Maar door de slechte financiële situatie van de Nederlandse bond doen ze dit jaar niet mee. De Nederlandse deelname bestaat dit jaar, voor zo zover ik het weet, uit drie deelneemsters.
Alle drie deelneemsters aan het trainingskamp van Ron Daniëls op Oro, Feng Groothuijse, Julia Sundermeijer en Renske Kwakkenbos. Ze speelden alle drie in de onder 17 groep. Voor mij als toeschouwer heel makkelijk te volgen. Met de volgende reden: het toernooi is zo groot dat het in verschillende hallen gespeeld wordt. In de hal waar de dames uit de onder 17 speelden waren er 's ochtends een paar ronden gemengddubbel en de rest van de dag waren er alleen damespartijen; damesenkel en damesdubbel.
De hal was een mooie, redelijk nieuwe hal in lichtere kleuren en met zes badmintonbanen. In Denemarken zijn er regelmatig projecten om meisjes te stimuleren om te gaan badmintonnen en te blijven badmintonnen. Dit toernooi zou een mooi voorbeeld kunnen zijn. De hal van de meisjes was rustig en had een goede geluidsdemping.
In de hal van de jongens was er geen goed geluiddemping en het gevolg was dat horen en piepen je verging. Bij de jongens werd er gespeeld in de hal van Hvidovre Badminton Club. Een iets oudere hal met historie, donkere kleuren en zeven banen. Een hal speciaal voor badminton. Een hal waar de schoenen goed piepen op de vloer. Aan de snelheid van piepen alleen al kon je horen dat er in hoog tempo gespeeld werd, op een niveau waar de meeste eredivisieploegen jaloers op zouden zijn.
Alle Nederlandse deelneemsters werden in de eerste ronde uitgeschakeld. Zowel in de enkel als in de dubbel. Alle dames hebben gestreden voor wat ze waard waren. In 3 van de 4 gevallen waren er driesetters voor nodig om de dames uit te schakelen. Wat mij opviel was het hoge niveau van de dames in het toernooi.
De Nederlandse dames kunnen goed tegenstand bieden, maar komen net te kort om te winnen. Hoewel het een internationaal toernooi is, doen er veel Deense dames mee die geen deel uit maken van de nationale selectie of verbonden zijn aan een academy. Ook deze dames hebben een hoog spelniveau. Je kan als Nederlandse speelsters veel vaker tegen verschillende dames spelen en trainen op hoog niveau dan in Nederland. Dit maakt de keuze die Renske gemaakt heeft om te gaan wonen, leren en trainen in Denemarken goed te begrijpen.
Eerder dit jaar heb ik twee wedstrijden van het Nederlandse team gezien op het 6-nations toernooi dat in Papendal gespeeld werd. Het Nederlands team werd daar laatste. De resultaten van dat toernooi en de resultaten van dit toernooi geven voor mij aan dat niet alleen de senioren ingehaald zijn door de horde van Europese teams, zoals Ron Daniéls eerder beweerde op deze site. Ook de Nederlandse jeugdspelers zijn ingehaald door de Europese horde (uiteraard op een enkel uitzondering na, maar die staan dan weer zover voor op de rest van de het Nederlandse jeugdbadminton dat die het contact met deze groep allang verloren hebben).
Ik durf zelfs te beweren dat we het contact met de Europese horde dreigen te verliezen als we niet snel onze training aan de jeugd gaan verbeteren. Dat houdt ook in dat we de trainersopleiding moeten verbeteren. Als we dat niet doen verliezen we het alle fronten. Op slagentechniek, op controle op de shuttle, op tactisch gebied en op fysiek terrein.
Reacties 8
Heb het niet gedeeld met BN. Sprak namelijk de cursusleider vaak, omdat hij toentertijd ook op mijn club training gaf. Het niveau wat Maessen al aangaf was niet erg hoog. Toch denk ik dat er meer te halen is uit een cursus. Moet erbij vermelden dat degene die de cursus deed gewoon verstand van zaken heeft, maar niet de diepte in kon vanwege het niveau van de trainers. Wel denk ik dat er meer voor gekozen moet worden om de praktijk te gebruiken ipv stilzitten en aanhoren. Dat was tijdens deze cursus ongeveer 50/50 terwijl dat dmv praktijk veel duidelijker zou worden. Kan nog wel even doorgaan, maar ik denk en weet ook van sommige cursusleiders dat ze het wel anders willen, maar dat BN gewoon niks wil of kan doen.
Nick bus
Er is in der tijd besloten in Nederland om een Europees trainers systeem te gaan volgen (het Sport Leider systeem) het is helaas een verarming van de kennis geworden. Een aantal jaar terug heb ik met BNL om de tafel gezeten om te gaan kijken wat er mogelijk was/is om wat te gaan doen aan de verarming, de medewerker van BNL had toen veel belangstelling maar er is helemaal niets uitgekomen. Ik denk ook dat dit de grootste ergernis is die je ontmoet elke keer als je iets bij BNL zou willen veranderen, er gebeurd namelijk helemaal niets.
Meer dan 4 jaar schrijf ik zeer regelmatig technische stukken en doe ik voorstellen over hoe dingen anders en vooral beter kunnen. In het begin heb ik dat altijd gedaan door open te zijn naar de bond, ik heb een aantal vergaderingen gehad zowel prive met de technische leiding en opleidingen als op het bondsburo. Ik heb heel veel tijd gestoken in het uitwerken van voorstellen, ik weet best dat niet al mijn voorstellen even goed zijn en dat niet alles kan worden uitgevoerd maar ik heb nog NOOIT ook maar iets van mijn voorstellen terug gezien ................ net zo goed als dat niet alles goed kan zijn is het ook zo dat niet alles slecht is. Het was op dit punt in tijd dat ik heel sterk ging twijfelen aan de organisatie, het deed en doet er niet toe wie er in het bestuur zitten als de organisatie die je aanstuurt niet wil. De verharding van standpunten heeft BNL enkel en alleen aan haar zelf te wijten, het wapen waar ik mee vecht is de pen terwijl de bond met wapens vocht die mensen op het persoonlijke vlak probeerde kapot te maken.
Als je iets wil met de bond in de toekomst dan zal je eerst eens moeten gaan kijken naar je eigen organisatie, zo lang je niet door heb of wil erkennen dat je een probleem heb dan heb je ook niets aan een rond reis met een groot aantal vergaderingen met veel deelnemers. De eerste keer dat BNL zo iets deed (het bekende 15 aug. overleg) had Clemens me naar mijn mening gevraagd hoe dat op te zetten. Mijn voorstel was het brainstormen te doen in een kleine groep want brainstormen doe je niet in groepen van 50 of 100 dat word een zooitje. daar komt nog bij dat er niet zoveel mensen zijn die iets kunnen bijdragen aan zo'n topsport beleid dood eenvoudig omdat ze de Internationale kennis missen en onvoldoende bekent zijn met de ontwikkeling van de sport. Het eindigde in de beschamende 15 aug. vertoning, ik was de enige die me toen hardop afvroeg "wat gaan we doen als we geen subsidie krijgen", en " wil je wel zoveel energie steken in het misschien krijgen van subsidie" Na genoeg iedereen in het form lachte me uit en nam me niet serieus. Nu weet inmiddels iedereen hoe het staat met de subsidie van NOC*NSF.
Na al die jaren heb ik de hoop opgegeven dat de bond zich zelf gaat verbeteren er wordt niets gedaan met ideeen van buitenaf en iedereen die ik ken en van enige betekenis is binnen onze sport is het nagenoeg met me eens en hebben jaren geleden al opgegeven iets te kunnen bereiken met deze bond. En ook dit schrijven gaat gewoon voorbij zonder dat BNL er iets mee doet waar we ook nog eens wat aan hebben. Er is alleen een verschil tussen alle andere die zo denken als ik en me zelf......................... Ik zal niet stoppen voor ik mijn doel heb bereikt.
Edwin, ik ben 15 jaar trainer. Ik heb vrij veel bijscholingen gevolgd en daar steeds mijn eigen lessen uit getrokken. Ik ben vervolgens ook op een punt gekomen dat ik het gevoel kreeg dat deze bijscholingen alleen niet voldoende was. Ik ben net als jij bij Ron Daniels geweest, ik heb ook een cursus bij HAN gevolgd, afgelopen zomer bij Roel een hoop geleerd van een aantal internationale trainers. Ook nu blijft nog steeds bestaan, wat kan ik er mee als trainer. Belangrijk daarbij is, zoals velen al aangeven, kijken en onderzoeken wat er uitgevoerd wordt van je eigen ideeen en twijfels op internationaal niveau. Zo ben ik er achter gekomen dat er nog nauwelijs chassepassen worden gemaakt, terwijl de, overigens zeer goede, site van "best on court" dat nog steeds laat zien. Ook zie ik dat zelden of nooit na een netdrop "terug gestapt" wordt, maar na een recovery step er een schuifbeweging wordt gemaakt. Ik kies er vervolgens zelf als teainer voor welke lijn ik ga volgen, wat is logisch te verklaren, wat past bio-mechanisch, wat betekent een actie in het vervolg. Voor mij is het belangrijk dat ik mij als trainer blijf ontwikkelen, om mijb spelers een zo goed mogelijk aanbod te kunnen doen. En ja, het zou wel fijn en makkelijk zijn als ik de ontwikkelingen op een eenvoudige manier zou kunnen opzoeken bi BNL.
Als ik het goed heb zat ik in dezelfde cursusgroep als Mr. Boesbus. Ik ben het ermee eens dat het van een niet al te hoog niveau was, maar dit had naar mijn mening niks te maken met de cursusleiding, maar juist met dat er geen of een te lage instapdrempel is om deel te nemen aan de cursus.
Wie had de leiding in deze tijdverspillende SL3 cursus?
Hi Boesbus, heb je BNL laten weten dat je het een verspilling van je tijd vond. Indien ja, wat was de reactie van BNL?
Zo'n 10 jaar geleden heb ik mijn trainersopleiding in Goes afgerond en op zich ben ik daar best tevreden mee. Het geeft je de eerste handgrepen om als trainer aan de slag te gaan. Het merendeel moet je toch gaan leren in de praktijk en door dialogen aan te gaan met andere trainers. Wat mij wel opvalt is dat veel ( verenigings ) trainers zijn of haar eigen weg bewandeld m.b.t. de oefenstof. Ik mis de uniformiteit in de training die gegeven wordt. De deel diploma's zijn voor mij een leuke handleiding geweest maar ondertussen alweer verouderd.
Naast de training op zich is het ook niet voor iedereen weg gelegd om meerdere keren per week te kunnen trainen.
In het geval van mijn dochter was dat maar 1 keer week op de vaste verenigingsavond. Wil je meer dan moet je al gauw naar een badmintonschool en die zijn bv in zeeland al niet te vinden. Dit betekend voor ons dan naar Breda of Barendrecht en dat is niet naast de deur.
Als laatste is het ook niet mogelijk om een loot-status te krijgen ( of je moet lid van de nationale jeugd selectie zijn ) waardoor de mogelijkheden die een school wettelijk kan bieden zeer beperkt zijn.
De enige optie die overblijft is verhuizen maar dat is niet makkelijk indien je economisch gebonden bent.
SL3 heb ik gedaan en om eerlijk te zijn was het niet een al te hoog niveau. Sterker nog internet, sparren met andere trainers/coaches levert mij het meeste op. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die zo denkt over het papiertje. Het is omdat mijn vereniging destijds wilde dat ik het ging doen. Ik heb er wel spijt van gekregen en zie het, buiten de gemaakte contacten van sommige mensen die het ook volgden, als een verspilling van tijd.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.