Wat hij in ieder geval voor elkaar krijgt is dat je gaat nadenken over het spelletje en alle aspecten ervan! Je leest in de stukken veel over de Deense werkwijze, iets waar ik ook wel iets over zou kunnen zeggen, maar feit is dat ikzelf het ook pas echt door had toen ik het mee heb gemaakt.
Ik kwam aan in Oro met hoge verwachtingen en gaf aan dat ik veel kennis zou willen opdoen over het technische gedeelte van de sport. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik meer dan genoeg heb geleerd en kunnen ervaren dat we het hier in Nederland wat dat betreft veel anders en ook beter kunnen doen. Nogmaals, ik kan er heel veel over zeggen, maar je zult het echt zelf moeten ervaren.
De inhoud van het trainingskamp
Ik ben twee weken aanwezig geweest. De eerste week hadden we ongeveer 25 kinderen en 8 of 9 trainers. De groep kinderen was opgedeeld in twee groepen, waardoor je als trainer eigenlijk constant aan de slag kon met groepen van twee of drie personen. In de ochtend begon het met een groep ontbijt en de andere groep aan de slag, en daarna direct omgekeerd. In de middag kreeg je als trainer ook twee keer een tweetal of drietal te trainen en voor de avond gingen de groepen om de beurt naar een Deense club toe om te spelen of trainen.
Dit betekent dat de kinderen dus drie keer op een dag aan het trainen zijn. De trainingen zijn voornamelijk gericht op techniek en tactiek. De tweede week was het een stuk rustiger en ging ik nog individueler aan de slag met elke keer maar 1 pupil op een heel hoog niveau.
Naast de trainingen
Zoals ik al zei zijn we ook een aantal keer naar een Deense club gegaan, en heb ik zelfs met nog een paar andere trainers training gegeven aan de jeugd van een vooraanstaande club in Denemarken. Deze dag heeft denk ik wel de meeste indruk op mij gemaakt.
De trainingen waren opgebouwd van jong naar oud. Om ongeveer vier uur kwamen de kleintjes binnen, fantastisch om te zien hoe jongetjes van 7 jaar al bezig zijn met hun voetenwerk als ze even niemand hebben om mee te slaan! Als de training klaar is staat een meisje van 11 letterlijk een uur lang te praten met haar trainer om te vragen hoe ze haar spel kan verbeteren. In de laatste groep zie ik een jongen uit de jeugdselectie trainen tegen allemaal Deense toppers en ze het vuur aan de schenen leggen. Er is niemand, maar dan ook helemaal niemand(!) die er met zijn pet naar gooit, dit kan ook niet, anders doe je gewoon niet meer mee.
Naast deze bezoeken zijn er natuurlijk ook alle avonden en overige uren waar je het met allemaal badmintongekke mensen over je passie kunt hebben, alleen dat al is de moeite waard.
Ik zou zeggen: laat je verrassen en maak het mee, zodat je ook een oordeel kunt vormen over een andere vorm van training verzorgen en laat weten wat je ervan vindt. Ik heb alleen nog maar positieve reacties gelezen, dat kan geen toeval zijn! Bij deze ook een oproep aan de mensen die er niks aan vonden een opbouwend kritisch stuk te schrijven, het zal me benieuwen...
Groet,
Robbert de Keijzer
Reacties 13
Beste Ron en Rene,
Om even helder te zijn, ik kom niet af van dat soort Ridders, hahaha. In ieder geval wil ik jullie bedanken voor de positieve en ook constructieve reacties.
Ik heb echter vorig jaar in de zomer een twintigtal trainingen van Ronald Wetzel ondergaan en ik moet zeggen met plezier.
Vanaf die tijd ben ik mijzelf gaan verdiepen in de trainingsmethodieken die jullie hanteren.
Kinderen moeten inderdaad vanaf het begin gestimuleerd moeten worden met de juiste voorbeelden.
Ik heb de jeugd overgenomen van de goedwillige vrijwillegers en daar merk je eigenlijk dat er met de beste bedoelingen wordt aangerommeld. het spijt me om het zo te vertellen maar een feit is het wel.
Ik ben nu samen met een andere trainer bezig onder andere een split step, ritme en balans.
verder doet het mij een groot genoegen om met jullie te kunnen e-mailen. Dit zal dan ook op zeer korte termijn gebeuren.
Hoi Joost,
Mooie reactie. En dat voor een Ridder...(sorry, kan het niet laten..). Even serieus dan. Ik ben onlangs "afgestudeerd" voor mijn Sl 3 opleiding. Als je helemaal nieuw bent in de badmintonnerij denk ik dat je er wel iets aan kan hebben, mits je helemaal geen last hebt van ballast. Als je een bepaalde visie hebt zoals Ron of ik (of Henri ea) denk ik dat je best wel wat zal opsteken, maar niet genoeg om de hele cursus en het pittige prijskaartje te rechtvaardigen) Voor hetzelfde bedrag zit je ook twee weken bij Ron in zijn kamp en die prijs geeft een veel betere prijs/kwaliteitsverhouding. Laat het ik het daar maar even bij laten.
Gisteren heb ik een gasttraining gegeven voor een mede SL3er die nog in opleiding is, maar wel aanhanger is van de andere visie. Ik heb hem daar een beetje over ingelicht en hij is ook de dingen op een andere manier gaan bekijken. Ik heb o.a. dit filmpje laten zien en daar is hij mee aan het werk gegaan:
http://youtu.be/2Wp-ZgGKVaM
Omdat ook achter deze touw-oefening een visie zit, heb ik dezelfde oefening gedaan, maar met mijn verhaal erachter over ritme, balans etc. Opmerkelijk was te zien dat vooral de hele jonge kinderen (8-11 jaar) zeer gedreven de oefening deden en heel goed al een ritme in de oefeningen konden vinden. De anderen van 14 jaar en ouder hadden aanmerkelijk meer moeite. Omdat ze niet zijn opgevoed met de visie en al ballast met zich meedragen, gaan ze dit proberen te verbergen door er een wedstrijdje van te maken en stapelen fout op fout. Ze gaan er dan lacherig over doen, steken elkaar aan in dit gedrag en de oefening is weg. Dit bevestigd gewoon mijn ding dat je dus op zeer jonge leeftijd moet beginnen met "het opvoeden" Ik zeg het keer op keer, maar zo is het dus gewoon.
Enfin, daarna ben ik meer dan een uur bezig geweest met oefeningen gericht op techniek. Ik heb het net niet eens gebruikt. Je kunt dus met veel meer kinderen aan de gang dan dat je banen hebt.Je "rent dus je eigen het rambam" en ook dat is dan een strak verschil tussen de trainer met de stopwatch uit de BNL opleiding en "de ander soort" trainer. Na zo'n training heb ik ook mijn eigen work-out gehad :-)
Toen ik begon met training was het 1e wat ze zeiden: "gaan we partijen spelen?" Toen ik eenmaal begonnen was, heb ik ze er niet meer over gehoord en ze deden gewoon 120% geconcentreerd hun ding.
En dan hebben we het over een gewoon "cluppie" ergens bij jou in de buurt. Er lopen ook daar talentjes en dan vind ik het jammer dat we dan daar niks mee kunnen doen. Ook bij die clubs moeten scouts langs en er moet iets mee gedaan kunnen worden. Maar goed, daar wil ik dan nu niet verder op ingaan.
Ik denk dat je mijn punt wel snapt? Je mag ook mij een mail sturen want er zijn nog wat DVD's die je kunnen stimuleren.
Grt
Rene Sehr
rsehr@telfort.nl
Hallo Joost, geweldig dat je schrijft want het zijn juist mensen zoals jij die ik graag wil bereiken. Er zijn gemeente die voor jeugd sport opleidingen subsidie geven, en via je klub is er ook vaak iets mogelijk op het gebied van jeugd ontwikkeling zeker als je zoals jij trainer ben met zo'n 100 jeugd leden. Sttur me eens een email dan kunnen we kijken wat er mogelijk is. privecoach@yahoo.com
Ik ben een zogehete long time seeing no poster. Dit wordt toch echt mijn eerste post hier. Ik ben 23 jaar en speel enige tijd badminton. Omdat ik mijn focus wil verleggen op trainerschap en eventueel coaching ben ik vorig jaar begonnen aan een SL 2 opleiding. De opleiding was voor mij een hele verademing puur omdat ik de bevestiging kreeg vanuit zowel de cursusleiders als cursisten dat ik op de goede weg zat. Echter nu ruim een jaar verder twijfel ik er nog niet eens aan om een SL3 opleiding te beginnen. Ik merk namelijk nu ik bezig met met mijzelf te ontwikkelen dat er aan vraag in mij opkomt wat nooit aan bod zal komen tijdens deze opleiding. Ik beoefen badminton dan wel niet zo lang als jullie echter het valt mij wel op.
Waarom doen wij spelers/ trainers iets?
Ik geef nu training aan de jeugd van BC Ommoord. Dat zijn ongeveer 100 kinderen variërend van jong 6 jaar tot aan eigenlijke senioren van 16 jaar. Qua kennis als ervaring ben ik nog LANG NIET op het niveau als dat van jullie in het algemeen, ik denk dat het ook niet zover zal komen. Wat ik de kinderen probeer mee te geven zijn 3 punten:
1. Het begrijpen van badminton. Ik de kinderen laten meedenken in het proces van leren. Zij moeten het immers gaan uitvoeren op de baan, ik niet. waarom gaan bepaalde slagen zo, waarom is voetenwerk belangrijk, wat is het gevolg van je gespeelde slag (gecreerde situatie) en ga zo maar door.
2. de techniek van een speler. dit in combinatie met punt geeft de speler een kans om zichzelf te ontwikkelen in zijn eigen spel .
3. het dialoog. Ga altijd de discussie aan als speler zijnde. Spelers moeten begrijpen wat ze doen en actief meedenken in het ontwikkelingsproces van zichzelf als dat van hun trainer.
een oefening nadoen kan iedereen, echter het begrijpen en ter discussie stellen is een ander verhaal. Kinderen zijn naar mijn idee zo stom/ dom nog niet, maar redelijk intelligente wezentjes die weten wat ze willen, nieuwsgierig zijn en verdomd creatief!
Ik zou ook dolgraag een weekje willen meedraaien met de heer Daniels puur om te beschouwen hoe een vakman te werk gaat, echter financieel gezien is dit geen optie. (studie, tijd, vriendin etc.)
jullie mogen mijn visie gaarne becommentariëren daar leer ik zelf ook weer wat van. (dan weet ik of ik op de goede weg trainerschap zit)
groeten,
joost
Hoi Rene, nachtdienst zeker? Ik ben inmiddels van mijn kleedje onderweg om me klaar te maken voor de morgen training. Een school in de Mekong Delta heeft meer talent rond lopen dan dat wij bij de top klubs in de jeugd opleiding zien. Gisteren techniek training gedaan met U11 en U13 speler, geweldig om te zien hoe snel ze het oppikken de spelers zijn binnen 10 min gewend aan de blanke raar pratende man en komen helemaal los, kloppen me op de schouder en willen dat ik kijk hoe ze het doen. Twee uur lang net techniek gedaan en ze konden niet stoppen, een aardige bijkomstigheid was nog dat er geen licht was in de hal want er is al een paar dagen geen strom. Het licht komt alleen maar binnen via een paar ramen en door twee deuren open te laten staan, je kunt geen wedstrijden spelen en ook op de achterlijn slaan gaat niet, het is te donker voor snelle drive slagen dus kwam ik uit op net techniek daar was wel voldoende licht voor. Twee uur lang hebben ze Huynh aan haar kop gezeurd over vertalingen en ik heb geen moment gezien waar ze de concentratie verloren ............ U11 en U13!!!! Het is heerlijk om in Azië te zijn en met zulke kinderen te werken. Iedereen heeft plezier gehad en het grootste kind nog wel het meest moet ik erkennen.
Net terug uit Denemarken kan ik vertellen, dat in de trainersopleiding die ik daar volg, komen de woorden "bewustwording", "zelfstandige atleten", "meedenken", "motivatie", "plezier" steeds terug bij alle docenten. De docenten - voor elk vak een ander - zijn zelf allemaal ex-internationals in hun sport, nu actief als trainers maar óók specialisten in elk hun vak - anatomie, sportpsychologie, bewegingsanalyse, biomechaniek, pedagogiek etc etc).
Zaterdag formuleerde een docente (ex-international gewichtsheffen, nu fysiologe bij de Deense handbal & atletikselecties) een super kreet: De voornaamste verantwoordelijkheid van de trainer is om de atleet te leren zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar sportontwikkeling.Wat mij persoonlijk betreft past dit in de gedachte en geest van de OntwikkelPuzzel (voor wie daar nog niet over heeft gelezen: te vinden op mijn website welinjevel.nl), en ik werk dan zelf ook zo als baantrainer. In mijn ervaring heeft dit nogal wat gevolgen voor de praktijk: bijvoorbeeld vergt het gericht trainen en met veel overleg veel planning, coördinatie, communicatie tussen trainingen, tussen trainers en tussen trainers en spelers; de trainers moeten kunnen differentiëren, dwz minimaal per baan andere training kunnen geven en ook per speler andere aandachts- en correctiepunten aanreiken; de trainers moeten in gesprek gaan met elkaar maar zeker ook met de spelers, spelers breed willen opleiden.In het Deense badminton is dit trouwens heel duidelijk terug te zien in de trainingen van de nationale jeugdselecties: vanaf U13 en de hele weg omhoog worden de spelers naar niveau en leeftijd betrokken bij de trainingen, er wordt uitgelegd, besproken, en meegedacht over zin en onzin van oefeningen tov wat je wilt trainen en hoe dit in de wedstrijd te gebruiken. Dit alles weloverwogen: de bewuste en "intelligente" atleet heeft namelijk een grotere prestatievermogen, zo toont veel onderzoek aan.Boeiend. Uitdaging voor de trainer. Erg leuk hoe spelers erop reageren! Ik hoop trouwens binnenkort de tijd te vinden om over mijn belevenissen in Denemarken te bloggen :)
Sorry Ron, volgens mij geef ik al stiekem het antwoord.... We zaten tegelijk te schrijven. Jij zit lekker op je kleedje zeker :-)
rene
Hoi Rien
Mee eens, je kan de groepstrainingen niet zomaar wegdenken. Wat wel MOET, is de kinderen al op zeer jonge leeftijd bewust te maken van het feit dat ze het voor zichzelf doen en niet voor de trainer. In mijn visie begin je daar dus al mee met als ze 10-11 jaar zijn door ze bewust te laten worden dat hele saaie oefeningen gewoon moeten. Je moet ze daarbij wel de juiste technische begeleiding/adviezen geven zodat ze beseffen waarvoor ze het doen. En daar schort het wel een beetje aan bij de huidige trainers van die groepen, want dat zijn meestal goedwillende vrijwilligers (geen kritiek, slechts een simpele constatering)
Als je dat voor elkaar hebt, kun je ze natuurlijk op latere leeftijd gewoon zelf de oefeningen laten doen en dan hoef je ze alleen te begeleiden en begrijpen ze direct als je iets roept. Als ik nu roep tegen een kind: "doorstappen" weten ze direct wat ik bedoel en kunnen ze dat zelf in de gaten houden.Dat valt en staat bij een basis die je legt. Ook al is de coordinatie nog niet wat het is, je maakt ze in ieder geval alvast bewust van waar je heen wilt. Het voetenwerk dat je leert in Oro, zie ik nergens terug. Waarom niet?
Ik merk dan wel dat trainers tijdens een bijscholing kritiek hebben op het voetenwerk van een 12 jarige zonder dat ze eigenlijk precies weten waar ze het over hebben. Dat vond ik wel vreemd Kritiek hebben omdat ze kritiek wilden leveren. Dan denk ik bij mijzelf, als je het dan zo goed weet, waarom zie ik dat dan niet terug bij jullie pupillen? Daar zijn we wel goed in in nederland, schoppen en niet gefundeerd een mening geven.
Ook het saaie rijtjes maken en naar elkaar gooien, moet goed onderbouwd worden. Ik zie dat het werkt in de praktijk. Ik zie ze denken bij bepaalde dingen en ik zie ook dat ze zelf merken dat ze iets niet goed doen. Komen ze er niet uit, assisteer je zonder dat je alles eerst moet uitleggen en voordoen.
Het probleem ontstaat als je dan opeens kinderen in de groep krijgt die niet zo zijn opgeleid, bv als je ze krijgt als ze al 15 jaar zijn. Probeer deze nog maar eens aan verstand te brengen dat wij een andere insteek hebben. Vandaar dat ik ook pleit om trainers op te leiden die het leuk vinden met jonge kinderen aan de gang te gaan en dan samen bespreken hoe en wat er gedaan gaat worden. Als daar je interesse niet ligt, moet je het niet doen. We hebben een groep nieuwe enthiousiaste trainers nodig. Daarna moet er een groep komen die kan aansluiten. Wishfull thinking?
BNL zou dit moeten regelen en een dergelijke opleiding op poten moeten zetten. Er zijn mensen in Nederland die hiermee kunnen assisteren. Ik zal echter geen namen noemen, maarz e zijn er wel degelijk. Zo niet, dan moet er iets gebeuren naast BNL en dat is waar Ron op doelt denk ik.
Rene Sehr
Hallo Rien, leuk weer schrijven van je te zien. Ik ben het met je eens dat er nog steeds groeps trainingen zijn en ook ik kom er niet onderuit. maar geef nu eens aan wat het verschil is als je een groeps training ziet/doet in Denemarken of als je er een in Holland ziet/doet. Ga dat nu eens beschrijven en je komt tot een soort tussen oplossing waar je een persoonlijk gerichte trainer ben in de groep, iets waar we het op Oro samen over gehad hebben.
Robbert, Rene en Ron
Ook ik ben op Oro geweest en ok ik kwam er pas later achter, welke invloed dat heeft gehad. Ook ik ben steeds op zoek naar verbetering, vernieuwing, verandering. Door in coe te denken kom je inderdaad tot logische conclusies. Zowel aanzien van tactiek als ten aanzien van daarbij passende techniek. Als een speler bijvorbeeeld naar de backhandhoek gedwongen wordt en wil round the head slaan, dan moet deze zich zo snel mogelijk daarheen verplaatzen om het groots mogelijk rendement uit die slag te kunnen halen. Mijn speler plaatse haar linkervoet echter draaiend naar de zijlijn. Ze was hierdoor verplicht om weer eerst die voet te draaien om achterwaarts af te kunnen zetten. Dit gebeurde, zoals ik dat haar zelf ook geleerd had, met een hinksprongetje. Door haar voet evenwijdig aan de zijlijn te plaasen, kan ze nu gelijk achterwaarts afzetten en heeft ze geen opwaartse beweging meer nodig. Roel van Heukelom had dit al eens voorgedaan, maar ik begreep het pas nadat ik de ketting van bewegingen logisch op volgorde had geplaatst.
In de privetraining werkt dit inderdaad heel erg goed. Ik ben het enerzijds met Ron eens dat individuele training sschien wel de enige trainging is, neemt niet weg dat groepstraining zal blijven bestaan. En hoe moeilijk dat ook is, zal ik ook hier mijn best bljven doen om het zo te organiseren dat ieder kind zo veel mogelijk individueke aandacht krijgt. Ook in Denemarken beginnen de spelers bij de clubs met groepstraining.
Rien de Korte
Bij BNL is het altijd 1 april
Het komt niet vaak voor maar als ik echt niets anders te
doen heb kijk ik wel eens op de site van BNL, en vandaag sprong me deze tekst
te gemoed:
BNL is voortdurend bezig met het verbeteren van haar aanbod en
werkwijze. Heb jij ideeën of suggesties? Stuur dan een mail naar idee@badminton.nl.
De meest dode Internet
site over badminton in Nederland loopt weer eens 20 jaar achter, er worden op
site’s als PRNL en Badmintonline al een paar jaar voorstellen gedaan hoe het
anders kan en moet waar NIETS mee gedaan wordt door vele vrijwilligers en nu
komen de BETAALDE krachten met deze oproep het zal GVD toch niet waar zijn dat
er zo veel domheid op een site te vinden is?
Heel even leek het er op
dat we met een nieuwe wind te maken hadden maar die is al gauw verdwenen in het
bejaarden tehuis van badminton gevestigd
in Nieuwegein, de slaap pillen hebben het gewonnen van de viagra en elk stevig
lid is weer veranderd in een slappe vatdoek.
Hoe kan iemand deze
oproep serieus nemen als echt helemaal niets van enige verandering te merken is
bij onze bond. Lees het bericht van vandaag van Rene Sehr maar eens dan zie je
wat nieuwe opkomende trainers denken van de manier waarop jullie in het
bejaarden tehuis dingen aanpakken.
Als je echt iets zou
willen veranderen dan ga je luisteren, en als je niet horen wil dan wordt het
voelen.
Een speler mag zich geen moment vervelen op een training, zelfs als ik met Erik Meijs aan het werken ben moet ik er voor zorgen dat ik hem elke keer weer verrast met andere invals hoeken en verder gaande techniek. Badminton is een heel logisch spel en als je denkt in de lijnen van COE (chain off events) dan kom je door logisch te denken ALTIJD uit op de volgende stap die nodig is voor JOU speler. Als je niet in groeps training geloofd (en dat doe ik niet) dan weet je ook dat er geen algemene oplossing is. Erik Meijs train je niet het zelfde als Eric Pang of Dicky Palyama, als je COE training begrijpt dan ben je ook niet bang om fouten te maken als trainer. En als spelers weten dat je zo in elkaar zit hebben ze er ook geen moeite mee dat je soms fouten maakt want ze weten dat je echt alles probeerd om een oplossing te vinden. Het begint zoals Robert stelt in zijn stukje met het inzicht dat het ook anders kan, ik kan het 100 keer schrijven dat het anders is in Denemarken maar je hoeft maar een keer een hal binnen te lopen bij een Deense training en dan begrijp je wat ik bedoel. Ga maar eens een training geven aan de U15 in Kopenhagen en je verteld de oefening en een speler zegt tegen je dat het niet klopt, heerlijk is dat spelers die hun trainer in twijfel trekken.
Was niet best in Nederland de afgelopen jaren, nu lijkt het nog slechter te worden als ik Rene zo hoor ( niet alleen Rene trouwens want er komen regelmatig email binnen van ouders die met de handen in het haar zitten).
Onze grote leider had de mogelijkheid dingen te veranderen en in zijn alles wetende wijsheid heeft hij gekozen van meer van het zelfde want dan weet je wat je heb............. niets namelijk. Dus Rene welkom bij de groep lastposten die een "pain in the ash" zijn voor de slaapwandelaars. We gaan gewoon rustig door met het ontwikkelen van spelers en het "kleine groepje" aanhangers zal bij elkaar steun moeten zoeken als bescherming tegen het kwaad dat BNL heet ha ha ha
Robbert
Prima stuk en ik sluit me daar helemaal bij aan.Ik grijp jouw artikel aan om wat opgebouwde frustratie kwijt te raken. Hoe zal ik het brengen, want je trapt in nederland zo snel tegen mensen hun scheentjes, maar ik doe het toch. Je wordt al snel in het Danielskamp geplaatst, zonder dat mensen werkelijk nadenken over waar dat Danielskamp nu werkelijk voor staat. Ik ben trouwens al ingedeeld in dit kamp, dus er is weinig hoop meer voor mij,,,,:-)
Na Denemarken en na mijn trainingen die ik heb meegemaakt met Ron, Erik en Roel en Jerry e.a.loop ik nu in Nederland duidelijk tegen huizenhoge bergen op.
Hoe meer info ik vergaar, hoe meer blijkt dat we in een soort middeleeuws systeem zitten. Het is heel moeilijk om vooruitstrevend te willen werken, want bijna nergens in Nederland is kennis voorhanden om verder te kunnen. Misschien of uiteraard is die kennis er wel, maar die wordt niet graag gedeeld. Ik moet dus weer aankloppen bij Ron als het bijvoorbeeld om dingen gaat waar ik niet mee verder kan.
Voorbeeld: mijn pupil Imke, jou dan uiteraard bekend, gaat zo snel vooruit dat ik mij af en toe afvraag hoe lang ik haar nog goed kan begeleiden. Ik kan me momenteel nog aardig aan haar aanpassen, maar hoe straks verder als ze 15 is en dezelfde progressie blijft boeken. Al mijn kennis haal ik zelf uit videos en dingen die ik lees en zie vanuit het BUITENLAND en door dingen die Ron mij heeft laten zien, hoe met haar te werken. Nu ik Ron al enkele maanden niet heb gezien, ga ik maar verder en gebasseerd op een intuatief gevoel. Tot nu toe gaat dat goed, maar....
Waar moet ik straks met haar heen? Nu wordt het lastig: je zou mogen verwachten dat een dergelijk talent heel snel zou worden opgepakt door BNL, maar ik krijg nu niet de indruk dat dit ook werkelijk gebeurd. Sterker nog, haar kennis opgedaan in 2 Denemarken stages en de dingen die ik met haar doe, is niet compatibel met onze Nederlandse manier van trainen en denken.
Ik zal dus als haar persoonlijke trainer in het geweer moeten komen om te zorgen dat zij uiteindelijk niet doodbloed en in de grote massa (sub)toppers verzuipt. Naar mijn idee schieten wij hier in Nederland duidelijk te kort.
Ik denk dat sommige mensen dit mij niet in dank zullen afnemen, maar ik wil verder, ik wil zorgen dat de talenten opgepakt worden net als in Denemarken. Blijven doorsukkelen in groepstrainingen is geen optie!!
Ik ben daarom ook zeer benieuwd hoe jij en andere trainers daar tegen aan kijken. Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat ik de enige ben die dat zo ervaart.
Ik wil dus net als jij vragen om te reageren. Hoe gaan we om met deze incompatibiliteitsproblemen?
RENE SEHR
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.