Robin Tabeling: 'Comeback weekend'

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Echter moesten we dit keer helemaal naar het zuiden. Victoria stond op het programma en dus stond een reis van 2 uur voor de boeg. En zo vertrok ik om 15.00 uur op mijn vaders verjaardag met zijn mooie Audi naar het zuiden. Een moeilijke weg, snelweg A2 op, een kilometer of 200 volgen en er weer af om aan te komen in het altijd leuke Hoensbroek. De hal ken ik maar al te goed van alle keren Victoria Youth International Tournament. Na een korte teambespreking kwamen we tot de conclusie dat we geen punten op wilden geven en dus alle wedstrijden gingen spelen. Dit kwam neer op een soort van fantasie opstelling, met in de ME1 mijn persoontje. Mijn tweede singel dit seizoen. Ik had er al een beetje rekening mee gehouden en een keertje deze week wat singel training gedaan.

Na een 2-0 voorsprong uit de dubbels mocht ik dan de baan op tegen Robert Kwee. Een goeie singel heer die de week ervoor nog bijna van Dicky Palyama won. Tot de 11 had ik weinig in te brengen en ging ik te veel mee in het 'normale' singel spel. Rally-en en rennen maar. Niets voor mij en tot de 20 had ik nog steeds weinig in te brengen. Op 20-10 sprokkelde ik nog wat punten bij elkaar en begon het te lopen. Zoals mijn ouderwetse singels ging het tempo wat omhoog en werden er meer smashes en aanvallende ballen geslagen. Het bleek vrij effectief en ik kwam terug tot een 20-16. Nick Fransman (mijn privécoach in de ME1) zat achter de baan te coachen en zag mij langzaam terugkomen. Waar hij zelf een koning is in achterstanden wegwerken (denk maar aan de beker tegen VELO) zag hij mij het even keurig overdoen. Wat onmogelijk werd beschouwd gebeurde, een 20-10 achterstand werd omgebogen naar een 22-20 winst. Mijn euforie was groot en samen met Nick hobbelden/waggelden we naar de overkant.

Lees de rest van het verhaal op de website van Robin Tabeling.