VELO 
Almere 
Roosterse 
DKC 
Duinwijck 
Drop Shot 
Het festival lijkt wat over zijn hoogtepunt heen. Er lijken ieder jaar wat minder deelnemers te zijn.
In de stad is nog wel een winkel geopend met een grote fantasyafdeling. Boeken, video's, spellen en ook allerlei attributen. Daarnaast hebben ze een grote afdeling manga, bordspellen en computerspellen.
Hebben dagen tegenwoordig minder uren?
Ik had deze week de stad Odense nog niet anders gezien dan vanuit de auto. Vandaag besloot ik gehoor te geven aan de oproep om ook de binnenstad te bezoeken.
Onderweg naar de stad dacht ik opnieuw na over de vraag waarom ik het gevoel had dat ik andere jaren meer tijd had om dingen te doen naast de Denmark Open.
In mijn herinnering begon in de beginjaren het toernooi op woensdag met een kwalificatietoernooi en begon op donderdag het hoofdtoernooi. Men begon op normale tijden en er werd op meer banen gespeeld dan tegenwoordig.
Vandaag, op zaterdag, begon het toernooi om 09.00 uur. In het begin begon men pas om 12.00 uur, speelde men op twee banen en was men rond 18.00 uur klaar.
Laat genoeg beginnen om eerst boodschappen te kunnen doen en vroeg genoeg klaar om daarna met familie of vrienden te eten.
Nu spelen we de halve finales op één baan en zitten sommige toeschouwers al om 09.00 uur in de hal en gaan ze pas na 19.00 uur weer naar buiten.
Ik heb persoonlijk nog twee mensen naar buiten moeten nemen om ervoor te zorgen dat ze nog wat vitamine D binnen kregen.
Robots nemen steeds meer taken over
Persoonlijk kwam ik binnen tijdens de derde game van de herendubbel tussen een Chinees en een Indonesisch koppel.
Net als voorgaande jaren is rond de finaleweekendfase weer de robot geïntroduceerd. Er staat nu een robot die de shuttles uit een houder haalt en aanbiedt aan de speler.
Een van de Indonesische spelers pakte echter liever zelf een shuttle uit de houder dan dat hij deze "aannam" van de robot.
Ook komt er aan het begin van de wedstrijd een karretje aanrijden met de tas van de speler erop. De speler hoeft zijn eigen tas dan niet meer te dragen als hij naar de baan loopt.
Na afloop van de wedstrijd moet de speler zijn tas dan weer wel zelf dragen als hij de baan verlaat.
Voorheen stond de tas in een bak en was de sponsornaam niet zichtbaar. Nu hangt de tas aan een haak en is de sponsornaam weer goed zichtbaar.
Weer een tevreden sponsor.
Gele kaart, rode kaart en toch naar de finale
Een Indonesische speler kreeg een gele kaart wegens tijdrekken. Vrij snel daarna kreeg hij zijn tweede gele kaart, wat resulteerde in een rode kaart.
Een rode kaart betekent een punt en service voor de tegenstander.
In de tweede helft van een spannende derde game is dat meestal niet zo handig.
Uiteindelijk bleek het niet van doorslaggevend belang voor de uitslag van de wedstrijd.
De Indonesische heren staan gewoon in de finale.
Akane Yamaguchi houdt het hoofd koel
De tegenstandster van Akane Yamaguchi had haar rechterbovenbeen stevig ingetapet.
Akane moet dat gezien hebben, want ze speelde de eerste game veel aanvallender dan ik van haar gewend ben.
Ik dacht dat de Chinese speelster tussen de eerste en tweede game zou opgeven.
Maar het tegenovergestelde gebeurde.
De Chinese dame ging juist meer in de aanval, schroefde het tempo iets op en stond gedurende het grootste deel van de tweede game voor.
Maar zoals gebruikelijk had Akane uiteindelijk toch het laatste woord en trok zij met drie punten op rij de wedstrijd alsnog naar zich toe.
In de finale speelt zij tegen An Se Young.
Een opvallende halve finale van An Se Young
An Se Young lag in haar halve finale opvallend vaak op de grond.
Neem bijvoorbeeld de rally in de eerste game waarbij de stand van 5-5 naar 5-6 gaat. Vallend en struikelend wist ze de rally én uiteindelijk de wedstrijd te winnen van haar Japanse tegenstandster.
Opvallend genoeg speelde die Japanse zonder coach achter de baan.
Ik kon mij niet direct een speler of speelster herinneren die er in deze fase van een toernooi bewust voor kiest om zonder coach achter de baan te zitten.
Alex Lanier sloopt de laatste weerstand
Na de halve finale van An Se Young stonden er nog twee herensingles op het programma.
Eerst Victor Lai tegen Alex Lanier.
Ik had verwacht dat Victor Lai niet goed hersteld zou zijn van zijn marathonpartij tegen Rasmus Gemke de avond ervoor. Maar dat viel reuze mee.
Hij kon lang mee in het tempo van Alex Lanier.
Pas in de tweede helft van de tweede game werd de vermoeidheid van de dag ervoor zichtbaar en kwamen de makkelijkere fouten.
Vanaf 10-10 heeft hij geen punt meer gemaakt.
Een gemiste comeback van Anders Antonsen
De laatste partij van de dag was die van Anders Antonsen.
Het bekende applaus voor Anders klonk weer bij het binnenkomen van de zaal.
Hij koos bij de toss voor de "slechte" kant van de baan. In zijn gedachten moet hij opnieuw bevestigd zijn in zijn gevoel dat dit daadwerkelijk de slechte kant was.
Bij een achterstand van 11-8 besloot hij blijkbaar dat er niets te halen viel aan die kant en gaf hij de game weg door bewust fouten te maken.
Bij het interval van de tweede game stond hij met 11-6 achter. Op dat moment had hij nog geen enkel moment controle gehad over de wedstrijd.
Hij begon zich ook steeds irritanter te gedragen, althans in mijn ogen.
Ik had er geen vertrouwen meer in dat hij de wedstrijd nog zou kunnen draaien. Ik vertrouwde juist op de vechtlust van Christo Popov en dacht niet dat Christo het zou laten gebeuren dat Anders alsnog controle over de wedstrijd zou krijgen.
Ik besloot daarom een "Jan Boskampje" te doen en de wedstrijd voortijdig te verlaten om de drukte bij het verlaten van de hal te vermijden.
Bij Jan Boskamp pakt dat ook wel eens verkeerd uit.
Bij mij deze keer dus ook.
Ik heb het vermoedelijk wonderbaarlijke herstel en de overwinning van Anders niet live meegemaakt.
Schaamte of gewoon terugkomen?
Nu nog bedenken of en hoe ik dat kan goedmaken, of dat ik mij uit schaamte vandaag niet meer zal durven te vertonen in de hal.
Wat het geworden is, leest u dan mogelijk weer hier.
