Dat startte in Nederland want mijn eerste voorstelling was het Scapino Ballet. Daarna heb ik eigenlijk overal waar ik ben geweest het theater opgezocht om dansvoorstellingen te bekijken. Als je dan de vergelijking maakt tussen het ballet in Azië en Europa, dan zie je ook waarom we in Europa beter zouden kunnen/moeten zijn in badminton.
Het ballet in Azië is prachtig. Ze werken enorm goed samen en alle bewegingen zijn perfect. Ik heb geen verstand van ballet / dans. Ik vind het alleen maar mooi om te zien en ik vond dat het ballet in Azië veel beter was dan wat ik in Europa zag. Zelfs de dansuitvoeringen van Shakespeare vond ik in Azië beter dan in Nederland. Totdat ik weer eens naar het Scapino Ballet ging kijken en dan wel naar een moderne dans. Ik ergerde me aan de uitvoering in de eerste 20 minuten. Vond het onzin en niets met dans te maken hebben. Maar gaandeweg word je gevangen door wat er zich afspeelt voor je ogen en het leek wel of de dansers naar mij keken (misschien ken je het van een schilderij waarvan de ogen je volgen). Toen pas had ik door dat het ballet van Scapino veel meer was dan gewoon dansen en stapjes oefenen en dat zo mooi mogelijk uitvoeren. Er zat een veel diepere gedachte achter en het is aan jou om die op te vangen.
Net zo goed als dat Johan Cruyff een enorme inspiratiebron is / was voor mij is Ed Wubbe dat op een heel ander gebied. Hij is namelijk de leider van het Scapino Ballet. Wij zouden hem de trainer noemen. En de creatieve toevoeging die hij brengt maakt het verschil. Als je Ed Wubbe hoort praten, dan hoor ik een stem die het over badminton heeft. Ga met de tijd mee, ga uitdagingen aan, doe dingen die niemand verwacht, want daaruit komen de nieuwe grote dingen voort.
Het zou goed zijn als elke sportbond een creativiteit manager in dienst had om die ouwe lullen in het bestuur eens wakker te schudden. Ze zouden voor topsport een persoon als Ed Wubbe als consulent moeten nemen als het gaat over nieuw denken om bij de tijd te blijven. We moeten af van de boekhouder manier van denken. Saaier kan het niet worden als we zo door gaan. We hebben mensen nodig die met visie en creativiteit komen en vooral niet bang zijn om iets te doen wat anders is. Badminton Nederland is saaier dan een boekhoudkantoor. Het is een begrafenisonderneming die aan het voorbereiden is op haar eigen dood.
Reacties 4
Leuk Rene want zo beleef in mijn Wereld ook, alles draait om Badminton en alles relateer ik er aan, en het is een geweldige manier van leven. Elke morgen sta ik om 04.00 am op om 05.00 am in de hal te zijn en ik geniet er elke keer weer van.
We worden zweverig .....:-) Beleving. Niet de vis, maar de beleving staat centraal. Het hele "zijn" er ermee bezig zijn. Dat is een gevoel en dat is voor sommigen niet te begrijpen. Je hoeft het ook niet te begrijpen, als je maar mee kan voelen en je kan inleven. Als dit groepje het leuk vond om het "zijn" van een aangespoeld stuk wrakhout op het te publiek proberen over te brengen, hebben zij geen enkele moeite mijn "zijn" op mijn visstek te begrijpen. Ik kan dit dus ook naadloos over mijn badmintonbeleving leggen. Zouden anderen dit ook maar gewoon een proberen te begrijpen....
Erg leuk Rene want ik ontmoet bijna geen andere coaches die hun inspiratie van verschillende andere belevingen halen, vandaag heb ik een wat op leeftijd zijnde dame ontmoet op het eiland die specialist is in het behandelen van mentale problemen (maar dan de echte zware gevallen), Haar man is kunstenaar en er was gelijk die binding om dingen te combineren want ook ik zie dat mijn spelers creatief moeten zijn en te maken hebben met mentale problemen. Kennis koppelen en van elkaar leren is iets wat we nog veel te weinig doen in de sport en het is zo verschrikkelijk mooi. Ik ben trouwens wel benieuwd naar wat je heb verteld over als je staat te vissen.
Toevallig had ik een zelfde ervaring tijdens mijn trip naar de USA. Door mijn vriendin daar (75jaar!) werd ik uitgenodigd voor een moderne expressionistitsche uitvoering (Of zoiets...:-) ), waar zij zelf volledig deel van uitmaakte. Ik snapte er geen bal van en had moeite om niet in de lach te schieten. Tot het moment dat ik er zelf bij betrokken werd en moest aangeven wat ik voelde tijdens het moment dat ik sta te vissen (primair) en later tijdens het geven van badmintontrainingen (secundair). Op dat moment ging er een duidelijk gevoel van (h)erkenning door mij heen en werden de raakpunten ineens heel helder. Probeer maar eens uit te leggen wat je voelt als je dus staat te vissen of aan het trainen bent. Lastig maar interessant, zeker omdat ik het Engels er ook nog eens heel diep over moest nadenken. Kortom sta open voor andere zaken en geef het een kans en het verruimt wederom de denkbeelden en verwijdert de vooroordelen!
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.