Tanongsok leek helemaal geen last te hebben van de partij van gisteren tegen Anders Antonson. Hij oogde fris en kon hetzelfde tempo spelen als gisteren. Brice daarin tegen oogde alsof hij gisteren nog laat op het verjaardagsfeest van Lee Chong Wei geweest was. Maar het zal een combinatie van een aantal dingen zijn, dat hij niet verwacht had zover te komen, niet verwacht had dat hij van Lee Chong wei zou kunnen, slecht geslapen hebben van de opwinding en het lichaam zal niet helemaal hersteld zijn de slijtageslag van gisteren.
Het gevolg was de Tanongsak een makkelijke wedstrijd had, na iets meer dan een half uur was het pleit beslecht, voor dit toernooi is dat een korte wedstrijd. Het zou de kortste wedstrijd van de dag zijn. De damesdubbel erna duurde al weer bijna een uur.
Op de baan ernaast is een gemengddubbel bezig tussen twee Chinese koppels. Ook daar staat een lange heer op de baan die met heel veel druk de ballen naar beneden slaat. Eens te meer valt dan op dat de dames fysiek steeds beter worden. Ze bewegen veel meer en de verdediging van de dames wordt steeds beter. Als ze in de verdediging komen, komt de dame steeds meer en verder na achter. Dit geeft de dame een veel betere kans om de smash te verdedigen. Vroeger zagen nog wel een 'stooping defence'. Ik kan mij niet herinneren dat ik er dit toernooi een gezien heb. Op 20-20 in de tweede game valt een shuttle in de buurt van de achterlijn. Zheng Siwei roept vroeg dat de shuttle uit is en de lijnrechter gaat daar in mee, vanuit mijn positie is de shuttle in. Zheng moet bij de scheidsrechter komen en krijgt een gele kaart voor het beïnvloeden van de lijnrechter. Of het Zheng veel interesseert is de vraag, hij is op matchpoint gekomen. De tegenstanders zijn nog in lichte vertwijfeling en Zheng maakt daar gebruik van in de volgende rally, hij maakt direct het matchpoint en staat met zijn partner in de finale.
Op papier was de zaterdag uitverkocht, dat betekent nog niet altijd dat de zaal dan ook gevuld is. Vandaag was dat in ieder geval wel het geval, het is vol. Er waren nog twee Deense koppels in de strijd. De eerste op de baan daarvan waren Joachim Fisher en Christinna Pedersen. Ze speelden tegen Chris en Gabrielle Adcock uit Engeland. Het blijft een beetje een vreemd gezicht dat achter de baan van de Engelsen Jacob Hoy zit. Jacob heeft zijn contract met de Engelse Badminton Bond niet verlengd en begint binnenkort als trainer bij de Deense Badmintonbond.
In Nederland heeft de zwembond een trainer die in dezelfde situatie zit direct op non-actief gesteld. Pikant detail is dan misschien dat de zwemtrainer in Denemarken gaat werken bij de Deense zwembond.
Het is een beetje vreemde wedstrijd. Er lijkt geen duidelijk tactiek in de wedstrijd te zitten. De Denen weten dat ze de bal niet te vaak omhoog moet spelen, want dan komen de Engelsen in de aanval waarin Chris een goede aanval speelt en Gabrielle het net goed verdedigt. De Denen wisselen zo vaak van positie dat als het niet goed loopt daar de gaten vallen in het positiespel. In de eerste game loopt het spel bij de Denen, maar in de tweede game helemaal niet. Ze komen dan ook achter en je voelt dat het nu snel moet veranderen anders raken ze grip op de game helemaal kwijt en verliezen ze de game.
In de nabeschouwing gaf Christinna dat ook aan. Ze zei: dan moeten we iets anders proberen. Wat dan anders was, is mij niet opgevallen, maar in één keer ging het lopen bij de Denen en gingen ze van 18-14 achter naar 21-18 winst. Zeven punten op rij in een halve finale. Dat betekent dat er morgen in de finale weer Denen staan.
De kaarten zijn al verkocht, nu afwachten of de mensen ook allemaal komen.
Na de gemengddubbel kwam de partij tussen Carolina Marin en Akane Yamaguchi op de baan. Carolina was hetzelfde gekleed als gisteren, misschien bijgeloof? Gisteren had ik alleen de zwarte compressiekousen vergeten te vermelden. Akane is een kleine Japanse ze zal niet veel groter zijn dan 1 meter 55. Ze oogt ook iets aan de mollige kant. Maar van de Japanners weet je dat ze allemaal ongelofelijk fit zijn. En dat is Akane ook en ze is razendsnel.
Ze haalt de meeste ongelofelijk ballen nog, zeker gezien haar lengte. Had de tegenstandster van Carolina gisteren een grote reach, de tegenstandster van vandaag compenseert dat met haar snelheid. Ook vandaag komen snel geslagen cross ballen gewoon terug. Er ontstaat een wedstrijd met lange rally's. Rally's waarin de Japanse onverwachte cross smashes speelt die je van iemand met haar lengte niet verwacht. Ook maakt ze punten met hele korte drops die net achter het net dood neer vallen.
In de tweede game moet de fysiotherapeute al in een looppasje de baan op komen voor een behandeling aan een blaar bij Carolina. Tussen de tweede en derde game moet dezelfde fysiotherapeute opnieuw een sprintje trekken. Carolina geeft aan dat ze last heeft van haar linkerbovenbeen en wil daar graag een verband omheen. Aanvankelijk lijkt de referee daar niet in mee te willen gaan. Je ziet een vreemde blik op het gezicht van de coach van Carolina. Na enige aandringen komt de fysiotherapeute dan toch. Het verband moet vrij hoog om het bovenbeen. Of dat nu zo handig met alle camera's er op. Dan blijkt dat de fysiotherapeute niet het juiste verband heeft, er moet een collega komen, die komt in een al iets sneller looppasje de baan op, de eerste fysiotherapeute verdwijnt dan. Het verband gaat om het been van Carolina, maar dan blijkt dat de eerste fysiotherapeute de tape heeft waar het verband mee vast moet worden. Dus die komt in een nog sneller looppasje weer terug. Al met al zit verband er omheen.
De derde game begint en er valt niet veel te merken van de blessure van Carolina. Je begint een beetje te twijfelen of het allemaal wel waar is en of ze dan werkelijk geblesseerd is. Je weet dat Carolina veel doet om een tegenstander uit haar spel te halen. In de tweede game heeft de scheidsrechter Carolina al verboden om de bekende schreeuw te laten horen. Maar Carolina handelt altijd vanuit een soort van machtspositie, ze wil de baas zijn op de baan en een blessure gebruiken geeft je geen machtspositie. In de loop van de wedstrijd wordt wel duidelijk dat de blessure niet voorgewend is en dat hij echt is. In de tweede helft van de derde game geeft de coach ook aan dat er geen risico's genomen mogen worden en dat ze wedstrijd rustig uit moet spelen.
Misschien wilde hij wel dat ze op zou geven. Maar Carolina is te ambitieus om dat te doen. Ze speelt de wedstrijd uit, haalt nog ballen waarvan je verwacht dat ze die nu net zou moeten laten lopen. De Japanse lijkt er niet heel bewust op te spelen, maar na een uur en 22 minuten wint ze en gaat naar de finale.
Carsten Mogensen en Mathias Boe gaan niet naar de finale. Ze waren tweede geplaatst, maar dat was een beetje boven hun eigen verwachting volgens mij. In de nabeschouwingen gaven ze steeds aan dat ze wel steeds beter gingen spelen en dat ze tevreden waren met hun spel. Ze speelden van wedstrijd tot wedstrijd en gingen dan wel kijken hoever ze kwamen. In de wedstrijd tegen de twee mannen uit Maleisië probeerden ze dezelfde tactiek als tegen de Russen in de vorige ronde. Geen snelheid, zo min mogelijk omhoog en goed positiespel. Dat lukte in de eerste game, maar in de tweede en derde game niet meer. In de derde game was al snel duidelijk dat ze kansloos waren. Uit een soort van respect was het publiek in grote getale blijven zitten, ondanks dat ze door hadden dat het een kansloze missie was voor Carsten en Mathias.
Zondag helaas de laatste dag in de perskamer. De insiders weten dan waar de teleurstelling vandaan komt.
Reacties 5
Niet springen voor dames geldt dan voor de jumpsmash. Deze 156 cm hoge dame maakt veelvuldig gebruik van de chinese jump. Dit geeft haar de mogelijkheid om de snelle achterwaartse beweging om te zetten in een snelle start terug, afhankelijk van haar slag loopt ze dan door of vertraagd om wat verder achterin te blijven. In haar voetenwerk is ze naast hhar snelheid vooral ook zeer wendbaar, waarbij het mij opvalt dat de basisisstand van haar voeten bijna naast elkaar is met hooguit een paar centimeter links voor. In de finale is goed te zien hoe zij haar tegenstander dwingt tot het maken van fouten. Ik weet niet hoe oud deze dame is, maar lijkt het er op dat ze in het Japanse systeem iets meer geduld hebben met hun jeugdige spelers zodat ze wat later (en mogelijk langer) op hun top zijn? Dit zou er dan op duiden dat Japan meer geinteresseerd is in de ontwikkeling van het talent naar een volwassen topspeler dan in het opleiden van talent om als jeugdspeler te kunnen winnen.
Snap ik, en deze dames zijn in staat om een goede crossclear te slaan Op een Iets minder niveau is het onderscheppend vermogen ook minder, maar ook de kans op een goede crossclear. Lijkt me iets om op te trainen, vooral op het keuzemoment , in welke situatie heb je als speelster een goede mogelijkheid om dit wapen te benutten en als dit om technische of fysieke redenen nooit is, dan ook nooit uitvoeren.
Wat nog leuker is als je naar Akane Yamaguchi kijkt is dat ze heel erg klein is 156 cm en al vanaf haar 14 jaar bij de Nationale selectie zit. Al het voetenwerk is gebaseerd op tactische patronen iets wat in elke training terug zou moeten komen, we hebben er net een hele week opzitten waarin we nagenoeg geen enkele training hebben gedaan met slagen training zoals dat overal word gedaan. Elke training was wedstrijd gerelateerd en altijd op tactiek gericht, spelers kregen elke keer nieuwe opdrachten zoals bijvoorbeeld opening slag, initiatief slag indien nodig nog een keer een initiatief slag om positioneel ruimte te scheppen, dan lichte aanval in de open ruimte en eventueel afmaken. Liever nog dan afmaken de tegenstander uit positie halen en een fout laten maken, er voor zorgen dat je als eerste het cross initiatief kan nemen dan weet je waar je heen moet bewegen. Verschil in snelheid van terug bewegen bij long lijn slagen rustig bewegen en hoog blijven tot de voorspanning slag het liefst geen chasse gebruiken. Bij cross slagen zeker geen chasse gebruiken maar direct en snel door het midden bewegen om het long lijn gat dicht te lopen. Gebruik maken van adjustment/correction steps om je lichaam in de prefecte positie ten opzichten van de volgende slag te zetten, zoveel mogelijk recovery step gebruiken als je van het net terug beweegt dan is het eenvoudiger adjustment/correction steps te maken. De slagen tactiek is er enkel en alleen op gericht om voorspelbaar badminton te kunnen spelen en dus hoeken uit te sluiten of juist open te laten. Korte drop spelen als je naar het net wil en juist lange drops of zachte smashes als je de shuttle in het achterveld wil krijgen, speciaal op de FH kant is dit van toepassing als er snelheid in de lange drop zit. Er was al lang een trend te zien naar het spel type van Akane, we hebben hier ook een aantal artikelen over geschreven zoals "No jump training for female players" gewoon omdat het geen zin heeft als je 156 ben een sprong te maken om meer steilheid in je aanval te krijgen. Het gaat er om snelheid te krijgen door dicht bij de vloer te blijven en deze te gebruiken voor kracht transformatie en afzet. Kortom het is super interessant deze ontwikkeling te volgen en je training er op af testellen.
Het is inderdaad geen al te slimme bal in theorie, maar dames hebben minder onderscheppende vaardigheden veroorzaakt door minder spierkracht en explosiviteit in vergelijking met mannen, al zijn ze wel zeker bezig met het verbeteren van hun fysiek.
Er zijn nog andere redenen waarom 't in een dames single (en heren single ook) gespeeld wordt: gewoonte, voetpositie, en soms gewoon een verkeerde keuze.
Feit blijft dat een goed uitgevoerde crossclear minder riskant is in een damessingle en voorspelbaarder terugkomt dan in een herenenkel. Deels door fysieke oorzaken deels in de voorspelbaarheid ook door vaak een minder ontwikkelde techniek bij de dames doordat door trainers in de motorische golden age die bij meisjes korter is dan bij mannen, te weinig aandacht voor de techniek is en teveel voor powerspel om maar te winnen op die leeftijd.
Leuk om zo'n wedstrijd terug te kijken met het commentaar van Aad op de achtergrond. opvallend aan de damessingle vond ik vooral ook de eenvoud waarmee de Japanse speelde. Relatief standaard tactische keuzes. Op bijna iedere crossbal volgde een shuttle rechtdoor, misschien door de blessure, maar zelden kon Carolina hier van profiteren. Ander opvallende tactische keuze van de Japanse was het bestoken van de diepe forehand van Carolina. Dit zie je in extremis Lin Dan gebruiken, maar bij de damessingle is het geen regel om 5 keer achter elkaar naar de diepe forehand te spelen. Ook het feit dat Akane niet zichtbaar van tactiek ging wijzigen toen de blessure bij Carolina zichtbaar werd, duidt er voor mij op dat deze Japanse vooral bezig was om haar taak uit te voeren.
Iets wat ik nog niet helemaal begrijp, en ik zie het bij meerder damessingles terug, het spelen van de crossclear. Bij alle singles geldt dat een shuttle die niet diep genoeg is, bijna een rechtstreeks punt is voor de tegenstander, waarom dan zo'n risicovolle slag gespeeld?
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.