Om dit probleem dat sommige trainers tot wanhoop drijft beter aan te pakken, is het belangrijk een goed idee te hebben van het probleem, dus eerst begrijpen wat er aan de hand is. Anders schieten we namelijk lukraak in het donker... en dat is vaak niet de beste garantie om iets te raken.
Wat zijn fouten? Ik deel fouten altijd in verschillende categorieën in.
- Unforced Errors (UE) = fouten die zonder onder flinke druk te staan gemaakt worden.
- Forced Errors (FE) = fouten die onder flinke druk gemaakt worden.
Een oorzaak van fouten kan worden onderverdeeld in de grote 3 die vaak door elkaar heen lopen, namelijk:
- 1. Techniek. Een fout wordt veroorzaakt door een gebrekkige techniek in slaan en of bewegen (voetenwerk, anders heeft het met fysiek te maken, al zal slecht voetenwerk doorwerken op je fysieke conditie... veel dingen zijn onderling verbonden, dus altijd het totaalplaatje in je hoofd houden).
- 2. Fysiek. Een fout wordt veroorzaakt door een fysiek probleem, men is niet meer in staat om een techniek of beweging fysiek uit te voeren zoals het zou horen. Dit kan kracht, conditie, balans, bewegingscoördinatie enzovoorts zijn.
- 3. Mentaal. Men is er met het hoofd niet bij zeg maar, of juist teveel, en dat is een boek op zich. Men is niet klaar voor het volgende punt, gelijk de return uit en zo zijn er vele, vele situaties mogelijk.
De aanleiding van zowel de UE als de FE, is echter vrijwel altijd TACTIEK. Dat wil zeggen, de keuze is verkeerd onder de omstandigheden.
Een voorbeeld? Soms reken ik een slag als een UE aan, en zal een speler zeggen: ja maar dat was niet zo makkelijk om op die slag een goede clear terug te spelen, hij gaat net uit. Klopt, de oorzaak kan dus technisch zijn, of voetenwerk (hij kwam er niet meer goed bij), of fysiek (de kracht en balans ontbrak) maar op dat moment had je ook de keuze om een pullslag te spelen, of een andere neutraliserende slag, of een drop. Iets wat enigszins acceptabel het net over komt en tussen de lijnen valt.
Soms kan ik een unforced error begrijpen, het lijkt alsof de smash makkelijk in te slaan was, maar de verdediging van de tegenstander is dermate goed, dat je wel dicht bij de lijn moet slaan, dus ook kans maakt om hem uit te slaan. Dat kan, dan was de keuze wellicht goed, maar is de oorzaak technisch. Dit gebeurt echter niet zo heel veel, ja op wereldtopniveau. Op Europees niveau zijn er altijd andere opties en vind ik een smashfout zelden tot nooit een forced error. Vaak is een oorzaak van deze keuze ook een gebrek aan vertrouwen in fysieke vaardigheden: hij slaat alles terug en ik word moe. Dat is dan weer een mentale factor. Dit zijn oorzaken, maar niet de aanleiding van de fout. Natuurlijk moet er aan de oorzaken gewerkt worden en zoals eerder gezegd, vaak is alles met elkaar verbonden.
Dit besef moet er zeker zijn bij de trainer en dat moet je in je kunnen analyseren. Vervolgens ga je kijken waar de echte zwaartepunten liggen, zodat je daar meer aandacht aan gaat geven. Is iemands techniek bijvoorbeeld gebrekkig, dan moet er geleerd worden meer controle en meer techniek te ontwikkelen in die slagen, zodat er vervolgens ook mentale zekerheid ontstaat omdat de speler weet: ja ik kan nu wel een backhand over het net slaan (om het op lager niveau te zetten), dit geeft meer rust en vertrouwen, wat vervolgens ook weer de technische beweging beïnvloedt en minder energie verspeeld (hogere bezorgdheid tot paniek, zorgt voor meer energie gebruik). Dit om nogmaals te benadrukken dat alles onderling verbonden is. Je kunt iemands fysiek wel enorm verbeteren, maar als dat niet de oorzaak was van de fouten, gaat het niet ontzettend veel helpen.
Terug naar de keuzes, de tactiek:
Tempowisselingen leveren vaak problemen op bij veel tegenstanders en is hetgeen waarnaar je op zoek bent: versnellen en rustiger speler op de juiste momenten.
Altijd zijn het keuzes: zit ik in een situatie waarin ik een schijnslag kan slaan om de rally open te breken? Heb ik het initiatief? Of ben ik het juist net kwijt geraakt? Welke opties heb ik nu?
Dit is een gebied waar nog ontzettend veel winst te boeken is. Nu bekijk ik regelmatig wedstrijden van enkele Nederlandse singlespelers via youtube. En vrijwel altijd zie ik een negatieve verhouding tussen gescoorde punten en unforced errors. Dan is het wat mij betreft gewoon: back to the drawing board zoals ze in het Engels zeggen.
Hoe bekijk ik wedstrijden om op een verhouding uit te komen? Heel simpel, je bekijkt iedere rally, en beoordeelt of deze gewonnen wordt door een UE of een echt gescoord punt is. Dit is soms enigszins subjectief, maar ik heb hier hele duidelijke ideeen over. Als de keuze verkeerd was en dit leidt tot puntverlies, dan is het wat mij betreft een UE. Vooral op hoger niveau (dat doen we dus bij top-30 spelers).
Laten we zeggen dat speler A met 21-18 wint van speler B. En speler B heeft 17 UE en speler A heeft er 5. Dat betekend dat speler A: 4 gescoorde punten heeft, en speler B.
| Speler A | Speler B | |
| Uitslag | 21 | 18 |
| UE | 5 | 17 |
| Gescoorde punten | 4 | 12 |
| Verhouding | -1 | -5 |
Vervolgens zijn er nog honderden dingen te zeggen over deze set, over elke slagkeuze, iedere rally, maar in grote lijnen is de volgende stap dus bekijken of de UE voortkomen uit goede keuzes of slechte keuzes. Daarmee bedoel ik, hij moest een spinshot slaan tactisch gezien en zat in een goede positie, maar hij blijft net hangen. Of slaat hij een spinshot 2 meter vanaf het net en blijft hij hangen (slechte keuze), of slaat hij een smash vanaf halfveld net uit, of slaat hij vanaf de achterlijn met de tegenstander in een goede positie? Dat speelt mee. De gescoorde punten bekijk je eveneens op een dergelijke manier, hoe komen ze tot stand.
Is de keuze goed en de uitvoering slecht, dan ga je dus hard aan je oorzaken werken. Is de keuze slecht, dan wordt het dus tactisch trainen om het heel grof te houden.
Zoals gezegd zijn er verschillende oorzaken van UE's (technisch, fysiek, voetenwerk, mentaal), en dat spelers zich hier zelf nauwelijks van bewust zijn. Vervolgens wordt een wedstrijd uit geanalyseerd, met of zonder coach, en ik vrees dat daar nog wel eens wat shit tussen zit, maar als je gewoon 17 fouten maakt in een set, is het analyseren bijna zinloos. De aanleiding wordt vaak nog veel minder begrepen: de keuze. Dus wat lees je dan of hoor je waar we het in de inleiding over hadden: ja teveel foutjes op het einde. Of ik had een mindere periode met wat fouten en hij/zij sloeg niks fout (vraag heb je het hem of haar moeilijk gemaakt??). KEUZES dus, je bewust zijn waar je mee bezig bent. Nu worden keuzes in splitseconds genomen, en juist daarom moeten we erop trainen, je hebt nu eenmaal vrijwel geen tijd om na te denken bij je slagen.
In iedere wedstrijd worden honderden, soms duizenden splitsecond beslissingen genomen. Tussen de rallies door heb je eigenlijk je energie nodig in mijn optiek om deze kort voor jezelf door te nemen, zodat je in staat bent op tijd veranderingen waar te nemen en je daar weer op aan te passen, zeker indien de coach dit niet kan of niet is.
We kunnen het hier nog lang over hebben, maar ik hoop dat het punt duidelijk is:
- veel UE's
- deze zijn in relatie te zetten met gemaakte punten om tot een totaalbeeld te komen
- oorzaken zijn techniek, fysiek, mentaal
- aanleiding ligt in de tactiek, de keuzes
- alles in trainbaar, maar je moet wel weten waar het probleem hoofdzakelijk zit
Hoe?
De oplossing is trainen, maar op een goede, doordachte manier.
Een aantal oefeningen die je kunt gaan invoeren?
Keuze oefeningen. Ik heb hier zeker 50 pagina's van liggen thuis en lees ze vrijwel nooit, simpelweg omdat het leuker is ze iedere keer weer te verzinnen om te passen bij de speler(s) die je dan traint. Dat maakt trainen leuk. Je moet dit echter wel kunnen en makkelijk is het lang niet altijd. Vaak is het simpelweg eenvoudiger om oefeningen te kopiëren en natuurlijk is goed 'lenen' beter dan slecht bedenken, maar goed bedenken is nog veel beter want je begrijpt wat er aan de hand is en gedaan moet worden en kunt het dus aanpassen naar de situatie en speler. Zelf heb ik dit ooit van Kenneth Larsen geleerd, waarvoor ik hem nog immer dankbaar ben, het maakt trainen zoveel leuker.
Als je tactisch traint, dient er in mijn ogen vaak tot constant feedback te zijn tussen speler en trainer. Een progressie waarbij dat mogelijk is, is de volgende.
Deel 1:
Je gaat het hebben over de mogelijkheid om crossslagen aan te vallen.
Hierover later nog een stukje met voetenwerkopties erin, maar dan voornamelijk voor de forehandkant, aangezien er op deze site al veel gesproken is over de Around the head kant (kan iemand mij trouwens uitleggen waarom vele Nederlandse spelers het over Overhead hebben?? ik snap dit niet, alles wat boven het hoofd is, dus zowel rechts als links naast het hoofd, ervoor of erachter is overhead... zal wel een ingeburgerde definitiefout zijn).
Simpele oefeningen:
- Op halve baan single spelen zonder smash, wanneer 1 van de spelers kiest cross te liften, vervolgens wordt hierop gesmasht indien mogelijk en opgevolgd naar het net. Een simpele, bijna schematische oefening, waarbij er al vele mogelijkheden zijn:
- kijken hoe iemand het voetenwerk technisch oplost
- of er rapid deceleration en recovery in het voetenwerk zit
- hoe de techniek eruit ziet
- of de speler in staat is te kiezen wanneer cross te liften, een verkeerd gekozen crosslift is vaak levensgevaarlijk.
- of de andere speler in staat is om de ander 'te verleiden' cross te liften en hier vervolgens gebruik van gaat maken
- Je begint op half veld, en zonder smash, het is dus bijna onmogelijk voor een redelijke speler om daar fouten op te maken, dit kan hem of haar inzicht geven in de oplossingen om minder fouten te maken in een wedstrijd.
- Dezelfde oefening maar de rally wordt uitgespeeld op een heel veld na de crosslift, hiermee komen dus verschillende opties vrij voor degene die de lift krijgt.
- Praten over welke keuze de speler maakte op de crosslift, was deze juist, wat was het gevolg, wanneer ging het goed of mis? Veel met vragen werken
- Verder levert het vele extra feedback op over allerlei technische en fysieke factoren en spelers gaan begrijpen dat het verkeerd crossliften flinke problemen mee kan brengen
- Dezelfde oefening maar je gaat er een crossclear aan toe voegen.
- En zo gaat de progressie verder op vele mogelijke manieren die je aanpast aan de spelers, je kunt er technische en voetenwerk dingen bijdoen, positioneel badminton, fysieke dingen door met de tijd en intensiteit te spelen en allerlei condities en bonuspunten en strafpunten toevoegen. Dit is leuk trainen en tactisch trainen op een simpel niveau. Maar voor velen is het al behoorlijk intensief.
Deel 2:
Je gaat proberen in een complexere oefening ook de eerder getrainde elementen erin te houden/krijgen, het zijn geen hoofdpunten meer, maar je blijft ze dus trainen.
Ik leg zelf graag extra lijnen in de baan. Bijvoorbeeld op een kokerafstand van de zijlijn en vanaf de achterlijn. Zo ontstaat er een extra tramrails vanaf de zijlijn en in het achterveld.
Vervolgens wordt er gespeeld.
- Overal in het veld is het vervolgens 1 punt.
- In de tramrails slaan lever 2 punten op (als je zo precies bent, mag dat beloond worden)
- Maar uitslaan levert je -4 punten op. Dat wil zeggen, ik wil zorgen dat spelers in vele situaties voor de zekerheid van het veld gaan, behalve als ze echt in een goede uitgangspositie zitten waarbij het aannemelijk is dat ze de extra tramrails gaan raken. Leren ze op de nieuwe lijn te mikken en zitten ze er ietsjes naast dan slaan ze nog steeds in. Mikken ze op de zijlijn en zijn we niet van wereldniveau, en kiezen we de situatie niet goed: dan levert het weinig punten op.
1. Allereerste gebruik je enkel de nieuwe zijlijnen en geef je constant feedback over de keuzes, over de situaties en gaan de spelers t begrijpen. Je geeft ze desnoods technische aanwijzingen als er technische oorzaken inzitten, legt eventueel voetenpositie uit, dat ligt aan de speler en diens persoonlijke ontwikkelingsplan en doelen. Al zeg ik vaak: meer is beter. Deze feedback mag wat mij betreft na iedere slag tijdens de rally, spelers moeten dit LIVE leren doen, dus niet stoppen met spelen, dit geeft multitasking, leert spelers om tijdens rally's te blijven denken! NB: Je zult zien dat er verschillende keren een goede score komt of een crosslift of crossclear, vervolgens ga je ook hier weer over praten. Dus je krijgt een lijn in je trainingen en de ontwikkeling van de speler.
2. Vervolgens ga je met de nieuwe achterlijn werken, zodat we veel langere rally's gaan krijgen en meer zekerheid en waarschijnlijk ook minder hoeken weggeven aan de tegenstanders. Dit zorgt gelijk voor een extra fysiek element in de training. Waardoor we dus nu al tactiek, techniek, fysiek, voetenwerk en multitasking (training voor onze bovenkamer).
3. Worden de spelers er beter in dan heb je de mogelijkheid de tramrails te verkleinen, dus je vraagt nog meer vaardigheid en bewustwording.
4. Verder ga je het aanpassen aan de spelers en hun mentale problemen. Ben je zo'n slappe zak die vaak op 'het eind de foutjes maakt?', dan laat ik ze op 16-17 beginnen met voorsprong voor degene die de vorige korte set won. Een servicefout houdt in dat je terugkeert naar 15. Een returnfout vervolgens ook. Je voegt steeds dingen toe die nodig zijn voor de betreffende speler(s).
Of als iemand last heeft van het uitspelen van een kleine voorsprong: ze beginnen 19-16 voor. Ieder punt dat degene die op 16 staat maakt, betekent dat hij of zij de volgende miniset met 1 punt meer begint. Lukt het degene die op 19 staat het op 21-16 uit te spelen, dan gaat er een punt af bij de ander.
En met kleine variaties op dit thema heb je een berg aan tactische, technische, fysieke oefeningen. Je doet alles in deze oefeningen. Het is eigenlijk heel simpel, als coach en vervolgens als speler moet je er zeer actief bij betrokken zijn. De speler moet zelf leren herkennen wanneer het fout ging in de rally, welke keuze hij beter kon maken in die situatie met die speler. Tegelijkertijd werk je op hoge intensiteit om de fouten eruit te halen.
Je zult zien dat zelfs na een paar keer de oefening 1) te hebben gedaan, dat je al langere rally's krijgt waarbij spelers zelf op zoek gaan naar meer controle, minder fouten, leren wachten op mogelijkheden, herkennen wanneer te versnellen en beter nog, dit zelf gaan provoceren met positioneel badminton of techniek, water wat er op A volgt zeg maar.
Heb je spelers die dit te moeilijk vinden of heb je een grote groep en kun je er niet teveel mee bezig om zelf achter de baan te staan, maar wil je toch iets meer zekerheid krijgen op een intensief niveau, zodat je ook fysiek bezig bent? Ook voor deze groep een tweetal uit te breiden oefeningen:
- 3 minuten 1 tegen 2 spelen, waarbij de 2 spelers hun eigen helft houden in principe. De eerste 30 seconden speel je op een rustig tempo, met veel ritme in je voetenwerk het hele veld over tegen de 2 spelers die niet proberen de rally af te maken maar rondspelen. Na 30 seconden, wordt de shuttle op 1 kant omhoog gegeven door de aangevers en je speelt smash-net voor 30 seconden, vervolgens ga je weer door met 30 seconden rondspelen. Als je dit 3 minuten volhoudt zonder dat de shuttle uit het spel gaat, dan begint het ergens op te lijken. Hier zitten minder tactische elementen in, maar wel tempowisselingen en fysieke training. Het is echter heel makkelijk hier bergen dingen aan toe te voegen, maar dat laat ik graag aan uw fantasie over, en anders schrijf maar.
Andere oefening die hetzelfde idee heeft:
- 1 tegen 2. De 2 staan nu voor en achter. Als 1 een clear of lift slaat, krijg hij een clear terug. Slaat hij een smash komt er een korte (servicelijn, niet te kort) verdediging, op een drop wordt er of gelift of op de servicelijn gepusht. Nu heeft 1 dus de keuze om 3 minuten lang op tempo smash-net te spelen en dat is een fijne fysieke training en kun je dus verschillende oorzaken eruit halen. Want ook dit moet iemand 3 minuten met dezelfde rally kunnen doen. Natuurlijk leert iemand ook dat als hij stuk zit in een rally, dat het mogelijk is even te vertragen met een goede clear.
Vervolgens ga je spelers uitdagen: degene die op een veld de shuttle 3 minuten lang in de rally houdt zonder fout te slaan, krijgt een beloning, of wint het recht het nog een keer te doen (fysiek trainen is GEEN straf...dat geeft een negatieve connotatie (verbinding) met fysiek trainen. Het maakt deel uit van badminton en er goed in zijn, is zeker een positief iets, dus maak er een beloning van!!!
Ik hoop dat de lezer die tot dit punt is gekomen iets meer begrijpt van fouten in wedstrijden, wat de verschillen zijn tussen oorzaken en directe aanleidingen. Een oorzaak is als je iets gewoon niet goed genoeg kunt, dus moet je erop trainen. Een aanleiding van een fout zal echter vaak zijn dat je de verkeerde slag op het verkeerde moment kiest, niet het feit dat je die slag niet kunt in een andere omstandigheid.
Er zijn vele manieren om vervolgens erop te trainen, maar in mijn optiek is het grote probleem van vele trainers dat ze zelf vrij weinig probleemoplossend vermogen hebben in de trainingen en enkel oefeningen draaien en deze vaak niet eens erg goed kennen en weten waar op te letten (dit geld natuurlijk niet voor iedereen), daarom nu ook eens een paar praktijk voorbeelden van hoe ik het wel train met spelers en hoe ik ermee omga.
Mocht u toch geïnteresseerd zijn in het leren van hoe je dus constant feedback kunt geven, hoe ermee te werken en dergelijke, welke aanpassingen te maken en voor welke speler, wanneer, hoeveel, waarom enzovoorts en u kunt het niet zelf bedenken? U bent van harte uitgenodigd, de deur staat bij ons altijd open.
Succes met het uitproberen!
Reacties 10
Top reactie Henri, bedankt. Ik volg deze site al een tijdje, maar vind dat vooral het laatste half jaar de toon positief, zoals in jouw reactie. Niet alleen maar afzetten tegen, maar ook bouwen en ontwikkelen, kennis delen. Ik herken de passie voor de sport die ik zelf ook heb, ga door met je mooie artikelen.
Eigenlijk helemaal mee eens.
Mijn betoog was een reactie op "guest" die aangaf dat t enkel met jeugdspelers werkt om wedstrijdsituaties en spanning proberen op te wekken. Ik gaf vervolgens aan wat je zou kunnen doen met spelers die dus eigenlijk wat slapjes zijn, dus te weinig spanning hebben. Persoonlijk denk ik dat veel goede sporters ook de juiste spanning hebben, en daar kun je dus makkelijk veel mee doen.
Vrij vertaald: spelers die absoluut willen winnen, makkelijk om dit soort trainingen mee te doen, absoluut niet nodig om extra spanning te creeeren, soms is het met deze spelers lastiger op technische dingen te doen, oid, je moet ze eerst overtuigen hoe en waarom, en op welke manier het ze gaat helpen...vaak hebben ze de juiste spanning
Spelers die niet willen verliezen. Ze hechten niet zozeer aan de gevolgen van het winnen, maaar voorkomen graag de consequenties van het niet winnen. Soms zijn ze bewegingstechnisch behoorlijk getalenteerd, maar mist de pure motivatie. Zijn dus de groep die vaak in training te weinig spanning heeft, in training is er veel mindeer eventueel gezichtsverlies. Deze groep is lastiger, kost meer werk om t scherp te krijgen, want ze willen vaak niet heel erg hard.
De groep van spelers die bang zijn om te winnen, maar t heel graag willen. Gevolg te veel spanning, en de dingen die ze goed kunnen komen er vaak niet goed uit..dit zijn vaak aardige, mooie mensen, en heel uitdagend voor trainers en staf om mee te werken, maar hebben heel veel mentale training nodig omte zorgen dat ze erg keuzegericht gaan denken en niet in het resultaat vanhun acties..voorbeeld: goede rally, ze krijgen een opening en spelen erin, net uit....ipv dan te fixeren op het rsultaat en zichzelf negatieve spanning en emoties te bezorgen, zouden ze moeten evalueren: goede keuze, goed opgebouwd, voetenwerke ok, kwam er goed bij. Dit kan ik en ga ik blijven proberen.
Bedankt voor de reactie, maar ik ben het met je eens dat je het bij veel soorten spelers niet gaat doen. Het was een voorbeeld hoe je eea kunt aanpassen aan bepaalde spelers en dat het wel mogelijk is met veel spelers meer spanning in training te krijgen.
In alles ben ik voorstander van een individuele benadering, en zeker ook op mentaal gebied.
hallo Henri, als (sport)psycholoog voel ik toch de behoefte om eea te nuanceren, omdat in mijn beleving speltechnische aspecten en mentaal wat door elkaar lopen. Spanningsproblemen in spelsituaties kun je simpel onderverdelen in te veel spanning en te weinig spanning (concentratie, focus). In het laatste geval past een activiteit zoals die van de kleiduivenschieter, als die zichzelf wil trainen om spanning op te voeren, als deze te laag is in wedstrijden. Bij een te hoog spanningsniveau speelt vaak (hoewel niet altijd) een vorm van angst de onderliggende factor (als ik het maar niet verpruts, als ik niet win ga ik af, het gaat me echt niet lukken, etc.). Bij gedragsverandering is allang aangetoond dat straf, zoals verwijderen uit de training, niet effectief is. De door jou genoemde fatsoenlijke sporter houdt bovendien van trainen en er ontstaat nu een nieuwe angst: 'als ik maar niet van de training wordt verwijderd'. Straf leert ook de sporter niet hoe het WEL moet, namelijk: hoe ga je om met die spanning? Bij angst zijn het vaak de bewuste of onbewuste stemmetjes in het hoofd die voor het falen verantwoordelijk zijn. De stemmetjes zorgen voor teveel spierspanning, ademhalingsproblematiek, etc. Er zijn sportpsychologische methoden om met de stemmetjes en de fysieke effecten ervan om te gaan. Het is belangrijk om primair mentale oorzaken van falen bij spanning te onderscheiden van speltechnische aspecten. Dit vraagt een verdieping in de individuele sporter om te onderzoeken wat precies de oorzaak is van (structureel) falen in een specifieke spelsituatie.
Allereerst bedankt natuurlijk voor de reactie.
Mijn hoofdpunt was niet zozeer gericht op de mentale aspecten, want dat is een verhaal op zich, als wel hoe je op keuzes en UE kunt trainen, maar ik wil er toch wat over zeggen. Ik begrijp je punt goed, namelijk dat er op de training niet dezelfde consequenties aan verliezen zitten als in een wedstrijd. Dat klopt, ideaal gezien speel je veel belangrijke wedstrijden, maar dan kun je weer de vraag stellen: hoe belangrijk is dat toernooi nu als je er veel van speelt?
Maar als je een fatsoenlijke sporter hebt, en niet een excuussporter (mentaal type waar er genoeg van zijn, maar zelfs daar kun je t mee proberen ) wil deze graag winnen. Er zijn verschillende manieren om hierbij in de buurt te komen. Als je een topspeler bent en je wilt het beste halen, dan kun je dus wel exact dezelde hersenactiviteit opwekken als bij een echte wedstrijd, daarin ben ik het dus niet eens met wat je zegt dat het vrijwel onmogelijk is:
Ik heb kort in een ander stuk gereageerd hierop, en dat is dit: je kunt niet iets nabootsen met puur inlevening dat klopt. Dit gebruikt namelijk een geheel ander deel van je hersenen dan de werkelijke wedstrijd zou doen, maar zoals bijvoorbeeld de bekende wetenschapper Giuseppe Vercelli aangeeft (voor zijn site http://www.giuseppevercelli.it) en met hem anderen, kun je door middel van een milde vorm van hypnose (en dat is niet de hollywoodversie van hypnose zeg maar), wel precies dezelfde delen van je hersenen activeren en dezelde situatie beleven. Dus feitelijk is het mogelijk, maar daar heb je dan een specialist voor nodig en als coach of speler is dat dus erg lastig, maar topsporters, zelfs in kleinere sporten zouden het kunnen en moeten doen indien ze het nodig hebben.
Verder ga ik ervan uit dat het hoofd trainbaar is. Dat we dit als coaches te weinig doen, staat denk ik in veel gevallen buiten kijf, we zeggen vaak: ach ja, zo is zijn hoofd nu eenmaal als iemand weer iets mentaal aparts heeft gedaan.
Dat is net zoiets zeggen als: ach zo is zijn smash nu eenmaal als deze weer het net in is gegaan en je er verder nooit meer op traint....
Het gaat erom dat je een speler sportief goed opvoed en gemotiveerd hebt, dat is lang niet altijd makkelijk en dat kost tijd, maar zelfs als ze dat niet zijn is het met een aantal nog mogelijk behoorlijk mentaal te trainen. Dat je zonder specialist lastig precies dezelfde dingen aan kunt spreken als een toernooi, ok, maar dat wordt ook een beetje gecreeerd door een mentaliteit van: het is maar een training. maar die mentaliteit zal altijd doorspelen in vele toernooien als je er meer speelt. Ik neem aan dat het voor Lin Dan belangrijker is om de OS of WK te winnen dan één of andere liga wedstrijd in China of een toernooi in een koude hal in Korea. Hij zal het toch vrijwel altijd wel proberen.
Praktisch erg lastig dus. Wat je wel kunt gaan doen is om aan die situaties bepaalde consequenties te gaan verbinden, liefst positieve. Dit hangt ook helemaal af van de soort persoon die de speler is: mensen die willen winnen, mensen die bang zijn te verliezen (ze hechten niet zozeer aan de positieve consequenties van het winnen, maar willen liever de negatieve van het verliezen vermijden (oordeel van omgeving, daling eigenwaarde, enz.) dit heeft vaak ook met opvoeding thuis en ontwikkeling van de persoon te maken. En dan zijn er degene die bang zijn te winnen, lastige categorie. Maar nogmaals dat is mijn specialisatie niet zozeer.
In het kort: het kan theoretisch en praktisch om wedstrijdsituaties redelijk tot goed na te bootsen, maar hangt wel van je karakter af. Bij een Deense topclub zal het eerder werken dan bij een gemiddelde nederlandse club, maar dat hoeft niet perse.
Maar mijn betoog in het stukje was vooral om te laten zien dat je als je goed opgevoede spelers hebt, (en die zijn er wel, alleen daar gaat vaak veel werk aan vooraf helaas), deze normalerwijs liever winnen dan verliezen. Als je ze op 19-16 of wat dan ook laat beginnen, en je zorgt ervoor dat als ze bijvoorbeeld 1 UE maken, ze gelijk verliezen, dan ligt er toch meer druk op de slagen. Bij mijzelf zeker wel en veel seniorenspelers die ik getraind heb ook. Het soort speler waarbij het er niet op ligt is vaak degene die niet echt goed met druk om kan gaan in wedstrijden en dit dus ook liever niet voelt op de trainingen, zich dan liever verschuilt.
Er zijn honderden verhalen van (oud) sporters die vertellen over hun bevlogenheid en ik heb onlangs enkele simpele mogen horen van een kleiduivenschutter (olympisch zilver of goud ook nog, sorry t interesseerd me niet heel erg als "sport", maar t is wel een heel mentale bezigheid) die vertelde dat als ze een reeks schoten op trainen en er werd een kop koffie (toch wel een vrij "heilig" iets hier in italie) tussen gezet, dat de spanning bij de meesten toch erg hoog was, omdat niemand dat wilde verliezen.
Hij trainde zich verder ook zo dat tijdens de OS hij iedere dag 2 uur naar de baan reed tijdens de 1,5 week voor het begin van zijn wedstrijd en dan 40 sets kleiduiven schoot, met als doel ze allemaal te raken, net als een wedstrijd en dan weer terug. Dat gaf hem een zekere druk.
Nu zijn het wat averechts methodes, maar de meeste spelers weten dat ze zullen moeten trainen om te presteren op lange termijn. Als je ze druk wil opleggen: in de hal komen, warm up, 16-16 derde set, wie een UE maakt mag douchen en naar huis. Dit is een paardenmiddel, maar ik denk dat het bij de meeste spelers redelijk wat druk gaat leggen. Natuurlijk krijg je dan allerlei gedonder met dat het "jouw" schuld is als coach, en dat hij of zij wil trainen, ja simpel, niet fout slaan of winnen of wat het doel maar is. Het probleem in traininssituaties is dat er altijd de herkansing is. En wat jij terecht aangeeft in 19-16 in de derde is dat er niet in een wedstrijd.
Train je fysiek, technisch en tactisch dan gaat het ook om het wederom proberen, het leermoment gelijk omzetten enzovoorts, bepaalde intensiteit halen, progressie boeken. Daar heb je vaak een bepaalde tijd voro nodig, als je dus puur mentaal wilt trainen zul je deze dingen de deur uit moeten doen, en dus gewoon accepteren dat de training 5 minuten kan duren. Dus geen herkansing. Natuurlijk zijn we er dan nog niet, maar bij de goede sporters, die graag willen trainen, dan heeft het zeker een behoorlijk effect. Zeker beter dan niks. Bij spelers die dat niet hebben, is het beter gewoon wat rijtjes aan te laten slaan, wat setjes te spelen en lekker met degene bezig te gaan die wel echt wat willen.
Ander voorbeeld dat in me opkomt, multifeeding of 2 tegen 1, je stopt als je fout slaat. Degene die niet wil zweten, mag hem gelijk in het net leggen, kan ie gaan zitten. Dus krijg je competitie tussen de spelers die wel willen, om zoveel mogelijk te halen enzovoorts.
Degene die niet willen, hoeft niet: we hebben het over trainen. Trainen doe je om beter te worden, het is geen verplichting. Intrinsieke motivatie.
Een andere oefening die je kunt doen is dat ze allebei een papiertje krijgen met hun score (dit kan bijvoorbeeld 15-16-17-18-19 zijn, en je weet niet van de ander wat hij heeft, dus je kunt het je niet permitteren punten te verliezen, want met 2 kan het al over zijn.) Dit is niet hetzelfde, maar het komt in de buurt, MITS je als speler wilt winnen.
Dus nogmaals, ik begrijp een deel van je punt zeker wel, en er zit wel een kern van waarheid in bij een bepaald soort mens/speler, en misschien haal je niet 100%, maar als het je lukt om tot 70% te komen is het de moeite van het trainen zeker waard, want bij het merendeel van de spelers krijg je progressie. Velen willen wereldkampioen worden, maar 1 kan het worden, dat is geen reden om het niet te proberen en te ontdekken dat je op 7 blijft steken.
Allereerst bedankt natuurlijk voor de reactie.
Mijn hoofdpunt was niet zozeer gericht op de mentale aspecten, want dat is een verhaal op zich, als wel hoe je op keuzes en UE kunt trainen, maar ik wil er toch wat over zeggen. Ik begrijp je punt goed, namelijk dat er op de training niet dezelfde consequenties aan verliezen zitten als in een wedstrijd. Dat klopt, ideaal gezien speel je veel belangrijke wedstrijden, maar dan kun je weer de vraag stellen: hoe belangrijk is dat toernooi nu als je er veel van speelt?
Maar als je een fatsoenlijke sporter hebt, en niet een excuussporter (mentaal type waar er genoeg van zijn, maar zelfs daar kun je t mee proberen ) wil deze graag winnen. Er zijn verschillende manieren om hierbij in de buurt te komen. Als je een topspeler bent en je wilt het beste halen, dan kun je dus wel exact dezelde hersenactiviteit opwekken als bij een echte wedstrijd, daarin ben ik het dus niet eens met wat je zegt dat het vrijwel onmogelijk is:
Ik heb kort in een ander stuk gereageerd hierop, en dat is dit: je kunt niet iets nabootsen met puur inlevening dat klopt. Dit gebruikt namelijk een geheel ander deel van je hersenen dan de werkelijke wedstrijd zou doen, maar zoals bijvoorbeeld de bekende wetenschapper Giuseppe Vercelli aangeeft (voor zijn site http://www.giuseppevercelli.it) en met hem anderen, kun je door middel van een milde vorm van hypnose (en dat is niet de hollywoodversie van hypnose zeg maar), wel precies dezelfde delen van je hersenen activeren en dezelde situatie beleven. Dus feitelijk is het mogelijk, maar daar heb je dan een specialist voor nodig en als coach of speler is dat dus erg lastig, maar topsporters, zelfs in kleinere sporten zouden het kunnen en moeten doen indien ze het nodig hebben.
Verder ga ik ervan uit dat het hoofd trainbaar is. Dat we dit als coaches te weinig doen, staat denk ik in veel gevallen buiten kijf, we zeggen vaak: ach ja, zo is zijn hoofd nu eenmaal als iemand weer iets mentaal aparts heeft gedaan.
Dat is net zoiets zeggen als: ach zo is zijn smash nu eenmaal als deze weer het net in is gegaan en je er verder nooit meer op traint....
Het gaat erom dat je een speler sportief goed opvoed en gemotiveerd hebt, dat is lang niet altijd makkelijk en dat kost tijd, maar zelfs als ze dat niet zijn is het met een aantal nog mogelijk behoorlijk mentaal te trainen. Dat je zonder specialist lastig precies dezelfde dingen aan kunt spreken als een toernooi, ok, maar dat wordt ook een beetje gecreeerd door een mentaliteit van: het is maar een training. maar die mentaliteit zal altijd doorspelen in vele toernooien als je er meer speelt. Ik neem aan dat het voor Lin Dan belangrijker is om de OS of WK te winnen dan één of andere liga wedstrijd in China of een toernooi in een koude hal in Korea. Hij zal het toch vrijwel altijd wel proberen.
Praktisch erg lastig dus. Wat je wel kunt gaan doen is om aan die situaties bepaalde consequenties te gaan verbinden, liefst positieve. Dit hangt ook helemaal af van de soort persoon die de speler is: mensen die willen winnen, mensen die bang zijn te verliezen (ze hechten niet zozeer aan de positieve consequenties van het winnen, maar willen liever de negatieve van het verliezen vermijden (oordeel van omgeving, daling eigenwaarde, enz.) dit heeft vaak ook met opvoeding thuis en ontwikkeling van de persoon te maken. En dan zijn er degene die bang zijn te winnen, lastige categorie. Maar nogmaals dat is mijn specialisatie niet zozeer.
In het kort: het kan theoretisch en praktisch om wedstrijdsituaties redelijk tot goed na te bootsen, maar hangt wel van je karakter af. Bij een Deense topclub zal het eerder werken dan bij een gemiddelde nederlandse club, maar dat hoeft niet perse.
Maar mijn betoog in het stukje was vooral om te laten zien dat je als je goed opgevoede spelers hebt, (en die zijn er wel, alleen daar gaat vaak veel werk aan vooraf helaas), deze normalerwijs liever winnen dan verliezen. Als je ze op 19-16 of wat dan ook laat beginnen, en je zorgt ervoor dat als ze bijvoorbeeld 1 UE maken, ze gelijk verliezen, dan ligt er toch meer druk op de slagen. Bij mijzelf zeker wel en veel seniorenspelers die ik getraind heb ook. Het soort speler waarbij het er niet op ligt is vaak degene die niet echt goed met druk om kan gaan in wedstrijden en dit dus ook liever niet voelt op de trainingen, zich dan liever verschuilt.
Er zijn honderden verhalen van (oud) sporters die vertellen over hun bevlogenheid en ik heb onlangs enkele simpele mogen horen van een kleiduivenschutter (olympisch zilver of goud ook nog, sorry t interesseerd me niet heel erg als "sport", maar t is wel een heel mentale bezigheid) die vertelde dat als ze een reeks schoten op trainen en er werd een kop koffie (toch wel een vrij "heilig" iets hier in italie) tussen gezet, dat de spanning bij de meesten toch erg hoog was, omdat niemand dat wilde verliezen.
Hij trainde zich verder ook zo dat tijdens de OS hij iedere dag 2 uur naar de baan reed tijdens de 1,5 week voor het begin van zijn wedstrijd en dan 40 sets kleiduiven schoot, met als doel ze allemaal te raken, net als een wedstrijd en dan weer terug. Dat gaf hem een zekere druk.
Nu zijn het wat averechts methodes, maar de meeste spelers weten dat ze zullen moeten trainen om te presteren op lange termijn. Als je ze druk wil opleggen: in de hal komen, warm up, 16-16 derde set, wie een UE maakt mag douchen en naar huis. Dit is een paardenmiddel, maar ik denk dat het bij de meeste spelers redelijk wat druk gaat leggen. Natuurlijk krijg je dan allerlei gedonder met dat het "jouw" schuld is als coach, en dat hij of zij wil trainen, ja simpel, niet fout slaan of winnen of wat het doel maar is. Het probleem in traininssituaties is dat er altijd de herkansing is. En wat jij terecht aangeeft in 19-16 in de derde is dat er niet in een wedstrijd.
Train je fysiek, technisch en tactisch dan gaat het ook om het wederom proberen, het leermoment gelijk omzetten enzovoorts, bepaalde intensiteit halen, progressie boeken. Daar heb je vaak een bepaalde tijd voro nodig, als je dus puur mentaal wilt trainen zul je deze dingen de deur uit moeten doen, en dus gewoon accepteren dat de training 5 minuten kan duren. Dus geen herkansing. Natuurlijk zijn we er dan nog niet, maar bij de goede sporters, die graag willen trainen, dan heeft het zeker een behoorlijk effect. Zeker beter dan niks. Bij spelers die dat niet hebben, is het beter gewoon wat rijtjes aan te laten slaan, wat setjes te spelen en lekker met degene bezig te gaan die wel echt wat willen.
Ander voorbeeld dat in me opkomt, multifeeding of 2 tegen 1, je stopt als je fout slaat. Degene die niet wil zweten, mag hem gelijk in het net leggen, kan ie gaan zitten. Dus krijg je competitie tussen de spelers die wel willen, om zoveel mogelijk te halen enzovoorts.
Degene die niet willen, hoeft niet: we hebben het over trainen. Trainen doe je om beter te worden, het is geen verplichting. Intrinsieke motivatie.
Een andere oefening die je kunt doen is dat ze allebei een papiertje krijgen met hun score (dit kan bijvoorbeeld 15-16-17-18-19 zijn, en je weet niet van de ander wat hij heeft, dus je kunt het je niet permitteren punten te verliezen, want met 2 kan het al over zijn.) Dit is niet hetzelfde, maar het komt in de buurt, MITS je als speler wilt winnen.
Dus nogmaals, ik begrijp een deel van je punt zeker wel, en er zit wel een kern van waarheid in bij een bepaald soort mens/speler, en misschien haal je niet 100%, maar als het je lukt om tot 70% te komen is het de moeite van het trainen zeker waard, want bij het merendeel van de spelers krijg je progressie. Velen willen wereldkampioen worden, maar 1 kan het worden, dat is geen reden om het niet te proberen en te ontdekken dat je op 7 blijft steken.
Henri
Hi Henri. Ik ben helemaal met je eens dat het geheim van beter badmintonnen ligt in de keuzes die je maakt. Je moet situaties gaan herkennen waarin je kunt versnellen of waarin je juist moet vertragen. Snelheid, fitheid, techniek, allemaal prima te trainen, maar ervaring trainen blijft lastig.
Wedstrijdspanning nabootsen op de training is mijn inziens vrijwel onmogelijk. De implicaties en consequenties van het niet-afmaken van een set op de training die op 19-16 begint zijn totaal anders dan dat je in een wedstrijd een 19-16 voorsprong weggeeft (afhankelijk van je karakter kun je daar behoorlijk ziek van zijn). Misschien dat het bij de jeugd nog iets teweeg kan brengen, maar volwassenen push je hier niet mee.
Verder: leuk stuk, blijf schrijven!
Prima stuk Henri!
Hoi Henri,
Ik ben het helemaal met je eens je moet alles uit de kast halen om je spelers te motiveren en net zoals de discussie over de recovery step dreigt ook een discussie over positief coaches uit de hand te lopen door het niet begrijpen van wat het in houd. Het zijn nooit de spelers die het coachen als negatief ervaren het zijn "trainers" die de aanpak te hard, pedagogisch of sociaal onjuist vinden. Het bereiken van een doel gaat niet als je positief coachen verkeerd uit legt, op de training pak ik ook alle problemen tegelijk aan en verhoog liever het aantal training uren dan het een voor een te doen. Ik frustreer de speler liever 1 keer een paar maanden dan dat ik het over jaren uitspreid. En frustratie is dat kan ik je verzekeren maar ze zullen gelijk ook zeggen dat ik de meest positieve coach ben die je jezelf maar kan voorstellen.
Ook je reactie op het mentale stukje vond ik zeer de moeite waard en het is iets waar we deze zomer maar eens iets mee moesten gaan doen.
Welk team?
Het hangt van je doel af natuurlijk of je 1 ding of 10 dingen traint. In een wedstrijd ben ik het met je eens, beter enkele dingen. In trainingen eigenlijk niet zo, maar dat hangt natuurlijk van de trianing af. Je bereikt weinig progressie op lange termijn als je weinig eisen stelt, maar in groepstraining is het dan weer beter slechts enkele aandachtspunten te hebben en dat individueel bij te stellen.
Iemand naar beneden halen, tsja...daar ben ik niet zo'n voorstander van, maar weinigen denk ik... Een conflict zoeken met een speler om iets op te lossen, te prikkelen, discussie te scheppen, te bewegen, ok. Op gedrag aanspreken ok. Maar ik denk dat er weinig mensen zijn die mensen naar beneden halen om het naar beneden halen.
Dit moet je denk ik ook eens tegen teamgenoten zeggen! Beter 1 ding goed coachen dan 10 dingen. En vooral probeer positief te coachen dat werkt nog beter en niet iemand helemaal naar beneden halen!!!
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.