Doordat Erik zeer vaak uit zijn veiligheidszone wordt gehaald en voor moeilijke opdrachten komt te staan. Het geeft het ohhhh-wat-zielig-effect bij veel mensen. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die bezorgd zijn: Is het niet te hard, is de rust-arbeid-verhouding wel goed, waarom is hij zo vaak alleen?
Kortom de zachte kant van het positief trainen en coachen. Het beschermen van spelers voor negatieve belevenissen op en naast de baan.
Ik heb twee jaar terug al eens een gesprek gehad over positief trainen en coachen naar aanleiding van een video-analyse die ik toen samen met die coach maakte. Ik had toen gevraagd om de video stop te zetten als er dingen waren die er besproken moesten worden.
Na drie minuten stond de video nog niet stil. Dus ik zette de video stil met de vraag of er nog geen dingen waren geweest die moesten worden besproken? Nee, want je moest uitgaan van de positieve dingen die gebeurden en niet de dingen die fout gaan. Ik hoef niet uit te leggen dat ik het daar helemaal niet mee eens ben en dat het zelfs dodelijk is voor het talent. Omdat de trainer vasthield aan dit standpunt heb ik voorgesteld een trainingsprogramma te maken op basis van de positieve dingen.
De uitvoering van de opdracht liet weken op zich wachten en toen heb ik het zelf geprobeerd. Ik ben erg creatief en ben gewend dingen anders te doen dan wat gewoon is, maar na een paar uur was ik er wel achter dat het dus niet kon. Nu zeg ik het fout, want het kan wel, maar het heeft totaal geen zin want het is super inefficiënt. Ik heb mijn bevindingen toen naar die coach gestuurd. En het zal je niet verbazen dat ik nooit meer iets heb gehoord over mijn argumenten. Maakt het wat uit dat er zo iets gebeurd? Ja, want dit was geen kleine club coach/trainer, maar hij had de verantwoordelijkheid en werkte met talentspelers.
Niets is meer dodelijk voor talent dan succes en als je succes hebt, dan doe je er goed aan om na te denken over hoe je dat kan afbreken. Want als jij dat als coach niet doet, dan kan je er de klok op gelijk zetten dat de tegenstanders het wel zullen doen.
Dus als mensen "Ohhh" zeggen over wat Erik overkomt, dan zeg ik "YESSSS", want hij kan de shit maar beter nu meemaken, terwijl hij een heel team heeft dat het een plaats kan geven door het te verklaren en in een leerproces kan omzetten.
De komende vijf weken staan weer helemaal in het teken van trainingstages en voor een lange tijd zullen we weer elke dag op elkaars lip zitten zowel in de hal als daarbuiten.
En het wordt NIET leuk. Natuurlijk zullen we hele leuke dingen meemaken, maar het wordt ook heel moeilijk, hard, en confronterend.
We gaan beginnen met het spelen van een toernooi in Hanoi en dat is het land waar we niet welkom zijn en waar we vorig jaar met hulp van Badminton Nederland uit zijn gegooid. Juist het spelen van een toernooi daar is dan belangrijk. Daar leer je wat van, iedereen wil dat je verliest en je weet zelf dat je kansen niet groot zijn. Dat maakt je sterk, want er zijn geen lieve aardige tegenstanders. Ze zijn alleen maar aardig als ze weten dat je geen gevaar bent. Het zijn harde lessen, maar ze zijn nodig om je klaar te maken voor het echte werk.
Deze stage gaat ons duizenden euro kosten van ons budget. We weten dat er niet gewonnen gaat worden en ik verwacht een bezuiniging van de bijdrage van Badminton Nederland, want de enige bijdrage die we vorige keer hebben gehad was tegenwerking en dat mag wel wat minder.
Ook al vind ik van mezelf dat ik absoluut geen positieve coach/trainer ben (zoals hierboven beschreven) zal je van Erik een heel ander antwoord krijgen. Ik geloof dat hij een heel positief beeld heeft van mij als coach.
En daar komt het belang van DTS om de hoek kijken: positief of negatief coachen/trainen is niets waard als je het niet kan uitleggen, als je het niet kan plaatsen in het grote geheel. Een coach zonder een totaalbeeld is een gevaar voor zichzelf en zijn spelers. Een bond zonder visie of beleid is dat ook.
Reacties 7
Hallo Patrick,
Een wat late reactie want ik had je schrijven niet gezien. Ik denk dat er in de oude Oostblok landen ook
hard wordt gewerkt maar je ziet daar ook heel veel fouten en speciaal in het
voetenwerk. Een typische veel gemaakte fout is de zeer overdreven voorspanning
sprong van bijna alle spelers uit deze landen. Deze gaat overdreven veel omhoog
voor dat ze de voorspanning maken, dat gaat ten kosten van de snelheid en kost
veel te veel energie. Het is nog de manier van werken van 20 jaar terug, ik zie
in deze landen geen bedreiging van het jeugd werk. Ze zullen best wel op korte
termijn een aantal goede spelers krijgen maar we hoeven er geen wonderen van te
verwachten door gericht werk daarvoor zie ik gewoon te veel fouten in de manier
van spelen en dat betekend dat de opleidingen nog niet op niveau zijn.
Ik moet wel zeggen dat ze met het weinige geld wat er is
best veel bereiken en ze gaan er op een creatieve manier mee om zoals je
beschrijft. En daar kunnen we misschien nog een hoop van leren, wij hebben een
waterhoofd organisatie voor de kleine bond die we zijn en dat maakt ons ongelofelijk
inefficiënt.
Denemarken is niet het enige land dat we zullen proberen in te halen betreffende jeugdwerking.
De Oost-Europese landen beginnen ook sterk op te komen.
Die hebben nochtans niet de financiële middelen zoals onze landen doch blijken er mits een goede jeugdwerking en samenwerking tussen landen in te slagen het niveau te verhogen.
Mooi voorbeeld is de winnares WS van de Yonex Dutch Junior 2012, de Bulgaarse Stefani Stoeva die tevens met haar 1 jaar oudere zus Gabriela finale WD haalde.
Enkele jaren geleden heb ik met Stefani en haar coach een leuk gesprek gehad (mijn dochter is halve Bulgaarse) en vernam dat "toen" Bulgarije samenwerkte met Macedonië betreffende het deelnemen van jeugdspelers aan internationale tornooien. Ze deelden de kosten en indien het budget niet groot genoeg was om van elk land een coach af te vaardigen werd dat gewoon afgewisseld.
Inmiddels is de 16 jarige Stefani wel Europees kampioen WS 2011 under17 en nu dus ook de Yonex Dutch Junior gewonnen.
Het is dus wel degelijk mogelijk om met een beperkt budget kampioenen te kweken op voorwaarde dat er enkele basiselelementen aanwezig zijn zoals:
Talentvolle jeugdspelers, individuele begeleiding van de supertalenten door een professioneel team, goede werking van het overkoepelend orgaan, motiverende werking voor zowel speler als coach, toekomst gerichte plannen voor de speler na de sportcarriere (zeker in een sport als badminton waar men niet echt rijk gaat van worden), scheid het kaf van het koren en spendeer je budget aan de enkele toppers die we in onze landen hebben en niet aan de subtoppers die als sparring moeten dienen, begin nu eindelijk eens aan een uitwisselingsprogramma voor trainers tussen de verschillende Europese landen zodat topspelers eens getraind worden door een andere coach met andere manier van werken (en de speler kan ondervinden wat het verschil is en wat hij denkt dat voor hem beter is zodat hij dit dan kan overleggen met zijn vast team) en trainers eens met spelers kunnen werken die hun vorming op een andere leest hebben gekregen dan de spelers waar ze normaal met werken.
Kijkend naar de uitslagen van de Dutch Junior en de German
Open dan zijn daar interessante dingen aan te zien die veel zeggen over het
ranking systeem zowel bij de junioren als senioren.
In een jaar waar in er Olympische spelen zijn zou je
verwachten dat er een zeer goed beeld zou zijn van de sterkte van alle spelers
in de Wereld en zou de ranking van de BWF een vrij nauwkeurig beeld moeten
geven van de sterkte verhoudingen in de Wereld.
Maar de plaatsing van de German Open was niet echt juist te
noemen, alleen Lin Dan maakte zijn plaatsing waar zonder ook maar 1 set af te staan,
het andere uiterste was de Heren dubbel waar een niet geplaatste koppel de finale won. Er was
NIET EEN voorspelde finale in Duitsland, met als slechts voorspelde finale de
Dames Dubbel waar de nummer 6 en 7 van de plaatsing lijst tegenover elkaar
stonden. De ½ finale score van geplaatste spelers: MS=25%, WS=75%, MD=50%,
WD=25%, MD=75% dat is een gemiddelde van 50%.
Als de plaatsing lijst van de senioren al helemaal niet uit
komt en zou het logisch zijn dat het bij de junioren veel erger is gesteld. In
de Dutch Junior stonden niet geplaatste spelers in 3 van de 5 finales en kwam
er maar 1 als eerste geplaatst koppel in de finale (WD), en 1 als tweede
geplaatste speler (WS). De rest was of helemaal niet geplaatst of van ¾ tot
5/8. Zelfs de ½ finales hadden een heel lage score MS=25%, WS=50%, MD=0%,
WD=25%, MD=0% dat geeft een gemiddelde van 20% van de geplaatste spelers die in
de ½ finale terecht is gekomen.
Ik heb al vaker
gezegd dat de ranking niet zoveel voorstelt gewoon omdat landen in Azië het
geld niet hebben om toernooien te spelen, iedereen die zich er ook maar een
klein beetje in verdiept weet dat ook maar het is voor de gewone badminton
speler niet te begrijpen die vraagt zich af hoe het mogelijk is dat totaal
onbekende spelers zo ver in een toernooi kunnen komen. Het heeft voor veel mensen een strooi zand in
de ogen effect, we laten elke week zien hoe goed onze spelers het doen op de
World ranking terwijl je er eigenlijk een factor 2 of 3 vanaf zou moeten
trekken. Net zo goed als dat het IOC een gezuiverde lijst heeft die onze
spelers naar boven doet gaan om met de spelen mee te mogen doen door ons boven
sterkere spelers te zetten omdat sommige landen veel te veel goede spelers
hebben. Zo zou er ook een gezuiverde lijst moeten zijn waar we naar beneden
zouden gaan zodat sterkere spelers die uit landen komen waar er weinig geld is
om toernooien te kunnen spelen een realistische plaats zouden krijgen. Dit zou
je kunnen doen door het aantal verkregen punten te delen door het aantal
gespeelde toernooien, dan ziet de Wereld er op eens heel anders uit. Dat landen
in Europa daar geen voorstander van zijn is ook te verklaren want dat zou alle
landen met uitzondering van Denemarken direct om zetten tot badminton
ontwikkelings landen.
Als we eens op deze manier naar de toekomst gingen kijken
dan konden we misschien zien hoe slecht we er voor staan in verhouding tot Azië
en in iets mindere mate Denemarken. Als je niet weet dat je een probleem heb of
je sluit je ogen er voor dan sta je niet open voor verandering, en hoe
herkenbaar is dat in Nederland?
Goed idee, de positie van Hoofd Dienstverlening komt per 1 april zowiezo al vrij. Dus dan kan Ron daar alvast beginnen.
We have a believer! ;-)
Ik stel voor dat er voor Daniels een baan vrij wordt gemaakt
om Nationaal coach, Algemeen directeur, Technisch directeur en BN voorzitter te
worden.
Geweldig verhaal Ron! Wat vond je eigenlijk van de Dutch Junior?
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.