om een slag die je technisch al beheerst weer vast te laten zitten (als er al zo iets zou bestaan) heb je zo'n 2.000 wedstrijdrealistische herhalingen nodig. Dat doe je het snelst met Multi Shuttle Feeding (MSF). Ik ga er van uit dat een speler in goede vorm zo'n 1.000 shuttles per uur kan doen, een beetje afhankelijk van de oefening. Slagvastheid voor de meest simpele slagen FH, ARH, in zowel clear, drop en smash duurt dus zo'n 6 uur per speler.
De vorm die er meestal op wordt losgelaten (vlinderen) is lang niet zo effectief als MSF. En het nog veel grotere nadeel is dat het totaal niet in wedstrijdtempo is, waardoor je ook nog eens een veel te trage slagbeweging aan het leren bent. In mijn visie op badminton kan deze vorm van training dus op maandagmorgen tussen twee vuilnisbakken komen te staan.
Langzaam ontwikkel je als trainer een visie die zich vanuit concepten ontwikkelt. Elke keer dat je iets ter discussie stelt, toets je het aan de andere aspecten van je concept en kijk je of het daar in past. Zo kom je via positioneel badminton, naar voorspelbaar badminton, naar met de hand mee en tegen de hand in, geen hoeken meer lopen op de baan, patronen herkennen, en pre set voetenwerk. De rode draad is altijd de tactiek en de te voeren strategie om de tactiek uitvoerbaar te maken.
Het scheppen van de juiste voorwaarden om de tegenstander fouten te laten maken is zo tegen de drang van de meeste spelers in dat ze er heel veel moeite mee hebben en ze ervaren het eerst dan ook als onplezierige trainingservaren. Het gebruik maken van reflexen bij tegenstanders is een goede manier om ze fouten te laten maken.
Bij de service zie je dat verschil heel erg goed als je kijkt naar de manier waarop je een service uitvoert. Als je in de damesenkel elke keer weer een hoge service door het midden speelt, dan geef je de tegenstander de keuze om voor 100% zelf te bepalen wat ze kan gaan doen. Dit in zowel waar ze de shuttle heen kan spelen alsook in welk tempo dat gaat gebeuren. Terwijl als je de service als een snelle drive door het midden in het rechtervak speelt, je gebruik gaat maken van de reflexen van je tegenstander. Deze zijn bijna in zijn geheel ontdaan van enig nadenken of een bewuste keuze. In 9 van de 10 gevallen zal de shuttle hard en cross terug komen. Met dit gegeven kun je dus je voetenwerk aanpassen en zonder enige inspanning je volgende al lang bedachte slag uitvoeren en heb je dus aan voorspelbaar badminton gedaan. Het is precies hetzelfde als je in een reflex moet remmen in de auto of op de fiets. Je remt niet even zachtjes een beetje bij. In een reflex trap je met volle kracht op de rem of het nu nodig is of niet dat is wat je doet.
Het scheppen van fouten bij je tegenstander is dus vaak het gebruik maken van dit soort oncontroleerbare dingen, waardoor ze niet direct een fout maken, maar het wel heel eenvoudig voor jou maken om ze in een foute situatie te lokken.
Terwijl dit misschien het meest simpele voorbeeld is dat je kan bedenken is de schijnbeweging de meest complexe. Bij het uitvoeren van schijnbewegingen maak je gebruik van de onbewuste keuze van je tegenstander om met de hand mee te bewegen. Het tegen de hand in spelen is dus een van de meest gebruikte manieren om schijnslagen te maken en je tegenstander tot fouten te dwingen.
In oefeningen voor de slagvastheid maak ik vooral gebruik van de tactiek dat mijn speler NIET mag scoren. Hij/zij moet de wedstrijd winnen door de tegenstander fouten te laten maken. De focus is dus helemaal weg om foutloos te spelen in aanvallend spel van je zelf, want in deze vorm van trainen ligt de focus keer op keer op het negatieve als er wel een fout wordt gemaakt en dat is bijna niet te voor komen als je aanvallend speelt. Door niet te willen scoren leg je de negatieve ervaring bij je tegenstander en behoud je zelf de bekende stok achter de deur door te kunnen redeneren dat je zelf als je niet wil scoren je toch nog van deze tegenstander kan winnen. Zelfs zonder af te maken lukt dit, dus stel je voor hoe ik deze tegenstander zou kunnen inpakken als ik WEL zou aanvallen.
Let er wel op dit is alleen maar bedoeld als motivatie naar je speler toe, want het afmaken gaat geen extra punten opleveren omdat de fouten ook weer toe zullen nemen. Het is daarom dan ook bedoeld als goed alternatief voor de traditionele slagvastheid training die we al deden net na het ontstaan van het helaal. Later in het seizoen zal je veel meer een combinatie van passief en aanval spel gaan gebruiken en bijvoorbeeld in speciale gevallen terugvallen op deze oefenvorm als je speler veel nieuwe dingen heeft om mee te werken of een terugval heeft in slagvastheid.
Reacties 5
Hoi Harm, Alleen al het feit dat spelers en trainers er nu over nadenken dat slagenvastheid training anders zou moeten is al goed. Ik ga misschien wat te veel van me zelf uit, ben zelf vrij sterk in MSF, kan het heel snel en precies doen, heb tijd over om te kijken naar de technische fouten van de speler en doe het ook nog eens tactisch juist. Maar ik vind wel dat elke trainer dit zou moeten oefenen om het ook op deze manier onder de knie te krijgen.
Hier in Denemarken MOETEN de spelers via MSF kunnen aangeven en na ook nog eens op de manier zoals ik die over mezelf heb beschreven. Hier op ORO geef ik zelf bijscholingen aan trainers in het MSF en het technisch en tactisch kijken terwijl je dit doet.
Wat ik beschrijf is hoe het ZOU moeten en als het echt zo moet dan moet je er ook voor zorgen dat de voorwaarden er zijn en de know how om het te kunnen uit voeren. Als dat er niet is moet je een stap naar beneden gaan of misschien wel meer knie vallen maken.
Hoi Ron, leuk artikel. Nog even over het slagvaardigheid trainen aan het begin van het seizoen. Henri gaf al aan dat een nadeel van msf is dat vaak tactische incorrect gaat (aangever begrijpt spelpatronen niet, waardoor shuttles willekeurig worden aangegeven). Het lijkt mij dat er ook een ander nadeel bestaat: shuttles waarmee msf wordt gedaan, zijn van slechte kwaliteit (langzaam, snel of tollen), waardoor de timing van het slaan en de plaatsing van de shuttle niet overeenkomt met een shuttle slaan in een wedstrijdsituatie. En dat is toch wat je juist wilt trainen in het begin van het seizoen: slagvaardigheid in wedstrijdsituaties? Het lijkt mij dat je dan met msf jezelf in de voet schiet; ineffectief traint. Daarom gaat mijn voorkeur er naar uit om in het begin van het seizoen met lopende oefeningen te werken. Het liefst dan 1vs2 (als de ruimte ervoor is), en ruim beginnen (oefening lopende houden). Want ik geef je gelijk: vlinder op halve baan staat ver van de realiteit af als het gaat om tactiek.
Als je msf uitvoert met goede kwaliteit shuttles (vrij nieuw) overkom je het laatste nadeel. Maar welke vereniging/badmintonschool/academie kan dat veroorloven?
Hoi Ron, leuk artikel. Nog even over het slagvaardigheid trainen aan het begin van het seizoen. Henri gaf al aan dat een nadeel van msf is dat vaak tactische incorrect gaat (aangever begrijpt spelpatronen niet, waardoor shuttles willekeurig worden aangegeven). Het lijkt mij dat er ook een ander nadeel bestaat: shuttles waarmee msf wordt gedaan, zijn van slechte kwaliteit (langzaam, snel of tollen), waardoor de timing van het slaan en de plaatsing van de shuttle niet overeenkomt met een shuttle slaan in een wedstrijdsituatie. En dat is toch wat je juist wilt trainen in het begin van het seizoen: slagvaardigheid in wedstrijdsituaties? Het lijkt mij dat je dan met msf jezelf in de voet schiet; ineffectief traint. Daarom gaat mijn voorkeur er naar uit om in het begin van het seizoen met lopende oefeningen te werken. Het liefst dan 1vs2 (als de ruimte ervoor is), en ruim beginnen (oefening lopende houden). Want ik geef je gelijk: vlinder op halve baan staat ver van de realiteit af als het gaat om tactiek.
Als je msf uitvoert met goede kwaliteit shuttles (vrij nieuw) overkom je het laatste nadeel. Maar welke vereniging/badmintonschool/academie kan dat veroorloven?
Hoi Henri, wat ik vooral heb geprobeerd te doen is de samenhang tussen alles te laten zien. We zijn begonnen met de Chassee in het voetenwerk en langzaam heb ik de lezer mee genomen door een groot aantal aspecten van het voetenwerk die nagenoeg allemaal met elkaar verband houden. Het aardige is dat de rode draad eigenlijk helemaal niet het voetenwerk is maar de tactiek deze rol opeist.
Werken met fouten opleggen aan je tegenstander is iets wat niet veel terug komt de oefenstof en daarom heb ik er ook een paar voorbeelden van oefeningen bij gezet. De afgelopen paar dagen heb ik daar ook wat cijfers bij gezet om de spelers te overtuigen van het nut van dit soort oefeningen, dat is echt een ogen opener want als je de grafieken er naast zie dan schrik je pas echt. Ondanks alles heb je nog steeds spelers die er het nut niet van inzien en niet geloven dat je de tegenstander kunt dwingen fouten te maken terwijl het voor ons andere heilig is om dit in de tactiek te verwerken. Als je in elke game je tegenstander 4 keer kan dwingen een fout te maken dan hoef jij maar tot 17 in plaats van tot 21 te spelen met je gewone spel en dat lijkt me een goed plan.
Leuk stukje. Samen met een collega trainer hier in Italie, zijn we het laatste jaar enorm bezig met de zogenaamde unforced errors. Ik heb hier ook al een stuk over geschreven op deze site http://badmintonline.nl/nie... en blijf erbij dat veel wedstrijden gewonnen worden door een betere verhouding tussen winners en unforced errors dan mijn tegenstander. Om zelf een redelijk goed gevoel over je prestatie te kunnen hebben zul je positief moeten zijn, anders ben je afhankelijk van je tegenstander die het nog "slechter" doet..
In Italie hebben we de laatste jaren enkele toptrainers gehad uit verschillende culturen, en dit was hun samenvatting:
- Zhou You (chinees, goede vriend Li Yongbo) sprak in italiaans: jemig, wat veel fouten maken deze...
- Kenneth Larsen (deens): boring, too many unforced...no way.
- Atik Jauhari (Indonesie): too many mistakes, no chance like this.
Juist daarom zijn we samen met Arturo Ruiz (ex Spanje, carolina Marin enz.) bezig gegaan om hieraan te werken met de jeugd: vaardigheden, unforced, herkennen situaties. Dit is niet makkelijk in een ontwikkelingsland, maar als het hier kan, kan het overal.
In mijn mening brengt het inmiddels niet meer zo nieuwe scoringssysteem een fenomeen met zich mee: als je de betere speler bent, houdt dat niet in dat je prachtige scores maakt, maar dat je gewoon op een redelijk energie zuinige, tactische manier de shuttle terug slaat en wacht op twee momenten:
1) de fout van de tegenstander, en hoe lager het niveau, hoe eerder die komt.
2) de indirecte fout van de tegenstander: hij/zij doet wat jij wilt en je kunt hierop inspelen (hierover schrijft Ron vaak met voorspelbaar badminton, positioneel badminton en dit een manier om dit moment te "provoceren), of dat de tegenstander een meer technisch/tactische fout maakt en je de kans krijgt om te versnellen zonder onnodig te riskeren, dit mag best een keer een unforced opleveren, maar zal 4 op de 5 keer toch een voordeel moeten geven. Dan is de score dus positief.
Schematische oefeningen zijn meer mentale en concentratie training dan effectieve training. Al zul je wel snel zien dat goede spelers moeiteloos op een hele baan 1 tegen 2 oefeningen kunnen draaien zonder fouten, en mindere spelers hier veel moeite mee hebben. De basis moet er wel zijn. Helaas is vaak de basis niet aan wezig en wordt er al gewerkt aan moeilijkere dingen, dat gebeurd dan vervolgens 1 of 2 keer per wedstrijd, maar de basis gaat 6-8 keer fout...zonde.
Ik ben het wel met Ron eens dat oefeningen op een fatsoenlijk ritme gedaan moeten worden, langzaam mag wat mij betreft wel als je de luxe hebt van 24/7 hal, dan kun je aerobisch trainen met shuttle, dat is dan vrijwel puur fysiek. Als je minder tijd hebt, dan is een fastoenlijk ritme nodig.
MSF zoals Ron aangeeft heeft inderdaad meer shuttlehits per uur, en dus voordelen. Het nadeel is soms de tactische situatie. Als de speler een shuttle een richting inslaat, is het voor veel aangevers (in vele gevallen spelers) niet gegeven om uit diezelfde hoek, vanaf een realistische hoogte (vaak is de vaardigheid met bovenhands aangeven bij spelers niet bijzonder ontwikkelt) de volgende slag te spelen.
Fouten is niet leuk, het klinkt niet positief en het is zoveel mooier te laten zien wat je kunt met een shuttle: klopt. Maar als je serieus wedstrijden wilt winnen dan is tactisch verantwoord terugslaan en een idee hebben van wat er gebeurd, een uitstekende uitgangspositie en versnel je enkel op jouw voorwaarden.
Dit levert veel stof op als:
- correct gebruik en misbruik van crossslagen en invloed op fouten
- voetenwerk en wat is het voordeel of nadeel van evenwicht verliezen om sneller bij de shuttle te zijn tegenover 20 cm later zijn maar in balans zijn?
- herkennen in welke situatie je zit en bijbehorende slagkeuze: aanval, initiatief, transitie, lichte verdediging, volle verdediging. Je zult gaan zien dat de meeste fouten in de transitie zone zitten.
Analyse van foutenzones middels video programma's als Dartfish, levert materiaal op om meer gratis punten te krijgen per zet (hierover had Bondscoach Massing het in zijn laatste schrijven op Badminton nederland), opmerken van dit soort zones in wedstrijden (iemand heeft zijn dag niet op een slag, is gevoelig voor een schijnslag, een combinatie etc) levert in coaching extra punten op.
Waarom verliest Lee Chong Wei plotseling van Simon Santoso tijdens een recent toernooi? Fouten.... niet kwaliteit, al is het Simon in Indonesie erg duidelijk gemaakt dat hij zijn instelling moest veranderen en met hard trainen en dreigementen en een regime van: trainen, slapen en that's it, heeft zeker geholpen.
Om een mooie oefening van Atik Jauhari mee te geven om slagzekerheid te trainen: marathongames... dat hield voor hem heel simpel in: single zonder smash twee sets, vervolgens met smash op korte slagen. Dit werd vervolgens nauwgezet gevolgd op keuzes, afwachten, netspel, controle over rallies.
Een fenomeen wat je vervolgens gaat zien is dat Unforced vaak voorkomen in blokken: 3 op rij. Dit zijn draaipunten in wedstrijden die spelers moeten herkennen en voorkomen bij zichzelf: Hiervoor kun je oefeningen doen waarbij je na een unforced error bonuspunten krijgt als je de volgende rally wel wint o.i.d.
Het is vele artikelen op zich waard, want fouten is dé beslissende factor in het moderne badminton.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.