De waarheid is echter heel anders want het is erg leuk om met verschillende trainers op verschillende niveau te maken te hebben. Het enige wat echt moeilijk is zijn de trainers die ik op dit moment in Vietnam heb en de moeilijkheid is niet het badminton maar veel meer de status die je daar heb als trainer. Waar je vandaan komt of je ouders belangrijk zijn en/of geld hebben. Dit zijn klassenverschillen waar we in Europa al lang niet meer mee te maken hebben en je kan als docent iedereen ongeacht zijn rang, stand of status aanspreken op zijn al of niet aanwezige kennis.
In Vietnam heb ik een vrouw op de opleiding en twee mannen, Vietnam is niet veel anders dan de andere landen in Azië waar de vrouwen al het werk doen en de mannen de kantjes er af lopen terwijl ze de vrouwen flink onder de duim houden en voorzien van een onafgebroken stroom van opdrachten.
Deze vrouwelijke coach is ver uit de beste van de drie, alleen al omdat haar algemene kennis over sport veel groter is, ze zelf goed badminton speelt, snel van begrip is en super gemotiveerd is om wat te leren. Na drie weken vroeg ik gisteren om de gemaakte aantekeningen te mogen zien, de vrouw overhandigde me een schrift met met zo'n 55 pagina's geschreven tekst en tekeningen. De mannen hadden niets bij zich met de mededeling dat ik toch geen Vietnamees kon lezen.
Met een glimlach op mijn gezicht verzocht ik beide heren toch even terug te gaan naar hun kamer om de aantekeningen te halen. Het gevolg was een zeer lang gesprek tussen beide mannen en de vrouw in het Vietnamees, wat ik natuurlijk niet verstond. Dus lette ik alleen maar op de gezichten. Na ongeveer 10 minuten vroeg ik de heren nogmaals naar hun kamer te gaan en de aantekeningen te gaan halen. Dat was niet nodig want het schrift van de vrouw bevatte de aantekeningen van alle drie werd er gezegd dus de les kon beginnen.
Ik vroeg een van de mannen een uiteenzetting te geven van de aantekeningen op pagina 3 van het schrift, moeilijk kijken was het gevolg. Pagina 3 had hij niet gemaakt dus vroeg ik het voor pagina 21 (mix dubbel), ook dit was niet van zijn hand en hij wist niet wat daar stond en waar het over ging. Ik nam het schrift en begon te bladeren en vroeg hem welke van deze pagina's van hem waren en dat hij daar dan kon beginnen. Na lang zoeken bleken zijn aantekeningen er niet bij te zijn en vroeg hij boos aan de vrouw waarom die er niet in stonden. Het is duidelijk dat de beide heren helemaal geen aantekeningen hadden gemaakt en de vrouw werd onder druk gezet haar aantekeningen gezamenlijk eigendom te maken. Deze twee heren hebben wel de nodige papieren om training te mogen geven terwijl de vrouw niet over de zelfde kennissen beschikt en gewoon moet leren om haar kennis te krijgen.
Ik heb de gehele les vragen gesteld over de aantekeningen. Het was een 90 minuten lange pijnbank voor de heren, want ze wisten natuurlijk op weinig of geen vragen antwoord te geven. Eigenlijk zijn de verschillen niet zo groot met Nederland en kan ik makkelijk een vergelijk trekken, maar wat me vooral opvalt is het feit dat de mensen die graag willen ook als ze het papiertje niet hebben succesvol zijn.
Zo ook de Belg Roel van Heuckelom die ik in de groep heb. Je voelt gewoon het verlangen naar kennis van hem in alles wat we doen. Het is een trainer met veel toekomst en dat zie je nu al, want het is heel snel gegaan voor Roel. Binnen één jaar draait hij trainingen met nationale selectie spelers van zowel België als Nederland. Trainingen op een uitstekend niveau. Roel komt binnenkort ook naar Vietnam en ik kan nu al zeggen dat hij weinig met de mannen gaat samen werken.
Reacties 5
Mijn 16 jarige dochter krijgt sinds enkele maanden training van Roel en vind de training leuk, anders en leerzaam.
Ze heeft getraind met provinciale en nationale selectie, oefenkampen, trainingsstages voor 8-nations enz... doch de trainingen van Roel vind ze veruit de leukste en naar mijn bescheiden mening is dat een zeer belangrijke factor in elke sport.
Hey Ron,
het is ook gewoon zo een leuk spelletje...
Bovendien merk je dat er bij veel trainers een enorme honger is naar kennnis. Het is dus zeker niet dat ze niet willen, maar de mogelijkheden om zich DEGELIJK en relevant bij te scholen zijn zo beperkt.
Tijdens de paar demo-trainingen die ik heb gegeven merk je dat veel mensen die met jeugd of recreanten bezig zijn interesse tonen in de manier waarop wij training geven.
Ook de spelers zijn steeds razend enthousiast. Daarom heb ik ook gewoon beslist om op 25 juni een infotraining voor trainers te geven, noem het een soort van bijscholing. Gewoon laten zien welke visie we volgen bij (het opstellen van) een training. En hen duidelijk laten voelen dat achter elke oefening steeds specifieke aandachtspunten zitten (elleboog, racket recovery, positioneel voetenwerk, uitlokken van slagen, ...)
Het is de eerste in een reeks van bijscholingen die ik wil opzetten (25 juni zal het voornamelijk over dubbel gaan), en het is nog even afwachten hoe alles zal lopen. Maar de bijscholing staat nu nog maar een viertal dagen online en de inschrijvingen lopen ondertussen vlot binnen, vanuit alle provincies.
Vietnam regelen we nog wel, maar eerst Denemarken. :-)
Roel
Hallo Rene, Je heb gezien hoe we op Orø terug koppelen naar de spelers zowel als naar de trainers en je weet dus ook hoe belangrijk ik dat vindt (en hoe vervelend het vaak ook is voor andere :-) spiegel voor houden, niet te snel tevreden zijn, de lat hoog leggen voor zowel je zelf als de speler en de organistaie/klub/kamp of groep waar je voor werkt.
De spelers hier hebben op het eerste evaluatie gesprek gezegd dat ze nog nooit zo'n vermoeiende training hadden gehad terwijl het allemaal vrij eenvoudig was, het moeten nadenken in elke situatie, keuze moeten maken in tactiek in elke oefening. Dat is wat het zwaar maakt. Veel te veel tijd op een training is vulling zonder inhoud, de spelers hebben het idee dat ze veel meer trainen maar na een korte berekening hebben ze alles bijelkaar 2 uur per week meer training gehad. Het voeld alleen veel meer om dat elk moment gebruikt wordt met kwalitiet training.
Ik ben hier ook begonnen met het uitleggen voor de training wat ik wil van de training die dag, dan geef ik regelmatig op en aanmerkingen over wat ik voor de training heb gezegd, na de training vertel ik hoe het in mijn ogen is gegaan en of we hebben bereikt wat ik voor de training als doel had gesteld. Het eerste uur na de training wordt besteed aan een korte beschrijving van het werk en de inzet van elke speler. Hoofd lijnen worden ook in het spelers dag boek geschreven die ik van elke speler bij hou. Stuur me eens je bevindingen van Imke die we de laaste trainingen bij Duinwijck hebben gedaan met de andere trainers.
Ron
Hoi Ron, tijdje niet gesproken. Beetje druk met SL3, ondanks dat ik weet hoe je erover denkt......Toch even reageren om te laten zien dat ik nog leef...Tijd gaat wel heel snel voorbij zo! Leuk dat je dit nu schrijft, want eén van de zaken om meer kennis op te doen, is het maken van een verslag van elke training. Vanavond met Imke en Tamara getraind. Een training die ik al een week lang in mijn hoofd had voorbereid, ondanks het feit dat de training soms al een routinehandeling gaat worden. Belangrijker is dat ik erna alles voor beide speelsters uitwerk, zodat we weten wat we gedaan hebben en waar we naar toe gaan. Voor de trainer is het vaak wel duidelijk wat er is gebeurd, maar kunnen we dat van de spelers ook verwachten? En dat stukje terugkoppeling (liefst nog met video) is juist waar we ook in Nederland veel meer naar toe moeten.
Grt
Rene
Mooi verhaal. Zo zie je maar weer eens "boy''s will be boy's" waar ook ter wereld, mijn vrouw zegt altijd "een niet werkende vrouw bestaat niet"
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.