Daarna naar de hal voor een gedeelte van de ochtendsessie. Vandaag stonden de kwartfinales van de Uber Cup (dames) op het programma. De poulewedstrijden zijn inmiddels overgegaan naar de fase waarin verlies uitschakeling betekent. Er komt meer spanning op de wedstrijden te staan.
Snel beslist op baan 1, strijd op baan 2
Bij de wedstrijd van China tegen Maleisië was die spanning er al snel af; de Chinese dames wonnen drie partijen op rij en dan worden de andere partijen niet meer gespeeld. Als een land drie wedstrijden gewonnen heeft, is de overwinning een feit, doen de andere partijen er niet meer toe en wordt de wedstrijd gestaakt.
Dit betekent wel dat het publiek in de zaal moet wachten op de volgende wedstrijd die gepland staat. De wedstrijd op baan 1 was rond 13.00 uur klaar en de volgende partij stond gepland voor 18.00 uur. Vijf uur lang een lege baan.
Op baan 2 was meer spanning. Daar speelde Japan tegen Chinees Taipei (Taiwan). Toen ik de hal binnenkwam, speelde de tweede damessingel. Het was inmiddels 2-0 voor Japan. Deze wedstrijd móést gewonnen worden door Chinees Taipei. De dame uit Chinees Taipei had al meer lange wedstrijden gespeeld; haar vorige wedstrijd duurde meer dan een uur. Ook deze wedstrijd werd lang, uiteindelijk 1 uur en 24 minuten. Aan het einde van de wedstrijd zat daar wel heel veel tijdrekken bij. De scheidsrechter liet heel veel toe. Beide dames waren tot op de draad versleten. Waar het kon wilden ze allebei tijdrekken: veel shuttles wisselen, veel gezichten vegen en dat soort zaken.
Iedere keer dacht ik dat een van de dames wel helemaal zou instorten en dat de andere dame nu wel heel makkelijk de partij zou uitspelen. Maar dan vinden de dames toch nog weer ergens de energie om een goede rally te spelen, om daarna wel weer tijd te rekken. De vermoeidheid begon echter een steeds grotere rol te spelen.
Op matchpoint voor de dame uit Chinees Taipei had de Japanse dame de service en speelde een korte service in het net. Wel een heel sneue manier om de wedstrijd te beëindigen. De dubbel daarna gaat naar de Japanse dames. Ook op baan 2 was het einde wedstrijd en volgde er weer een aantal uur een lege baan.
Publieke belangstelling en Deense tegenslag
Gisteren schreef ik u dat ik benieuwd was naar de opkomst van het publiek nu de Deense dames speelden in plaats van de Deense heren. Hoewel men in de Deense samenleving streeft naar gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen, ligt hier nu wel een punt van aandacht. Er was duidelijk minder publiek dan bij de mannenwedstrijd.
De Deense dames spraken over de loting tegen de dames uit Indonesië als de 'minst slechte loting'. De andere teams werden hoger ingeschat. Men vond zichzelf nog steeds geen favoriet, maar tegen de dames uit Indonesië had men een kans, dacht men. Geen grote, maar wel een kleine kans, mits alles zou meezitten. Waarschijnlijk heeft dat binnen het team veel druk en stress gegeven. Er was binnen het Deense damesteam de laatste tijd veel gebeurd: een dame die tijdelijk is gestopt in verband met zwangerschap, een dame die is gestopt omdat ze een burn-out heeft en tijdens dit toernooi een dame met een kruisbandafscheuring. Het gevolg is dat er met name bij de dubbels combinaties op de baan staan zonder al te veel ervaring, zeker op dit niveau.
De eerste damessingel, Line Christophersen, zat niet goed in de wedstrijd, zoals we thuis zeggen. Waarschijnlijk voelde ze dat ze het heel moeilijk zou krijgen en dacht ze de tegenstander met wat psychologie onder druk te kunnen zetten. Daar zijn goede manieren voor en minder goede manieren. Ze koos voor de minder goede manieren. Er zijn bijvoorbeeld manieren om de shuttle terug te geven aan de tegenstander waarop je een vorm van overmacht uitstraalt, en een manier waarop je het probeert maar het totaal mislukt. Dat laatste vond ik van de manier van Line.
Ik vind dat Line een vorm van “werkbadminton” speelt. Dat kan goed gaan, maar op dit niveau moet dan alles lukken. En bij Line lukte veel niet. Te veel netballen die mislukten; ze miste zelfs een aftikbal aan het net volledig, ze miste de shuttle helemaal, raakte de shuttle niet eens. Dan weet je eigenlijk al dat het deze wedstrijd niet gaat worden. En de Deense dames wisten dat ze deze moesten winnen om een kans te hebben tegen Indonesië. Line Kjaersfeldt speelt een soortgelijk badminton. Ze deed het in ieder geval beter dan Line Christophersen en won haar wedstrijd. De beslissing op matchpoint kwam via het Hawk-Eye systeem, een soort VAR. De beslissing van de lijnrechter wordt dan opnieuw beoordeeld. Wel apart dat je even moet wachten voordat je echt kunt gaan juichen.
Nerveuze coaches en de uitschakeling
De eerste damesdubbel van de Denen is een koppel met nog niet zo heel veel internationale ervaring. En dat kwamen ze tekort in deze wedstrijd. Dan helpt het in mijn ogen niet dat de coaches achter de baan heel erg nerveus en gespannen gaan doen. In de tweede game riep een van de coaches de dames nog een keer naar zich toe toen de dames al bijna klaarstonden voor de serviceontvangst. De scheidsrechter op de stoel vond dat niet helemaal oké en zei daar iets van tegen de coach. Diezelfde coach maakte tussen de eerste en tweede game ook een boze indruk. Het is tegenwoordig een goed gebruik dat de coach na afloop van de wedstrijd de speler een hand geeft zodra die bij zijn tas naast de baan aankomt. Na de damesdubbel waren beide coaches direct weg en kregen de dames geen hand.
De derde singel moest gewonnen worden door de Deense dame. Daar kunnen we kort over zijn: die Deense dame was op dit moment niet goed genoeg. Aan het spel van Magnus Johannesen is veel veranderd door training. Ik stel voor dat ze dat bij deze dame ook gaan doen. De Deense dames zijn klaar in dit toernooi. Tijd voor een heel grondige evaluatie en misschien een cursus stressmanagement voor de coaches, wat mediation en teambuilding.
De Dag van de Arbeid
Vandaag moeten de Deense heren zich gaan plaatsen voor de halve finale. Het is vandaag 1 mei, de Dag van de Arbeid, en dat stelt in Denemarken nog wat voor. Ik verwacht dat een deel van de mensen vandaag vrij zal zijn. Ik verwacht meer publiek dan gisteren en dat de Deense heren flinke arbeid zullen moeten leveren om de volgende ronde te halen.
Ik denk dat ik vandaag wat minder arbeid ga verrichten. De zon schijnt alweer uitbundig. De uren die ik gisteren moest vullen toen de banen leeg lagen, zijn mij niet zo goed bevallen; ik denk dat ik alleen naar de avondsessie ga, dan spelen de Denen tegen Thailand. En misschien een boswandeling in plaats van een strandwandeling. Wat het ook wordt, u leest het morgen hier.
