En nu? Olympische Spelen voorbij, maar...

Remco,

Leuk om te zien dat de eerste Ja-Maar reactie van jou komt.

ACF legt de focus op de organisatie BNL, daarna op de verenigingen en in de laatste plaats ledenwerving. Dat staat keurig in het visiedocument. Je kunt beweren dat de uitvoering niet deugt, het is duidelijk dat het bestuur de visie van ACF heeft gevolgd.
In mijn optiek is het noodzakelijk om tegelijkertijd ledenwerving en versterking van verenigingen centraal te stellen, de rest is voor mij op dit moment bijzaak.

Het bestuurslid, wat ik destijds aan de telefoon had toen ze mij wilde overtuigen van de noodzaak van ACF, was duidelijk toen ze mij desgevraagd uitlegde dat het niet de bedoeling was dat de account managers verenigingen bij de hand zouden nemen bij het oplossen van problemen zoals consulenten wel deden. Flagships zouden die rol moeten vervullen. Ik vermoed dat ze goed geinformeerd was, zij is immers zelf badmintonconsulente geweest en ze heeft in die functie hier in Gouda ooit een prima klus afgeleverd.

We zijn het eens over de website. Het ziet er leuk uit en het moet een informatiebron zijn. De kwaliteit van de geboden informatie is nog hetzelfde als voorheen. Het was wat informatievoorziening betreft dus niet nodig geweest om het uiterlijk van de website te veranderen.

Met het leden mobiliseren op een ALV bedoel ik de ALV van een vereniging, niet het congres van BNL.

We kunnen dit lang blijven herhalen, om jou en mij op één lijn te krijgen zou ACF herschreven moeten worden. Laten we dan de focus op de juiste plek leggen en het plan ABF noemen: A Better Future.

Hallo Ber,

heel grappig maar dit zijn allemaal verbeterpunten die keurig in ACF staan. De badmintonconsulent noemen wij account manager, maar is hetzelfde bedoeld. Deze wilden we al heel snel terug :-). De nieuwe website is fraai, maar moet maar een doel hebben en dat is de leden en verenigingen dat bieden waar ze om vragen. Niks anders. En vooral communicatie op gang brengen, niet alleen maar zenden.

er is een toolbox voorgesteld in het werkdocument van Paul, waarin diverse suggesties voor producten zijn opgenomen. Dit is geen uitgewerkt document (was niet de vraag), maar we ldoor ons sterk benadrukt als prioriteit tot ontwikkeling. Niet alleen maar leuke spelletjes en trainingsvormen, maar ook hulp bij financien, beleid aangaande gemeentes, werving leden, vrijwilligers. We wilden ook heel graag de besturen van verenigingen in klein verband regelmatig zien. en daarmee dus direct helpen.

er is een document over vrijwilligers beleid, werven en behouden.

ALV staat er letterlijk in via het congres.

Ber, volgens mij zitten we WEL op een lijn:-). En ja, het draait allemaal om de verenigingen. ACF is volgens mij nog steeds actueel en juist. De uitvoering mijns inziens niet. Er hadden al lang account managers moeten zijn, die direct in contact zijn met de verenigingen, en ook direct bereikbaar zijn als vraagbaak. Daar zijn ze ook voor.

Ik had het niet over jou Paul, jij komt pas net kijken we vechten al decennia tegen de bond. Er zijn letterlijk tien tallen voorstellen gedaan, rapporten geschreven vergaderingen geweest, bezoeken gebracht enz. dus het is niet even gesproken hebben met. Uit al die jaren van verschillend overleg is NIET EEN ding uitgevoerd en dan meen ik ook NIETS en dat terwijl de mensen die het zo goed voor hebben met de bond met hun werkwijze geen verbetering hebben kunnen bewerkstelligen. Het is natuurlijk maar net wat je schandalig vind, als het schandalig is dat je jezelf zeer duidelijk uitdrukt of dat je met heel veel nette woorden de sport naar de knoppen helpt (ongewild waarschijnlijk). laten we het er maar op houden dat je liever ziet dat de sport netjes om zeep word geholpen :-)

Remco,

We lijken het eens over wat het uitgangspunt van visie en beleid zou moeten zijn: sterke verenigingen. We verschillen van mening over de mate en manier waarin dat in ACF en het daaropvolgende beleid tot uiting komt (zou moeten komen).

Oud beleid hoeft geen slecht beleid te zijn en ik heb geen reden om te twijfelen aan de goede bedoelingen van de werkgroep ACF.

In een ideale situatie hebben alle verenigingen een ledenstop omdat het badmintonbeleid zo goed is. Op dezelfde manier kun je stellen dat topsport en deelname aan de Olympische Spelen geen doel op zich is maar dat het een gevolg is van gezond badmintonbeleid.

Voor mij is het duidelijk dat BNL zich momenteel in een situatie bevindt waarin ledenwerving een doel op zich zou moeten zijn.

Als anderhalf jaar geleden direct na de behandeling van ACF was begonnen met het maken en uitvoeren van beleid wat is gericht op ledenwerving door verenigingen zouden daar nu de eerste resultaten van zichtbaar zijn geweest. Tegelijkertijd had gewerkt kunnen worden aan versterking van verenigingen. Dat laatste komt nu niet of onvoldoende van de grond, het doet het ergste vrezen.

Je vraagt om uitgewerkte ideeën. Beetje flauwe vraag want ik heb heel veel informatie niet tot mijn beschikking en de kans is groot dat het volgende diverse Ja Maar reacties opwerpt. Laten we met het volgende beginnen en daarbij put ik uit mijn ervaring:

BNL heeft een vraagbaakfunctie te vervullen. BNL moet als de wiedeweerga een toolbox samenstellen van nuttige informatie, kennis, methoden en projecten die in het verleden succesvol gebleken zijn en/of die dat nu zijn. De bestaande informatie op de website is toe aan een oppoetsbeurt en van mij mag de oude website terug. Laat mensen met vragen niet mailen naar info@badminton.nl maar kanaliseer die mail naar de juiste persoon en zet er een naam bij. Vraag rond naar best practices, trek die verstofte bureaulades maar open. Beleid wat tien jaar geleden succesvol was kan dat vandaag (in aangepaste vorm) weer zijn. Maak die toolbox voor verenigingen online bereikbaar. Een goed voorbeeld van hoe het kan zijn vind ik de website van het Watersportverbond, die club heeft haar informatievoorziening al heel lang prima voor elkaar.

BNL moet afscheid nemen van het geklets en hands-on gaan ondersteunen en faciliteren. Haal de badmintonconsulent snel weer terug. Huur een aantal mensen in die op pad gestuurd worden naar verenigingen die in de problemen zitten, die een grote daling van het ledental hebben laten zien én die in een kansrijk gebied liggen én die desgevraagd geïnteresseerd zijn in versterking en groei van hun vereniging. Hiervoor moet dus snel een analyse worden uitgevoerd.

Die consulent gaat samen met de geselecteerde verenigingen aan de slag, dus niet alleen maar praten (zie daar een belangrijk verschil met de accountmanager). Een van de opdrachten voor de consulent zal luiden: Breng de vereniging en andere relevante partijen (gemeente, scholen, sportopleiding, trainers) bij elkaar en start en begeleid lokale projecten om mensen op korte termijn aan het badmintonnen te krijgen. Help de vereniging zo nodig met raad en daad bij het mobiliseren en opleiden van vrijwilligers. Neem de vereniging bij de hand. Met flagships gaat dat niet lukken.

Verenigingen draaien niet op visies en beleidsplannen, wél op betrokken mensen. Mijn ervaring is dat het op een handige manier vragen om hulp mensen in een vereniging in gang zet. Je kunt dat bijvoorbeeld doen door tijdens een ledenraadpleging om hulp te vragen bij het oplossen van een (milde) crisis of door een feestje (een ALV is daarvoor prima geschikt) te vieren en mensen te vragen of ze ook deel willen uitmaken van het succes. Mensen zijn bereid om van alles voor een vereniging te doen als ze een emotionele reden hebben, mogelijkheden voor persoonlijke groei zien, als het noodzakelijk is voor voortzetting van de liefhebberij, als de taak duidelijk afgebakend is en als ze gewaardeerd worden. Maak ze onderdeel van de oplossing zodat ze er energie in willen steken.

Natuurlijk is er nog veel meer te zeggen over wat er wel en niet zou moeten gebeuren bij BNL maar dat zijn bijzaken. Het zou bij BNL op dit moment om de verenigingen moeten draaien en dat doet het niet. Dáár verliest BNL de strijd en dáár kan de strijd dus ook gewonnen worden.

Je hebt gelijk, eigenlijk is het een verontrustende discussie. Verder val je in herhaling over hoe slecht we er voor zouden staan. Wat me wel triggert is dat je zegt dat er met jou gesproken is, waar vervolgens niets mee gedaan is. Dat is nou net waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Jij bent niet de enige die zich zo uitgesproken uit laat, maar daarmee ben je nog geen vijand, en dat is wel zoals men omgaat met mensen die het beste voor hebben met onze sport en dat is ronduit schandalig. Jij weet heel goed dat ik zo niet in elkaar steek. Iedereen, niemand uitgezonderd, is voor mij een serieuze gesprekspartner.

Zoals Vincent Luyendijk het zegt, en waar ik het helemaal mee eens ben, we kunnen ook een samenwerking zoeken met de initiatieven die succesvol zijn gebleken. Die moeten we omarmen, knuffelen en koesteren.

Hoi Paul, ik zou het geen leuke discussie willen noemen maar meer een verontrustende. Letterlijk alle reacties waaronder 3 ex afgevaardigde en de mede opsteller van Clear Future hebben het over totaal verkeerd beleid. Je vraagt om oplossingen en niet wat er fout is, toevallig weet ik dat alle drie de ex afgevaardigde een stroom aan oplossingen hebben aangedragen waar letterlijk NIETS mee is gebeurd. Dus laten we de situatie maar omdraaien en zeggen dat BNL toch niets doet met het geen er word aangedragen en we dus min of minder gedwongen zijn in de rol van het vertellen van wat er allemaal fout gaat. Zelf heb ik vanaf het eerste uur klaar gestaan met advies en de bestuurders voorgesteld aan verschillende top spelers en trainers want ze wisten toen helemaal van niets, menig keer heb ik met ze in een van de Valk restaurant gesprekken gevoerd. Toen ze eenmaal in het zadel zaten werden alle dingen die we hadden afgesproken weer heel snel vergeten en was er van vernieuwing totaal geen spraken meer. Ik zou verbaast zijn over hoeveel ik terug zou zien van mijn plannen in het beleid werd er door een van de bestuurders gezegd, inderdaad ik ben zeker verbaast want er is totaal niets terug te vinden. BNL is weer net zo saai als dat ze altijd al geweest zijn en ze verdienen dan ook niets minder dan dat de leden ze de rug toe keren.
Het probleem is werkelijk dood eenvoudig, er is een totaal gebrek aan visie en lef door de hele organisatie heen, "common practice" is waar de bestuurders zich op beroepen. In het vrije Engelse woorden boek staat als eerste woord van de uitleg "gewoonte", ik kan bijna niets meer slecht verzinnen dan dit argument.
Nee ik ben bang dat we met dit bestuur en deze bond aan het einde van de rit zijn en de missie kan als mislukt in de boeken, we staan er slechter voor dan 4 jaar terug.

Mooie discussie wordt er nu gevoerd naar aanleiding van het artikel van Ron en de door mij geplaatste reactie. Zoals ik heb aangegeven ligt er een document bij mijn collega bestuurders met mijn visie die gebaseerd is op de diverse onderzoek gegevens van de werkgroep A Clear Future. Daarbij ligt de focus op de verenigingen, en dan met name de ondersteuning daarvan, om ze te helpen bij de problemen die ze zelf aangekaart hebben. En daarnaast een modus om ook de sporter zelf te betrekken in het geheel. Jammer is dat een vaste groepje mensen reageert, maar niet met de oplossingen komen zoals zij dat voor ogen hebben, zoals Remco dat ook al aangeeft.

Ik heb ook diverse reacties rechtstreeks in mijn mailbox gekregen en daar wil ik de schrijvers ook hartelijk voor danken. Ik wil input mensen, en niet over wat er allemaal fout is gegaan. Daar zijn we nu wel achter en wordt middels de reacties onder dit artikel van Ron ook duidelijk weer gegeven. Daar komt tevens bij dat de reageerders een duidelijk ander signaal meegeven: wantrouwen. Men heeft er geen vertrouwen in dat er wel iets kan gebeuren. Dat moeten we onszelf aanrekenen.

Ik wil naast de vaste groep personen die op dit platform reageren, iedereen oproepen om hun inzichten en ideeën met mij te delen. Dat kan natuurlijk via dit platform, maar mag ook rechtstreeks naar mij via pkleijn@badminton.nl. En dan niet over waar het fout gaat, dat weet ik nu wel, maar ideeën over hoe het anders zou kunnen.

Bij de KNWU begint op 1 september a.s. een nieuwe directeur, Vincent Luyendijk, en in SportknowhowXL geeft hij antwoorden op een aantal vragen. En als ik dat artikel lees, dan herken ik daar een hoop gedachten in zoals ik er tegenaan kijk. Ik citeer er een paar.

“Die koers zal meer op de route liggen van het ondernemerschap. Veel bonden komen er in deze tijden achter dat de sport echt uit een ander vaatje moet tappen dan men voorheen gewend was. ....... Ik wil de leden van de bond niet langer als een gegeven zien, maar ze als klanten benaderen.”
"Bestaansrecht is een mooi woord, maar ik kan er niet zoveel mee. Je moet je afvragen of je in deze tijd, als er geen bond zou bestaan, nog een bond zou oprichten? Waarschijnlijk niet, of in ieder geval niet in deze vorm. Dat zegt genoeg over de noodzaak tot verandering.”
“Vooralsnog moet je lid worden van de bond, anders mag je niet meedoen aan wedstrijden. Dat moet je omdraaien. Mensen moeten graag klant willen worden bij de KNWU. ....... Je moet daarbij vooral denken aan zaken die door de markt (nog) niet worden opgepakt. En als het wel al door de markt wordt opgepakt, kunnen we daar als bond ook mee samenwerken. We hoeven het niet allemaal zelf uit te vinden.”
“Ik ben gewend om met targets te werken. ...... Daarmee dwing je een team tot ondernemerschap.”

Lees het gehele artikel via http://www.sportknowhowxl.n...

En nog een artikel wat op SportknowhowXL staat en waar ik me in kan vinden. In dat artikel doet Ted van der Bruggen uit de doeken dat sportverenigingen echt wel een toekomst hebben, maar dan moet je wel mee gaan met de ontwikkelingen van de tijd. En ook daar kan ik me helemaal in vinden. We moeten anticiperen op de ontwikkelingen van de maatschappij. Een paar citaten van Ted van der Bruggen:
"Ik ben ervan overtuigd dat de verenigingen hun maatschappelijke betekenis kunnen blijven vervullen. Beter nog, ik weet het zeker!"
"Verenigingen denken nogal eens ten onrechte dat een nieuw lid vandaag de dag binnen te halen is met één melding op Facebook of met een flyer. Er is meer voor nodig"
"Allerlei excuses waarbij gewezen wordt op externe factoren waar je geen greep op hebt worden aangevoerd om niet zelf je beleid ter discussie te stellen"

Het hele artikel van Ted van der Bruggen lees je via http://www.sportknowhowxl.n...

Concreet gezegd bevestigen beide artikelen dat er voor ons echt nog wel een toekomst is, alleen moeten we dan wel het roer om gooien. En daar ga ik me vol voor inzetten. En dat er dat vertrouwen niet in is, is aan mij om daar alle energie in te steken die er voor nodig is om het tegendeel te bewijzen. Dat vertrouwen zal ik moeten verdienen.

Hal Ber, mooi stukje proza hoor. Ik zal niet teveel in herhaling vallen, maar alles valt of staat met het succes van verenigingen en hen binden. Dat betekent ook de BNL-organisatie aanpassen ja, iets wat ons inziens veel te weinig is gebeurd overigens. Als je dit oud beleid vind is dat jammer. Een van de belangrijkste peilers is dat de bond zeer actief betrokken gaat worden bij verenigingen, via de flagships maar zeker ook persoonlijk. Wij vonden dat iedere vereniging minimaal eenmaal per jaar persoonlijk (niet telefonisch maar man-tot man of vrouw) contact heeft. Niet via een grote regiomeeting, maar in klein verband van maximaal 10 verenigingen. Vanuit daar de problemen van een vereniging signaleren en individueel mee helpen oplossen. En uiteraard de grotere gemeenschappelijke problemen als key points benoemen en er ook iets mee doen, en adequaat, niet via een artikeltje in een nieuwsbrief.

Ik denk dat wij veel kritischer waren op de organisatie dan wat de meeste van jullie denken. Dit is ook geuit naar het bestuur en het bureau, wat ons allemaal niet echt altijd in dank werd afgenomen, tot zelfs zeer verhitte discussies aan toe. Daar liepen wij niet voor weg. Sterker nog, dat dreef ons juist, omdat we rolonafhankelijk wilden zijn.

Leden werven is niet direct een doel maar een gevolg van een gezond badmintonbeleid, waarbij alle verenigingen en de organisatie een geheel vormen, en dus ook de basis goed is. Nu leden werven, zonder goede trainers, goede nieuwe producten (zoals shuttletime bijvoorbeeld), etc. zal uiteindelijk ook weer leiden tot leegloop. Daarbij, wij stuurden als groep niet op op het belang van de bond zelf (dat is leden voor bond en eigenlijk de ultieme wens van de bond maar niet van ons als zodanig) maar op een gezonder badmintonklimaat voor iedereen (breedtesport). Dat zal uiteindelijk ook leiden tot meer leden, omdat we het samen doen. Samen Verenigen dus.

Overigens stel je dat wij de resultaten van de roadshows niet hebben meegenomen, maar dat is natuurlijk wel gedaan. We hebben werkelijk ALLES meegenomen, behoudens topsport. En inderdaad, er wordt erg veel gepraat en niet snel echt iets veranderd. Waarbij ik wel de kanttekening wil maken dat ik niet weet of dat ook zo snel kan, omdat er nu eenmaal een 'oude' badmintonorganisatie staat, vol met notulen en allerlei verplichtingen, die eea wel vertragen. En als we ook nog eens niet met zijn alle de schouders er onder zetten, maar slechts enkelen, dan blijft het zwoegen. Het is dan toch roeien met de riemen die je hebt, om in de toon van jouw mooie stukje te blijven:-). Dit is zeker niet ideaal en onze wens, laat dat duidelijk zijn. We hadden al verder moeten zijn.

Wat betreft de vreemde opmerking over leden en verenigingen. Dat is niet vreemd, als we onderzoek doen wil dat niet zeggen dat we dat als resultaat krijgen. Waarom niet? Simpel, omdat ze dit niet willen horen en zeker ons niet vertellen. Een van de speerpunten was ook directe ledencommunicatie. Zodat het ook voor leden allemaal meer inzichtelijk kan worden en we tevens leuke artikelen, trainingsskills video's (doen ze bij golf ook veel), etc. konden bieden. Echter is dit nu beperkt ingevoerd zover ik weet. Er waren zelfs hele regio's bij monde van de regiomanager en/of afgevaardigde die dat niet wilden, omdat zo inzichtelijk werd wie wel bekend was bij de bond en wie niet. Wat weer voor de vereniging een vervelende situatie kon opleveren, wat ze liever wilden verbergen. Is dit nu gezond???

Waar ik benieuwd naar ben, nu we toch aan het discussiëren zijn: wat zijn nu de uitgewerkte oplossingen die anderen (jij bijvoorbeeld) bieden. Ik hoor veel kritiek, maar nergens een echte aanpak. Maar die kan ik gemist hebben natuurlijk. Ideeën zijn altijd welkom op dit forum, maar wel uitgewerkt en onderbouwd. ACF dient ook altijd kritisch beoordeeld en daar waar nodig bijgestuurd te worden. Het moet natuurlijk geen star en weinig dynamisch geheel zijn.

Remco,

Het passagiersschip zinkt, de passagiers springen massaal overboord, de bemanning krijgt ook natte voeten en gaat na lang vergaderen aarzelend en onzeker op zoek naar het lek. Niemand van de bemanning schijnt te beseffen dat er tijdens die zoektocht wel moet worden gehoosd want het schip zinkt gestaag door. Gelukkig heeft een commissie van Wijze Mensen het briljante idee om vooral niet te hozen want eerst moet het lek worden gedicht en om dat lek te dichten gaat de bemanning leren hoe het concept Zinken kan worden omgedacht en dient het schip een nieuwe vlag en een verfbeurt te krijgen. Zinken is immers iets wat je met een andere mindset kunt oplossen en het verfje is goed voor het imago.
De passagiers krijgen ondertussen het advies om in bij elkaar in groepjes te gaan zwemmen zodat ze elkaar moed in kunnen praten als er haaien in de buurt komen. Als passagiers dreigen te verdrinken zijn er nauwelijks reddingsboeien beschikbaar, de meesten zijn oud, lek of liggen ergens diep in een kast te verstoffen.
De stuurlui aan wal zien het hoofdschuddend aan.

De kerntakendiscussie, de roadshows, de gesprekken en onderzoeken die de werkgroep heeft gevoerd en uitgevoerd, het visiedocument ACF én het daarbij gepresenteerde beleidsstuk plus het tot nu toe ingezette beleid maken allemaal deel uit van hetzelfde zoekproces. Men heeft bij BNL het lek nog steeds niet gevonden, BNL is vooral druk met zichzelf en druk met práten. Intern pretentieus geklets, het visiedocument is onderdeel (en mede oorzaak) van dat geklets.

Je verwijst naar de titelslogan van het visiedocument en daar hang je vervolgens aan op dat ACF op de verenigingen zou zijn gefocust. Ik heb nog eens mijn best gedaan om het stuk op inhoud te beoordelen. Wat mij meteen weer in het oog springt is dat ledenwerving door de werkgroep wordt afgedaan als iets wat geen zin heeft, verandering van “de organisatie” komt op de eerste plaats. Toegegeven, er staat iets in over verenigingen en dat blijkt dan te leiden tot voorstellen voor oud beleid onder een nieuwe naam. Helaas wordt in de voorgestelde fasering de focus op verandering van de BNL organisatie nog eens duidelijk bevestigd. Het is mede daarom niet vreemd dat het in de uitwerking fout blijft gaan.

De voorstellen in het visiedocument komen grotendeels neer op het doen van dingen die al eerder zijn gedaan. Dat geeft niet, BNL hoeft niet bang zijn om (in aangepaste vorm) te doen wat BNL vroeger deed, BNL wil immers weer terug wat BNL vroeger had. Er is dus geen reden voor een “ja maar” cultuur.

Als in jouw optiek de kern van het visiedocument ACF bij de vereniging ligt zal dat voor jou ongetwijfeld zo zijn, voor mij als nuchtere lezer ligt de focus van het document bij BNL en ik vind dat die focus daar niet hoort. ACF houdt de mensen binnen BNL druk bezig, vooral met BNL zelf en vervolgens met randzaken.

Verder vind ik het opmerkelijk dat je stelt dat de resultaten van de roadshows niet zijn meegenomen bij het opstellen van het visiedocument. Een gemiste kans, het was een van de weinige keren dat BNL het land in ging om te luisteren en dat BNL antwoord kreeg op open vragen.

Je stelde nog een vraag over taken van afgevaardigden. Toen ik aantrad waren afgevaardigden vrij in de manier waarop ze hun functie invulden. Of een afgevaardigde serieus met zijn functie bezig kan zijn zonder dat hij de problemen van individuele verenigingen kent mag je zelf beoordelen.

Ik vind de laatste opmerking die je maakt over leden, verenigingen en waardeperceptie een beetje vreemd. De werkgroep heeft toch een onderzoek gedaan onder verenigingen?

Ik was erbij, en wij kwamen zelfs even aan het woord, zeer tegen de zin van Erik Bakker overigens:-). Volgens mij had iedereen het plan op papier, en de actiepunten. Daarnaast was er een presentatie van Marloes. Dus als er meer vragen zouden zijn, of onduidelijkheid, lijkt mij een unaniem voor, op een onthouding na uit mijn hoofd, duidelijk genoeg toch. Ron kwam zelfs met een envelop met een donatie geloof ik, als teken en signaal van goede wil.

Hallo Henri,

Shuttle time als zodanig kan ik me niet herinneren, maar dat is is ook met name op scholen gericht dacht ik. Wel is het noodzaak om niet alleen kinderen te werven, maar ook te houden. Competities duren vaak te lang (vinden ouders die rijden vervelend), de trainingen zijn vaak niet leuk genoeg of te weinig variërend, etc. Daar hebben we zeker over geschreven en vooral ook gezegd. Met name een term als knotshockey (gewoon leuk met hockey bezig zijn voor kinderen van 3-5 of 6 jaar) was een voorbeeld dat veel is aangehaald. Productontwikkeling en dan met name voor jeugd, stond voorop in het plan van de werkgroep van Paul. Wij hebben een adviesrichting geschreven, en geen kant en klare concepten en complete en uitermate gedetailleerde uitwerking. Dat was ook niet onze opdracht en hoorde volgens mij het bondsbureau op te gaan pakken. Dat was waarom ik schreef ergens in dit topic dat wij het jammer vinden dat we verder geen functie meer hebben Wij hebben alle 4 volmondig ja gezegd op de vraag of we aangehaakt wilden blijven, maar wel met de voorwaarde dat wij dan ook regelmatig aan tafel schuiven, en niet achteraf iets aanhoren als er al beslissingen zijn gevallen.

Wat betreft waardeperceptie. Persoonlijk vind ik het van de gekke dat we hier allemaal mega-kritisch zijn op de bond (wel of niet terecht laat ik in het midden), maar dat een 10-15 euro betalen door iedereen (en naar schatting zijn dat er zeker het dubbele van de 30-35.000 van nu) geen optie is. Dat hele competitie gedoe (koppeling competitie spelen aan bondsgeld) is volgens ons een slecht idee uit het verleden (voor zover ik weet zelfs een idee uit de afgevaardigden maar dat weet ik niet zeker). Iedereen gewoon een vast bedrag, evt een scheiding tussen volwassen en jeugd en een klein verschil tussen wel of geen wedstrijdpas. Heeft iedereen er evenveel aan? Nee, maar met meer geld kun je nu eenmaal meer doen. En als we breedtesport nastreven, laten we het dan ook allemaal doen. Daar zijn we allemaal het meeste mee gebaat. Maar het gaat al fout bij verenigingen die of een eigen beleid voeren, waarbij er zelfs aparte stichtingen worden opgericht om maar de niet-competitie spelers onzichtbaar te maken voor de bond. Dit is in vele sporten gewoon ondenkbaar en wordt zelfs bestraft door bonden tot aan royement aan toe. En dit begint toch echt ook bij de verenigingen, bijvoorbeeld ook om financiële gaten dichten door wel bondsgeld op te halen bij de leden, maar deze niet aan te melden. Let wel, niet alle verenigingen hoor, maar er zijn er genoeg.

Afgevaardigden zijn volgens ons ook achterhaald. Wij stelden voor een jaarlijks symposium met alle verenigingen met stemrecht naar aantal leden. En uiteraard een soort schaduwbestuur of panel of wat dan ook voor extra controle van bestuur en bureau. Ook dat staat allemaal in het document.

Vraagje: hebben jullie Shuttle Time al dan niet meegenomen in jullie proces als het inmiddels 4 jaar oude wereldwijde badmintonpromotie tool (scholen en jeugd)? Zo ja, waar is het gebleven, en zo nee, waarom niet.

Natuurlijk is er geen enkele waardeperceptie van bondslidmaatschap. Dat was 25 jaar terug al zo (behalve competitie en toernooien, maar daar heeft oa Henk Staats al enkele keren zijn mening over gegeven) en dat is enkel minder geworden. Er is bovendien een grote afkeer voor vele aspecten van de bond, waardoor de solidariteit en verbondenheid (sowieso al niet de sterkste culturele eigenschappen van de nogal individualistisch nederlander) die er eventueel voor zou kunnen zorgen dat vele mensen niet zoveel problemen hebben met dat tientje meer of minder en als anderen er dan veel leuke en goede dingen voor terugkrijgen en de club kan er verder mee...maar dat is niet zo.
Als mensen zich niet betrokken voelen, een ver van ons bedshow en niks om trots op te zijn, je verbonden mee te voelen e.d. dan wordt het een lastig verhaal. Natuurlijk moet er een cultuur omslag plaatsvinden, maar dat komt enkel als je hard werkt, en nuttig bent voor de vereningen, vandaar mijn vraag over shuttletime. Al hangt het natuurlijk bij alles af aan wie je het in handen geeft...bepaalde mensen gaan uitstekende dingen in en er komt rommel uit.

Afgevaardigden zijn helaas een achterhaald systeem, maar ik zou zo snel niet kunnen zeggen hoe het wel zou moeten, dat is niet mijn specialiteit.

Ber, je hebt natuurlijk gelijk dat de focus op de verenigingen moet liggen. Volgens mij is dat ook de kern van het stuk, het is zelfs de titel "Samen Verenigen". Wat betreft de weigering van het bestuur over het al dan niet inzien van de onderliggende stukken kan ik geen uitspraak doen, dat zou uiteraard van ons wel mogen.

Je stelt dat de uitgangspunten zijn geformuleerd op basis van bevindingen tijdens de roadshows. Dat is niet correct. We zijn er blanco ingegaan en hebben alle stakeholders betrokken. Niet voor niets zijn we er meer dan een jaar mee bezig geweest. We hebben zelfs op een gegeven moment het bestuur zelf gevraagd een stap terug te doen, om geheel onafhankelijk en vooral rolvrij een advies op te kunnen stellen, zonder inmenging van bestuursleden.

Dit advies komt voort uit zeer veel gesprekken met andere sportbonden, buitenlandse badmintonbonden en diverse onderzoeken onder leden en verenigingen. We zijn ook veel in gesprek geweest met afgevaardigden, regiomanagers, etc. De problemen waar verenigingen mee te maken hebben kloppen helemaal. Daar is ook het concept van de flagships voor opgesteld. Niet alleen als verlengstuk van de bond, maar juist om verenigingen met elkaar intensief in contact te brengen en van elkaar te laten leren. Een model die we bij andere bonden (hockey oa) ook hebben gezien. Maar uiteindelijk moeten verenigingen ook zelf willen. En daar schort het ook enigszins wel aan.

Trouwens, een van de meest belangrijke onderdelen van het plan is jeugd en trainers. Juist jeugd eerder betrekken, andere en kortere spelvormen, etc. om badminton ook onder jeugd interessanter te maken, wat nieuwe leden geeft en ledenbehoud betekent voor verenigingen omdat er daar juist een groot verloop is. Rien (DKC), Paul (Alhouette) en Bram (BC GO) zijn alle drie (ex)voorzitters van bloeiende badmintonverenigingen met een heel brede kijk op besturen daarvan. En gelukkig ook onderlig verschillend:-). Zij kennen ook veel andere clubs die het lastiger hebben, dus er was juist wel oog voor de lokale vereniging.

ACF is als basis dus juist wel bedoeld voor de problemen die jij bij verenigingen schetst. Nogmaals, over de uitvoering en de implementatie kun je altijd discussiëren, sterker nog, dat moet je ook constant blijven doen lijkt me. Maar dat de strijd gewonnen wordt bij de verenigingen, helemaal mee eens:-). Wij hebben zelfs voorgesteld om min of meer verplichte bijeenkomsten voor bestuurders van verenigingen (met name voorzitters, penningmeesters en secretariaat) te organiseren. Niet om ze te belasten, maar juist om als verenigingen onder elkaar, met support van BNL, te inspireren en te laten leren.

Wat we ook overigens bemerkten dat afgevaardigden, op enkele na, het individuele verenigingsprobleem ook niet altijd even serieus nemen. Tijdens het onderzoek en onze gesprekken met verenigingen bleek dat een ruime meerderheid niet wist wie zijn afgevaardigde was, laat staan er ooit mee gesproken had. Dit was toch ook een van de taken van de afgevaardigde?

Overigens is er een andere interessante gedachte (topic Christ?). Lopen het aantal leden bij verenigingen zo hard terug? Of geven verenigingen minder leden op om diverse redenen. Dan is het probleem namelijk niet alleen de problematiek van de vereniging zelf, maar ook het lidmaatschap van BNL en de waarde(perceptie) daarvan. Uiteraard is het nu makkelijk schieten op BNL zelf, maar is het ook niet ieders verantwoordelijkheid om Badminton in NL organiseerbaar te houden.

Om de zaken volledig zuiver te houden wil ik graag het volgende toevoegen. Het plan a clear future zou nooit de bondsvergadering door zijn gekomen. Op de bewuste vergadering is duidelijk aangegeven dat er gestemd zou worden over de actiepunten van het bestuur en niet over het plan a clear future. Dit is door mij expliciet gevraagd en ook bevestigd door het bestuur. Dat het bondsbestuur vervolgens wel de lijn van a clear future wilde volgen en dat vervolgens tot niets heeft geleid is wat mij betreft kraakhelder.

Ik ben blij dat het artikel breed word opgepikt en jou analyse Ber is kraak helder en er is weinig aan toe te voegen, de bondsvergadering is niets meer dan een wassen neus waar je absoluut geen invloed heb en alleen maar fouten via goedkeuring achteraf kan rechtzetten. Het lef hoeft/moet niet van de werkgroep komen maar van het bestuur, en gezien de ervaring die we daarmee hebben is dat niet te verwachten. Het vervelende van de hele situatie is dat er de bestuurders op de verkeerde plaatsen gewoon blijven zitten en door gaan met hun ondeskundige blik op de ontwikkeling van onze sport. het word tijd om in te zien dat top sport niet langer mogelijk is zonder het draagvlak van de verenigingen. Top badminton is in ons land wel voor heel weinig spelers weg gelegd als je het heb over 3 spelers en hun privé coach. Ook het huidige aanstelling beleid voor een nieuwe bondscoach deugt van geen kant en is regelrecht een belediging aan de vele Nederlandse top coaches in het buitenland. BNL vervreemd zich van de achterban en de Nederlanders die wel iets van onze sport afweten. Een paar jaar terug dachten we dat het niet slechter kon en dat het nu de goede kant op zou gaan maar dat bleek valse hoop. Hoe lang gaat dit nog door en hoever moeten we afzakken voor dat onze bond hun fouten inziet.

Remco, ik heb destijds als afgevaardigde onder meer expliciet gevraagd om inzage in alle werkgroep rapporten die ten grondslag lagen aan het visiedocument ACF. Dat werd mij door het bestuur geweigerd. Er was geen ruimte voor een kritisch geluid, ACF moest worden goedgekeurd en daar werd behoorlijk wat druk op gezet, voor mij aanleiding om het spelletje niet mee mee te spelen.

Uit datgene wat ik wel heb gezien kon ik eenvoudig afleiden dat ACF moest zijn opgesteld vanuit een verkeerde analyse van de tijdens de roadshows geïnventariseerde problemen waar verenigingen mee kampen en van de zaken waar de verenigingen meer of minder aandacht voor vroegen. Die problemen hebben in het algemeen betrekking op teruglopende ledenaantallen, gebrek vrijwilligers, zwak beleid, gebrek aan inkomsten, gedoe over accommodatie en stijgende lasten.

Verder is het voor iedereen die begrijpt wat een sportbond is en hoe verenigingen functioneren niet moeilijk om bij het lezen van het visiedocument ACF vast te stellen dat de focus van ACF verkeerd ligt. Die focus ligt vooral bij BNL, op PR en bij de individuele speler terwijl de strijd om de leden verloren wordt bij de verenigingen.
Het belangrijkste PR instrument van de badmintonsport in Nederland is de vereniging en zeker niet de bond, niet de deelnemers aan de Olympische Spelen, niet de eredivisie, niet de website en ook niet het bondskantoor.

Daarbij betekende het goedkeuren van het visiedodument en de bijbehorende beleidsstuk dat het bestuur een vrijbrief kreeg om beleid op te stellen en uit te voeren zonder controle vooraf door de bondsvergadering.

Het resultaat is dat er véél te weinig is gedaan aan de problemen waar het echt om gaat en dat er een massa geld en tijd is gespendeerd aan een website die geen verbetering is, dat er veel tijd verloren is gegaan aan pretentieus geklets en dat de deelname aan de OS behalve een leuk sportief succes niets heeft opgeleverd.

Toon nou eens echt lef en praat niet alleen over lef. Ga nou eens echt iets doen met en voor de verenigingen om leden te werven en om ze binnen te houden en vergeet ACF.

Hoi Remco, we hebben er ook over gesproken toen jullie er mee bezig waren en ik heb voorgesteld dat jullie het moesten kunnen uitleggen aan de afgevaardigde. Dat is in veel te weinige maten gebeurd en nu heeft de bond er weer een document bij dat niet of slecht word gebruikt. De foresight specialist die wij hebben gebruikt op ORO was erg positief over het voor traject dat jullie hadden bewandeld, wat minder positief over de conclusies en slecht over de uitvoering. Het is duidelijk dat de bond niet op de juiste wijze omgaat met het stuk en dat het bij de uitvoering mis gaat, je schrijft zelf ook dat er maar weinig gebruik is gemaakt door de bond om betrokken te blijven bij het project. Dit gedrag kenmerkt de bond ze kunnen of willen niet om gaan met kritiek als het niet past in hun denkbeelden dan word het snel weg gestopt of vergeten. Onze sport schreeuwt om verandering, lef en anders denkende maar BNL is er als de dood voor, dat maakt onze sportbond zo verschrikkelijk saai want er gebeurd niets. Ik wil graag met de werkgroep in contact komen en kijken hoe wij als ORO organisatie gebruik kunnen maken van jullie conclusies en ik zou graag zien dat jullie met al de opgedane kennis mee zouden willen werken aan onze foresight studie over hoe onze sport er in de toekomst zou kunnen uitzien. Het is relatief eenvoudig om een alternatief te bieden voor de saaie ouderwetse manier van denken van BNL, laat de vernieuwing maar van buiten komen als de bond het niet aandurft om onze sport een kans te geven.

Als iedereen de stukken van A Clear Future goed zou lezen, vooral ook alle onderliggende documenten van de individuele werkgroepen en onderzoeken onder verenigingen en leden, andere sportbonden en buitenlandse badminton bonden, zou wellicht anders tegen ACF aankijken. Is het document en de visie en de daaruit voortvloeiende voorgestelde aanpak niet goed? Of ligt het aan de uitvoering en het 'oude' badmintonklimaat. Ik heb hier uitgebreid met Paul over gesproken en onze uitgangspunten en zorg destijds ten aanzien van de badminton organisatie nader toegelicht. Meer durf en gewoon dingen doen. Niet om het doen maar voor de sporter zelf er zijn. Wij wilden als werkgroep best aangehaakt blijven. Maar daar werd weinig gehoor aan gegeven. Misschien waren we wel te kritisch.

Hoi Paul, je reactie is zoals we dat mogen verwachten en hij is ook een stuk meer realistisch dan voorheen. Ik ben het niet eens met het compliment dat jullie zouden moeten verdienen voor het weer geld in de wacht slepen van het NSF*NOC , je zou een compliment krijgen als je zou zeggen DILLIGAF tegen de spelen en de focus gewoon leggen op de ontwikkeling van onze sport in plaats van een toernooitje eens in de vier jaar. Als je bij de beste van de Wereld behoord kom je er toch wel dus gewoon werken om bij de beste ter Wereld te komen en niet alles op zij zetten om punten te verzamelen voor dit sociale evenement.
BNL heeft nog NOOIT enige durf getoond in het aanstelling beleid of op welk beleid dan ook en dat gaat ook met jou goed bedoelde inzet niet gebeuren, de bond is een dood saaie organisatie waar totaal geen uitstraling van uit gaat. Ik kan met niet herinneren dat ik ooit in de 50 jaar dat ik deze sport beoefen heb gedacht "mijn god dat is een geweldig iets wat ze nu aan het doen zijn" Als kind vond ik het wel wat hebben om in de Nationale selectie te zitten maar al heel snel kwamen we er achter dat het niet best was gesteld met het niveau van de trainingen. Toen wisten we nog niet dat het alleen maar slechter zou worden met de tijd, tot voor een aantal jaren geleden telden we mee als Nederland zijnde, nu zijn we een lachertje op een handje vol dubbel spelers na.
Amateurisme op en in elke laag van de organisatie van BNL heeft onze sport kapot gemaakt daar betalen we nu de prijs voor, nou niet echt WIJ maar de jeugd die badminton leuk vind. De bond is totaal niet in staat een brug te bouwen naar vernieuwing en bij elke nieuwe aanstelling zie je het super zwakke technisch beleid van onze bond. Ik wens je veel succes Paul maar het gaat niet gebeuren, de bond heeft een beleid van verschroeide aarde en gaat gewoon door tot dat alles echt en helemaal kapot is. Er zijn te veel kansen onbenut gebleven en elke goodwill bij de achterban is verspeelt, de kampen staan weer als van ouds lijnrecht tegen over elkaar en praten zelfs niet meer met elkaar. De bond is weer net zo arrogant als dat ze altijd geweest is.

De Olympische Spelen zijn voorbij en er is inderdaad redelijk wat aandacht geweest voor onze helden die actief waren in Rio. En ja, er is vier jaar geleden met het wegvallen van de NOC*NSF bijdrage gezegd dat we hoe dan ook mensen naar Rio zouden brengen. Er is de afgelopen jaren veel tijd geïnvesteerd in de relatie met NOC*NSF en dat heeft dan uiteindelijk ook geresulteerd in goede ondersteuning van NOC*NSF, zowel fysiek als financieel. Daar hebben we dus een goede slag gemaakt en verdiend een compliment.

Afgelopen jaren is er ook veel energie gestoken in de deelprojecten die voort gekomen zijn uit A Clear Future, maar eerlijk is eerlijk, dat heeft het tij niet doen keren. Inmiddels ben ik anderhalf jaar actief voor Badminton Nederland en heb ik vaak van me laten horen. Vaak gezegd dat ik van alles voor ogen heb om de sport weer aantrekkelijk te maken. En daar worden ook wel kleine succesjes geboekt hoor, want de Yonex Dutch Open heeft meer uitstraling gekregen waardoor het aantrekkelijker is voor het publiek. Ook de finale Carlton Eredivisie staat inmiddels en is een groeiend evenement wat publieke belangstelling. Er staat een nieuwe website die aansluit bij de eisen des tijds. Maar daar gaan we niet meer leden binden aan de sport, is alleen goed voor het imago.

Maar ik ben allerminst tevreden. De ledendaling is met al wat ondernomen is niet gestopt. En nee, dat we nu op de Olympische Spelen actief zijn geweest, zal echt geen kentering teweeg brengen. Al geloof ik zeker wel dat successen in topsport als katalysator kunnen werken voor de breedtesport. Maar dan moet er veel en veel meer gebeuren en gelukkig staat er ook al wel het nodige in de steigers. Technisch Directeur Claus Poulsen is ver gevorderd met zijn plannen voor topsport, talentherkenning en -ontwikkeling, trainersopleidingen en schoolbadminton (met o.a. ShuttleTime). Dus wat dat betreft maak ik me geen zorgen, en je kunt er van vinden wat je vinden wil, er staat dadelijk wel iets. Al moet het nog wel geconcretiseerd worden natuurlijk.

We zouden onze kop in het zand steken als we zeggen dat we op de juiste weg zijn en dat het ledental weer gaat groeien. De afgelopen jaren is veel energie gestoken in verschillende zaken en dat heeft de kentering niet teweeg gebracht. Afgelopen jaarvergadering hebben de afgevaardigden ons dat nog eens duidelijk onder de neus gewreven, en terecht. Ik ben het roerend met ze eens dat het roer om moet. Ik heb daarom binnen het bestuur de discussie scherp gezet, want we zullen het echt over een andere boeg moeten gooien. Heb daar ook mijn ideeën over met ze gedeeld. En dan zullen we het dus echt anders moeten doen. En ja, ik besef me terdege dat er nu weer velen zullen zeggen "Oh, daar gaat hij weer, roepen en niets doen, zal wel weer bij praten blijven". En ja, dat praten ben ik klaar mee, er zal echt eens iets moeten gebeuren.

Ik schrijf zolang als in voor Badminton Nederland werk met regelmaat een blog. De laatste tijd in veel mindere frequentie omdat al wat ik schrijf, mijn belevenissen en gedachten zijn. Ik val steeds in herhaling met die ideeën die vervolgens niet geconcretiseerd worden. Men mag tegen mij zeggen wat ze willen, maar één ding is zeker; ik heb het niet alleen voor het zeggen bij Badminton Nederland en moet mijn collega's dus overtuigen om meer durf te tonen. Ik steek mijn kop niet in het zand, ben uitermate positief ingesteld en graag de brenger van de positieve insteek. Ik geloof erin dat we het tij kunnen keren, want anders was ik niet aan deze uitdaging begonnen en ja, na anderhalf jaar heb ik redelijk zicht op datgene wat er zich afspeelt in ons land. En dus wordt het tijd dat we het anders gaan doen. Ik ga hier niet delen hoe ik er tegenaan kijk. Dat kan simpelweg niet omdat ik dit bespreekbaar heb gemaakt binnen het bestuur. Maar dat ik me gewaagd heb uitgelaten met mijn ideeën om het zaakje scherp te zetten, is een feit. Inhoudelijke discussies voer ik online niet al neem ik opmerkingen wel ter harte. Dat kunnen verschillende personen die reageren via dit platform ook beamen.

Deze reactie zal wellicht een hoop stof doen opwaaien, maar ik vind dat ik eerlijk moet zijn. We boeken successen, hebben een aantal zaken steeds beter op de rit staan, maar dan heb ik het over topsport. Maar zonder breedtesport waar de jeugd zich kan ontwikkelen, is er voor de toekomst geen aanwas voor topsport. De werkgroep A Clear Future heeft de nodige energie gestoken in onderzoeken en gesprekken in het land. Die stukken heb ik gelezen en daarop mijn plannen gebaseerd die bij het bestuur liggen. Het is geen vijf voor twaalf, maar we zijn al over twaalven heen. Ik kan simpelweg de handdoek in de ring gooien, maar dan gebeurd er weer niets.