Toegegeven... die keuze voor de dagbesteding wordt er niet makkelijker op. Voor de komende week zijn de weersvoorspellingen een stuk minder mooi; voor morgen wordt regen voorspeld. Misschien dan toch maar genieten van de laatste mooie en warme dag.
De felle strijd van Anders Antonsen
Vandaag zijn de halve finales. Gezien de wedstrijden van gisteravond beloven die heel goede wedstrijden te brengen. Het was genieten gisteravond. Het publiek was eindelijk massaal gekomen, misschien wel het dubbele aantal van de donderdag, en de stemming zat er ouderwets in. Veel mensen waren gekleed in de fankleuren van Denemarken.
De meeste belangstelling van de Denen ging uit naar de wedstrijd van Anders Antonsen. In het begin van de eerste game strooide Anders weer met allerlei schijnslagen; hij kwam op voorsprong en kon die vasthouden tot het einde van de game. Het leek aan het begin van de tweede game alsof hij dacht dat de winst al binnen was en hij verloor zijn focus. Die kwam in de tweede game ook niet meer terug. In de derde game was hij beter bij de les. Hij had er wel veel tijdrekken en zeuren voor nodig. Dat leverde hem een gele kaart op, de eerste die ik gezien heb tijdens dit toernooi. Na een spannende derde game haalde hij de winst binnen voor Denemarken. En dat wilde hij wel heel erg graag weten; de overwinning werd gevierd met heel veel theater. Voor mij te veel.
Franse arbeidsethiek en de gebroeders Popov
Op baan 2 speelde Christo Popov. Daar was een heel andere arbeidsethiek: geen showbadminton, maar heel degelijk 'schaakbadminton'. Hele lange rally’s; na 50 minuten was het pas 9-9 in de tweede game. En geen gedoe met tijdrekken en dergelijke. Christo had veel aanmoedigingen van de zingende Franse spelersbank. Anders Antonsen had 1 uur en 20 minuten nodig voor drie games en Christo had 1 uur en 7 minuten nodig voor twee games. Na Christo haalde Alex Lanier het tweede punt binnen voor Frankrijk. Ook weer een degelijke partij zonder poespas.
Daarna was het de beurt aan Toma Junior Popov om het winnende derde punt binnen te gaan halen. Wederom een degelijke partij. Weer een lange partij, weer zonder gekkigheid. Wel was er een opvallend momentje: de Japanse tegenstander moest Toma erop wijzen dat hij zijn knie had opgehaald bij een duik naar een shuttle en dat hij bloedde. Dan krijg je weer het verhaal van de bloedhygiëne en de handschoenen, maar gelukkig waren er deze keer geen druppels bloed op de baan. In ook weer een lange, degelijke partij zonder gekkigheid haalde Toma de winst binnen.
Daarna was er wel veel gekkigheid op die baan. Het hele Franse team stormde de baan op alsof ze de cup al gewonnen hadden. Zelfs vader Popov deed mee in de gekkigheid. Nu maar hopen dat ze niet denken dat het maximale resultaat al behaald is en dat de focus er morgen nog is. Er liggen kansen tegen India vandaag om de finale te halen.
Ervaring versus snelheid bij de Denen
Op baan 1 was er meer gedoe en gekkigheid op de baan. In het eerste Deense herendubbel had Kim Astrup zijn vertrouwde partner weer terug. Ze verloren de eerste game, kwamen in de tweede heel snel ver voor (11-0) en speelden die game uit. De derde game was spannender; de Denen kwamen weer voor, de Thai kwamen steeds weer terug en uiteindelijk gaven de ervaring en de kleine trucjes van de Denen de doorslag voor de winst van Denemarken.
Maar ik begin me langzaam af te vragen wanneer de snelheid van het spel belangrijker wordt dan de ervaring. Beide Deense heren komen op leeftijd, 34 en 37, en worden er niet sneller op. Ervaring hebben ze uiteraard meer dan voldoende. Beiden hebben in een recent krantenartikel aangegeven voorlopig nog door te willen en veel alternatieven zijn er op dit moment volgens mij niet in Denemarken. De tweede herensingel ging naar Thailand. Ook daar zal de ervaring op de grote internationale toernooien een belangrijke factor geweest zijn voor de Thaise winst.
Een strategisch sterktebod of zwaktebod?
De samenstelling van het tweede Deense herendubbel was gewijzigd. Mathias Christiansen was de partner van Daniel Lundgaard in plaats van Mads Vestergaard. Ik ben er nog niet uit of dit een zwaktebod was of een sterktebod. Je vervangt een jonge speler door een oudere, meer ervaren speler, maar je haalt een vast dubbelkoppel uit elkaar. Aan de ene kant lijk je te twijfelen aan de jonge speler (zwaktebod), aan de andere kant laat je zien dat je meerdere mogelijkheden hebt binnen je selectie (sterktebod).
Ik denk dat ze gekozen hebben voor de ervaring die Mathias meebrengt. Normaal speelt hij in de selectie het gemengd dubbel, maar hij is ook een ervaren dubbelaar. En waarschijnlijk was die ervaring de doorslaggevende factor in de winst voor de Denen. Weer veel gedoe aan Deense kant: Daniel kreeg al een waarschuwing van de scheidsrechter voor tijdrekken en Mathias kreeg de tweede gele kaart van de avond. Het zal de Denen waarschijnlijk een zorg zijn. De winst was binnen en dat werd gevierd. Niet doordat het hele Deense team de baan op stormde, maar wel met een staande ovatie van het aanwezige publiek.
Over sterkte- en zwaktebied gesproken: de Deense herenselectie bestaat uit slechts acht spelers. Zegt men hiermee: "Deze acht zijn goed genoeg om de maximale prestatie neer te zetten voor ons land", of betekent het dat men niet meer spelers heeft die dit niveau aankunnen? Ik vrees voor Denemarken een beetje het laatste. Normaal zou je zeggen: "We nemen een aantal spelers mee die ervaring kunnen opdoen op dit niveau en we kijken alvast naar de toekomst." Nu het toernooi in eigen land is, zullen de kosten voor de keuze van een kleine selectie toch niet de doorslaggevende factor geweest zijn. Het antwoord op die vraag zult u niet lezen op deze site. Wat u hier wel kunt lezen, is wat de dagbesteding van vandaag geweest zal zijn.
