Ik meldde mij in ieder geval fris en fruitig voor de halve finales bij de mannen. Ik was niet de enige in het publiek; het publiek was weer in grote getale opgekomen. Het leek mij iets minder druk dan gisteren. Misschien dat alle kaarten verkocht waren, maar er waren nog wel enkele stoelen vrij. Uiteraard was het grootste deel van het publiek voor het Deense team gekomen, maar er was ook een groot gedeelte Chinees sprekende mensen in de zaal die het Chinese team kwamen aanmoedigen. Er zullen niet veel Fransen en Indiërs in de zaal gezeten hebben.
Franse zakelijkheid tegen India
De Franse spelersbank was wel duidelijk aanwezig, maar ik vond ze niet zo luidruchtig als gisteren. Ik kreeg de indruk dat er gisteren bij de Fransen meer druk op de wedstrijd zat. Mogelijk hadden ze al vooruitgekeken naar de tegenstander in de halve finale. Die tegenstander was in de ochtend immers al bekend geworden: als men de kwartfinale zou winnen, dan zou India de volgende tegenstander zijn. Misschien hadden ze zich tegen die tegenstander grote kansen toegedacht en al een beetje op winst gerekend. Maar dan moest wel eerst die kwartfinale gewonnen worden; meer spanning op de kwartfinale dus.
De wedstrijd tegen India kende geen grote hoogte- of dieptepunten. De Franse spelers deden wat ze moesten doen. Geen spectaculair badminton, maar goed de rally opbouwen, niet te veel haast hebben, de tegenstander rondspelen, geen fouten maken en dan de kansen benutten. En dat ging sneller dan gisteren. Het leek wel of de Indiërs zich al een beetje bij de nederlaag hadden neergelegd. De wedstrijd werd in drie partijen beslist.
Gisteren stormden de Fransen na het winnende punt met z’n allen de baan op. Dat wilde de referee dit keer voorkomen, onder het mom van: “Op de andere baan wordt nog gespeeld en die kunnen we niet storen.” Maar dat is een slappe smoes. Er was zoveel lawaai in de hal als er op de Deense baan werd gescoord, dat een beetje lawaai op de Franse baan niet storend kan zijn voor de spelers. De rally op de ene baan wordt niet gestopt als er op de andere baan veel lawaai is. De referee stond nog te praten aan de ene kant van de Franse spelersbank toen Toma Junior het winnende punt maakte, waarna vanaf de andere kant de spelers weer het veld op stormden en dezelfde vreugdedans als gisteren herhaalden.
De Deense worsteling met China
Op de andere baan waren er weinig tekenen van vreugde. Anders Antonsen begon nog goed aan de wedstrijd, maar ging steeds meer mopperen, zeuren en klagen. Hij weet dat hij zich niks kan permitteren tegen deze tegenstander. Hij moet 100% presteren en er voor de volle 100% met zijn concentratie bij zijn. Dat was vandaag niet het geval. Zeker in de tweede game maakte hij weer veel theater en dan mislukken veel dingen. Zijn Chinese tegenstander zag het allemaal stoïcijns aan; die wist ook dat als Anders eenmaal gaat mopperen, het vaak niet meer goed met hem komt. Zo ook vandaag. Dan moesten de Denen het eerste herendubbel winnen, wilden ze nog enige kans maken. De Denen maakten zich druk en probeerden van alles, maar de Chinese tegenstanders maakten de indruk dat het voor hen weer gewoon een dag op kantoor was. Een spannende wedstrijd, maar de winst ging naar China.
Het tweede herenenkelspel, Magnus Johannesen tegen Li Shi Feng (de nummer 41 van de wereldranglijst tegen de nummer 7), was de beste wedstrijd van de avond voor de Denen. Magnus speelde de eerste en tweede game heel goed. De derde game ging vrij snel naar de Chinees. Je vraagt je dan stiekem af of de Chinees de wedstrijd niet in twee games had kunnen beslissen. Het publiek was blijven zitten voor de wedstrijd van Magnus, hoewel sommigen de nederlaag wel hadden zien aankomen. Ondanks het verlies kreeg Magnus een dankbaar applaus van het publiek; sommigen waren er zelfs voor gaan staan.
Een kritische blik op de Deense toekomst
Op de website van de Deense badmintonbond staat een verslag van deze wedstrijd en het gehele toernooi voor de Deense mannen. Daarin wordt uiteraard de loftrompet gestoken: fantastisch resultaat, goed gespeeld, goede sfeer en een goede basis om op verder te bouwen. Ik denk dat het wat anders ligt. Anders Antonsen leek niet tevreden met zijn spel; wellicht ligt daar een meningsverschil met de Deense bond (bekend is dat Anders, net als Viktor Axelsen, zijn eigen plan trekt en slechts soms samenwerkt en traint met de Deense selectie). Het eerste herendubbel komt echt op leeftijd, en het tweede herendubbel en de tweede herensingel hebben tijd en training nodig om verder te groeien (hoe ver dat reikt, zullen we pas later weten). Het derde herenenkelspel heb ik niet gezien en daar heb ik dus geen mening over.
Waar ik wel een mening over ga hebben, zijn de finales van vandaag. De zon schijnt voor het eerst deze week niet; geen enkele reden dus om niet naar de finales te gaan. De dames spelen om 10.00 uur en de heren pas weer om 18.00 uur. Hoe de finales gaan verlopen en hoe ik de tijd tussen die finales ga vullen, leest u dan weer hier.
