DTS-strategie

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Doordat Erik zeer vaak uit zijn veiligheidszone wordt gehaald en voor moeilijke opdrachten komt te staan. Het geeft het ohhhh-wat-zielig-effect bij veel mensen. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die bezorgd zijn: Is het niet te hard, is de rust-arbeid-verhouding wel goed, waarom is hij zo vaak alleen?

Kortom de zachte kant van het positief trainen en coachen. Het beschermen van spelers voor negatieve belevenissen op en naast de baan.

Ik heb twee jaar terug al eens een gesprek gehad over positief trainen en coachen naar aanleiding van een video-analyse die ik toen samen met die coach maakte. Ik had toen gevraagd om de video stop te zetten als er dingen waren die er besproken moesten worden.

Na drie minuten stond de video nog niet stil. Dus ik zette de video stil met de vraag of er nog geen dingen waren geweest die moesten worden besproken? Nee, want je moest uitgaan van de positieve dingen die gebeurden en niet de dingen die fout gaan. Ik hoef niet uit te leggen dat ik het daar helemaal niet mee eens ben en dat het zelfs dodelijk is voor het talent. Omdat de trainer vasthield aan dit standpunt heb ik voorgesteld een trainingsprogramma te maken op basis van de positieve dingen.

De uitvoering van de opdracht liet weken op zich wachten en toen heb ik het zelf geprobeerd. Ik ben erg creatief en ben gewend dingen anders te doen dan wat gewoon is, maar na een paar uur was ik er wel achter dat het dus niet kon. Nu zeg ik het fout, want het kan wel, maar het heeft totaal geen zin want het is super inefficiënt. Ik heb mijn bevindingen toen naar die coach gestuurd. En het zal je niet verbazen dat ik nooit meer iets heb gehoord over mijn argumenten. Maakt het wat uit dat er zo iets gebeurd? Ja, want dit was geen kleine club coach/trainer, maar hij had de verantwoordelijkheid en werkte met talentspelers.

Niets is meer dodelijk voor talent dan succes en als je succes hebt, dan doe je er goed aan om na te denken over hoe je dat kan afbreken. Want als jij dat als coach niet doet, dan kan je er de klok op gelijk zetten dat de tegenstanders het wel zullen doen.

Dus als mensen "Ohhh" zeggen over wat Erik overkomt, dan zeg ik "YESSSS", want hij kan de shit maar beter nu meemaken, terwijl hij een heel team heeft dat het een plaats kan geven door het te verklaren en in een leerproces kan omzetten.

De komende vijf weken staan weer helemaal in het teken van trainingstages en voor een lange tijd zullen we weer elke dag op elkaars lip zitten zowel in de hal als daarbuiten.

En het wordt NIET leuk. Natuurlijk zullen we hele leuke dingen meemaken, maar het wordt ook heel moeilijk, hard, en confronterend.

We gaan beginnen met het spelen van een toernooi in Hanoi en dat is het land waar we niet welkom zijn en waar we vorig jaar met hulp van Badminton Nederland uit zijn gegooid. Juist het spelen van een toernooi daar is dan belangrijk. Daar leer je wat van, iedereen wil dat je verliest en je weet zelf dat je kansen niet groot zijn. Dat maakt je sterk, want er zijn geen lieve aardige tegenstanders. Ze zijn alleen maar aardig als ze weten dat je geen gevaar bent. Het zijn harde lessen, maar ze zijn nodig om je klaar te maken voor het echte werk.

Deze stage gaat ons duizenden euro kosten van ons budget. We weten dat er niet gewonnen gaat worden en ik verwacht een bezuiniging van de bijdrage van Badminton Nederland, want de enige bijdrage die we vorige keer hebben gehad was tegenwerking en dat mag wel wat minder.

Ook al vind ik van mezelf dat ik absoluut geen positieve coach/trainer ben (zoals hierboven beschreven) zal je van Erik een heel ander antwoord krijgen. Ik geloof dat hij een heel positief beeld heeft van mij als coach.

En daar komt het belang van DTS om de hoek kijken: positief of negatief coachen/trainen is niets waard als je het niet kan uitleggen, als je het niet kan plaatsen in het grote geheel. Een coach zonder een totaalbeeld is een gevaar voor zichzelf en zijn spelers. Een bond zonder visie of beleid is dat ook.