De eerste week bestond vooral uit naar school gaan en in bed liggen stinken. Een weekje even helemaal bijkomen en opladen. En zo stond ik dus afgelopen maandagochtend weer vol enthousiasme in het krachthonk. Diezelfde middag op de baan kwam ik erachter dat ik iets te enthousiast was geweest aangezien de spierpijn al zijn neus om de hoek stak. De eerste training was weer even wennen, maar ging niet slecht. Een select groepje en dus veel aandacht. Geslaagd begin van de week en ik ben positief. Een opstart weekje om daarna vanaf aankomende maandag te beginnen met maar één doel voor ogen: de EJK. Vanaf maandag begint een periode vol bikkelen, naar zuurstof happen en diep gaan in alle trainingen die er zijn. Niet dat we dat altijd al niet doen, maar die extra 10% kan het verschil maken. Ik zit vol motivatie en heb er zin in.
Zo kom ik de week door en komen we aan bij het weekend. Het weekend waar ik na lange tijd eindelijk weer eens competitie mag spelen. Niet de minste partij staat voor de deur: Almere (nummer 2) tegen bc Amersfoort (nummer 1). Dit belooft een leuke partij te worden. Op zaterdagavond zien wij dat Jelle en Eefje de finale halen in Noorwegen en dus zullen ontbreken bij deze wedstrijd. Gelukkig hebben we nog 3 heren en invallers genoeg bij de dames. Zo stonden we dus met een goed team in de line up. Almere was op volle oorlogssterkte en had ook de Engelse troeven Walker en Mills erbij gehaald, om maar niet te vergeten Dave Khodabux himself terug te laten vliegen uit Noorwegen voor deze belangrijke pot.
Lees de rest van het verhaal op de website van Robin Tabeling.