Als eerste scheen de zon niet uitbundig voor het eerst in de week dat ik hier ben. Ik schreef al dat dat een reden was om naar beide finales te gaan, zowel de heren- als de damesfinale. De damesfinale stond als eerste op het programma, zondagochtend 10.00 uur: Korea tegen China.
De droomstart van Korea
Het is dan lekker als Koreaans team dat je An Se Young in je team hebt en die dan als eerste de damessingle mag spelen. Dan weet je bijna zeker dat je met 1-0 voorkomt. En dat gebeurde ook. Een vreugderondje van An Se Young volgde.
Haar Chinese tegenstandster had veel steun uit het publiek; er waren redelijk veel Chinese vlaggen te zien en Chinese aanmoedigingen te horen. An Se Young had alleen de Koreaanse spelersbank en de man met zijn zoon en kleindochter schuin voor mij. Het meisje van een jaar of drie, vier was met opa en papa gezellig naar het badminton. Ze zat helemaal op haar gemak, totdat opa begon te roepen: "An Se Young, An Se Young! Go Korea, Go!" Opa deed wel heel raar; misschien moest ze haar hand maar voor zijn mond houden. Maar opa liet zich niet tegenhouden. Misschien geloofde opa dat Korea kansen had tegen China of vond hij dat Korea steun kon gebruiken; China had duidelijk meer supporters in de zaal dan Korea.
Verrassingen in het enkelspel
De eerste damesdubbel ging zonder bijzonderheden naar China, de tweede damessingle ging na een lange wedstrijd naar Korea. Ik had Kim Ga Eun eerder zien spelen deze week en ze had toen geen geweldige indruk op mij achtergelaten.
Kim heeft tien keer eerder tegen Chen Yu Fei gespeeld en slechts twee keer gewonnen. Maar dit toernooi laat zien dat het geen gewoon toernooi is. Soms kunnen spelers wat meer dan anders en sommigen iets minder dan anders. In dit geval denk ik dat het laatste het geval was. Chen Yu Fei leek vermoeider dan Kim Ga Eun. Het toernooi lijkt toch voor veel spelers vermoeiender dan andere toernooien; vermoeiend mentaal en fysiek. Het herstelvermogen van spelers lijkt voor dit soort toernooien van groot belang te zijn. Een opmerkelijk dingetje was nog wel de gele kaart voor Kim Ga Eun. Ze vraagt aan de scheidsrechter: "Mag ik even mijn schoenen doen?", krijgt toestemming, maar als het vervolgens te lang duurt, krijgt ze een gele kaart wegens tijdrekken. Voor de neutrale toeschouwer zal deze single een partij geweest zijn met twee vermoeide dames die veel tijd nodig hadden tussen de rally's. Na 55 minuten is de winst voor Kim Ga Eun: 2-1 voor Korea.
Bloedstollende dubbels en de Koreaanse fitheid
De tweede damesdubbel brengt alles wat je tegenwoordig van een damesdubbel mag verwachten: lange rally's, goed aanvalsspel, een goede verdediging en een lange partij. De eerste game gaat naar China. De coaches van Korea zetten tactisch wat dingen om en de tweede game gaat naar Korea. Achter de baan bij Korea zit Park Joo-Bong, in zijn hoogtijdagen een fantastische dubbelaar. Daarna is hij jarenlang coach geweest in het buitenland en nu is hij weer terug in Korea; een speler en een coach die alles al gezien en meegemaakt moet hebben. Toch zie je bij hem ook langzaam de spanning toenemen als de Koreaanse dames in de derde game op voorsprong komen. Hij lijkt ogenschijnlijk rustig op zijn stoel te blijven zitten, maar de dame die naast hem zit wordt zichtbaar zenuwachtig. Als het matchpoint door de Koreaanse dames gemaakt wordt, trekt ze hem aan de hand mee de baan op. Hij lijkt wat verlegen met de situatie. Het lijkt mij niets voor hem, staan tussen springende en schreeuwende dames, maar ze laten hem geen keuze.
Het verschil met de Chinese dames in deze wedstrijd was voor mij de fitheid van het gehele Koreaanse team. De dames oogden fitter dan de Chinese dames, niet alleen fysiek maar ook mentaal. De Chinese dames leken deze keer niet te kunnen leveren wat nodig was om kampioen te worden. Er zal nog wel een stevige evaluatie op volgen, vrees ik.
Franse veerkracht in de Thomas Cup
De evaluatie in Frankrijk zal een stuk positiever zijn, denk ik. Ze verloren de finale van China, maar winst heeft tot de mogelijkheden behoord. Christo Popov moest de spits afbijten tegen Shi Yu Qi. Het werd een lange partij. Een partij waarin Christo een paar foutjes achter elkaar maakte en ik dacht dat de veer gebroken was bij hem; dat als Shi Yu Qi nu zou doordrukken, hij de partij niet al te moeilijk zou binnenhalen. Maar het gebeurde niet.
Shi Yu Qi wint de eerste game. Christo breekt mentaal niet en vecht zich terug in de wedstrijd. Shi Yu Qi gaat zich steeds vermoeider gedragen, sloft steeds meer tussen de rally's en maakt bij tijd en wijlen een verslagen indruk. De derde game gaat lang gelijk op, maar Shi Yu Qi haalt hem dan toch nog binnen.
De strijd van de broers Popov
Alex Lanier is dan weer een stabiele factor voor Frankrijk en haalt de winst vrij eenvoudig en “snel” binnen. Wil Frankrijk een kans maken om kampioen te worden, dan moet Toma Junior zijn single winnen. Het wordt een hele lange wedstrijd. Vooral omdat er aan het einde van de wedstrijd heel veel tijd gebruikt wordt om shuttles te wisselen, om de baan te drogen en om zweet van het hoofd te vegen. Je krijgt op het laatst het gevoel dat er geen drie rally's achter elkaar gespeeld worden. Dan krijg je het gevoel dat de nieuwe puntentelling misschien niet zo’n heel gek idee is. Ik verwacht niet dat het spel er beter door wordt, maar je bent misschien af van al deze 'tijdtrekkerij'. Dat begon mij erg te storen. Niet dat ik het de spelers kwalijk neem, ze hebben het nodig. De wedstrijd duurt lang, de rally's zijn intensief en je hebt je hersteltijd nodig.
Na 1 uur en 35 minuten moet Toma Junior zich gewonnen geven. De eerste herendubbel gaat daarna snel naar de Chinezen (3-1 voor China) en zo hoeft de tweede herendubbel niet meer gespeeld te worden. Christo en Toma Junior zouden de tweede herendubbel spelen. We zullen nooit weten hoe dat gegaan zou zijn. Beide Popovs hadden al een stevige single in de benen en Toma Junior zou niet veel tijd gehad hebben om te herstellen en zich voor te bereiden op de beslissende dubbel.
In Europa vragen wij ons af of we net zo fit kunnen worden en zijn als de Aziaten; we zeggen altijd dat we in Europa niet zo kunnen trainen als zij. Het team Popov — vader en zoons — heeft in ieder geval bewezen dat het kan. Het Franse team heb ik het gehele toernooi gezien als een hecht team. In het verleden had ik weleens het idee dat de Popovs los van het Franse team opereerden, maar tijdens dit toernooi heb ik daar niets van gezien en zijn ze zeer gerespecteerde leden van het team geworden.
Een fantastische afsluiting
Het is toch een langere bijdrage geworden dan aanvankelijk de bedoeling was. En dan moet ik u nog mijn mening geven over de finales. Daar kan ik dan weer kort over zijn: het was fantastisch. De wedstrijden duurden hier en daar lang, maar het spel was fantastisch, de organisatie was heel goed (dat kun je aan de Denen inmiddels wel overlaten) en de dag was lang. De finales begonnen om 10.00 uur en ik stapte om 23.30 uur de hal uit. Tevreden en alvast vooruitkijkend naar de Denmark Open in oktober.
En misschien leest u daar dan weer meer over.
