Vandaag krijg ik echt een grote klap Wim Top is overleden, dat doet meer dan zeer in mijn badmintonhart, want Wim was net als ik een anarchist binnen onze sport. Geen blad voor zijn mond en gewoon zeggen wat je vindt ook al is iedereen tegen je.
Als je Wim Top zegt, dan zeg je Amersfoort, net als dat je Ridder met Duinwijck verbindt. Als je ouder wordt zijn er steeds meer mensen waar je het mee kon vinden die er niet meer zijn. Het wordt leeg op de tribune en vooral stil want de gangmakers zijn er niet meer.
Wim werd verguist door een groot deel van Badminton Nederland omdat een eigen mening als een dictator werd afgespiegeld. Wim was geen dictator, hij hield ongelofelijk veel van de sport en daar moest je niet tussen komen.
Met het overlijden van Wim is er ook iets binnen onze sport gestorven. Het is niet de glimlach van Fred, maar het is juist de toon die Wim dúrfde te zetten binnen onze sport. In tegenstelling van België waar Addy Regelbrugge geen erkenning krijgt, heeft Wim het al direct.
Laten we allemaal aan hem denken wanneer we het hebben over topbadminton.
Ron
