DKC'er Robbert de Keijzer over het trainingskamp in Oro

Ken je BC DKC al?

Wat hij in ieder geval voor elkaar krijgt is dat je gaat nadenken over het spelletje en alle aspecten ervan! Je leest in de stukken veel over de Deense werkwijze, iets waar ik ook wel iets over zou kunnen zeggen, maar feit is dat ikzelf het ook pas echt door had toen ik het mee heb gemaakt.

Ik kwam aan in Oro met hoge verwachtingen en gaf aan dat ik veel kennis zou willen opdoen over het technische gedeelte van de sport. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik meer dan genoeg heb geleerd en kunnen ervaren dat we het hier in Nederland wat dat betreft veel anders en ook beter kunnen doen. Nogmaals, ik kan er heel veel over zeggen, maar je zult het echt zelf moeten ervaren.

De inhoud van het trainingskamp

Ik ben twee weken aanwezig geweest. De eerste week hadden we ongeveer 25 kinderen en 8 of 9 trainers. De groep kinderen was opgedeeld in twee groepen, waardoor je als trainer eigenlijk constant aan de slag kon met groepen van twee of drie personen. In de ochtend begon het met een groep ontbijt en de andere groep aan de slag, en daarna direct omgekeerd. In de middag kreeg je als trainer ook twee keer een tweetal of drietal te trainen en voor de avond gingen de groepen om de beurt naar een Deense club toe om te spelen of trainen.

Dit betekent dat de kinderen dus drie keer op een dag aan het trainen zijn. De trainingen zijn voornamelijk gericht op techniek en tactiek. De tweede week was het een stuk rustiger en ging ik nog individueler aan de slag met elke keer maar 1 pupil op een heel hoog niveau.

Naast de trainingen

Zoals ik al zei zijn we ook een aantal keer naar een Deense club gegaan, en heb ik zelfs met nog een paar andere trainers training gegeven aan de jeugd van een vooraanstaande club in Denemarken. Deze dag heeft denk ik wel de meeste indruk op mij gemaakt.

De trainingen waren opgebouwd van jong naar oud. Om ongeveer vier uur kwamen de kleintjes binnen, fantastisch om te zien hoe jongetjes van 7 jaar al bezig zijn met hun voetenwerk als ze even niemand hebben om mee te slaan! Als de training klaar is staat een meisje van 11 letterlijk een uur lang te praten met haar trainer om te vragen hoe ze haar spel kan verbeteren. In de laatste groep zie ik een jongen uit de jeugdselectie trainen tegen allemaal Deense toppers en ze het vuur aan de schenen leggen. Er is niemand, maar dan ook helemaal niemand(!) die er met zijn pet naar gooit, dit kan ook niet, anders doe je gewoon niet meer mee.

Naast deze bezoeken zijn er natuurlijk ook alle avonden en overige uren waar je het met allemaal badmintongekke mensen over je passie kunt hebben, alleen dat al is de moeite waard.

Ik zou zeggen: laat je verrassen en maak het mee, zodat je ook een oordeel kunt vormen over een andere vorm van training verzorgen en laat weten wat je ervan vindt. Ik heb alleen nog maar positieve reacties gelezen, dat kan geen toeval zijn! Bij deze ook een oproep aan de mensen die er niks aan vonden een opbouwend kritisch stuk te schrijven, het zal me benieuwen...

Groet,
Robbert de Keijzer