Internationaal jeugdtoernooi Hoensbroek door mijn ogen

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Mag het misschien iets genuanceerder? Er gebeurt zoveel meer op een dergelijk toernooi dat dit niet in 'kille' cijfers is neer te zetten. Het 'beleven' van een toernooi kan een geheel andere kijk opleveren.

Nuances

Wanneer je door de kille cijfers heen kijkt zie je dat het met de hegemonie best wel meevalt. Ik ga dat niet nogmaals opnoemen, maar iedereen kan op toernooi.nl opzoeken dat de Nederlandse deelnemers naar behoren presteren met diverse halve finales en finales en diverse overwinningen.

Ik beperk mij even tot de U13 klasse en inderdaad zou je misschien de conclusie kunnen trekken dat er meer in zou hebben gezeten. Het feit dat Badminton Nederland verschillende koppels uit elkaar trekt en aangeeft dat het op dit toernooi niet gaat om het resultaat (!?) doet uiteraard vele wenkbrauwen een beetje (erg) fronzen. Op een dergelijk toernooi wil je, nee, moet je de sterkste koppels opstellen, want de jonge kids gaan daar echt niet heen om voor spek en bonen mee te doen.

Win het maar en je weet ongeveer waar je staat. Maar Badminton Nederland houdt vast aan haar regels. Jammer. Diverse kids moesten derhalve spelen met partners waar ze nog nooit mee hadden getraind of er werden zelfs partners in het buitenland gezocht.

Feit is wel dat de buitenlanders tactisch en technisch veel beter zijn in de dubbels. Ik zag enkele Nederlandse koppels nog steeds een mixed dubbel spelen waarbij de dame steeds in het achterveld stond. Oeps, dit zie je nagenoeg niet bij de buitenlandse koppels die veel meer een goed systeem spelen, klaar voor de toekomst.

Okay, genoeg over de negatieve zaken.

Nu de positieve zaken. De kids. Even een kleine opsomming van de namen in de U13. Dion, Sander , Joep, Nora, Senna. Esmeralda, Sterre, Stepanie, Gwyneth, Tejaswini, Flora en Florine. En ik zal er misschien nog wel vergeten zijn...

Krachtsverschil

Ik was daar als coach van mijn pupil Florine die met de Schotse Brook Stalker mocht dubbelen. Omdat Badminton Nederland coach Eefje Muskens alleen was in de hal, hebben wij samen besloten de partijen te coachen. Alléén is het gewoon niet te doen. Dit ging prima en zo konden alle kinderen toch begeleid worden.

In de breedte is Hoensbroek een erg sterk toernooi, maar zoals in elke land zijn er slechts enkele echte toppers. Jammer als je daar tegen moet spelen als je jouw poule doorkomt, maar gelukkig kon je in de poule nog wel twee leuke potten spelen.

Er is dus veel leuks te zien en iets wat mij direct opvalt is het grote (krachts)verschil tussen eerste en tweedejaars U13-spelers. De Nederlandse spelers waren bijna allemaal eerstejaars U13 en daar zie je dan direct het grote verschil. Het verschil is echt best wel groot en ik kan daarom alleen maar hopen dat de Nederlandse kids volgend jaar meer kunnen meedoen. Vooral bij onze U13 meisjes zitten diverse spelers die deze stap kunnen maken volgend jaar als de sterkste U13-spelers doorschuiven en we daar geen 'last' meer van hebben.

Leuke partijen dus. Soms zeer hoge kwaliteit, zeker met spelers uit Thailand en Rusland en de steeds sterker wordende Fransen. De Duisters hebben een iets mindere generatie, maar nog wel een groot aanbod in de breedte en dat geldt ook wel voor onze zuiderburen.

Eenvoudig

Dan lees ik in het verslag van Victoria dat de meisjes dubbelfinale U13 eenvoudig werd gewonnen van Brooke en Florine en daar ligt dan direct een pijnpuntje voor mij en iets om in een ander daglicht te plaatsen. Voor mij sprong de halve finale partij van Florine Wille / Brooke Stalker tegen het als tweede geplaatste Frans koppel eruit. Lange rally's, passie, enorme strijdlust, veel emotie en dik een uur op de baan.

Rally's van 30 tot 40 slagen kwamen regelmatig voor en 28-26 in de derde game zegt genoeg. Brooke ging daarna op voor de singelfinale en daarna kwam de finale van de dubbel, waarin zij eigenlijk leeg was en Florine (als eerstejaars U13) de kar niet kon trekken.

Eenvoudig gewonnen.

In mijn visie niet en ik zat er achter. Ze waren gewoon net iets beter, het was nog steeds een leuke partij, maar de scherpte was eraf. En zo waren er nog veel meer. Zeker finales zijn niet altijd een echte afspiegeling van de ware krachtsverhoudingen omdat spelers vaak meerdere halve finales spelen.

Een hilarisch moment ook nog in de dubbel van Sterre en Esmeralda. Je ziet het geregeld op de TV of YouTube. Het wisselen van een racket gedurende de rally. Maar de twee Nederlandse meiden maakten het nog ietsje spectaculairder. Het racket van Sterre kwam op het veld van de tegenstander terecht, waarop zij om het net heenliep en haar racket ging terughalen, terwijl de rally doorging. Esmeralda wist in haar eentje gewoon de rally te winnen! Hilarisch!

Onsportief

Nog een klein irritatiepuntje als afsluiting. Het gedrag van de Franse en Belgische coaches en spelers ging diverse keren over de randje van de sportiviteit. Keihard en idioot klappen als de tegenstander uit slaat, gillen en yellen naar de tegenstander en uiteraard te pas en te onpas het bekende vuistje de lucht in. Opgefokt reageren en diverse onplezierig momenten op de baan. In-ballen verwisselen met uit-ballen en omgekeerd. Vaak bewust, soms onbewust, maar vaak op een zeer provocerende basis.

Misschien hoort het er tegenwoordig bij, maar ik ben er niet van gediend, zeker niet als het spel van mijn spelers daardoor wordt beïnvloed. Het mentale aspect van het badminton staat bij mij in een hoog vaandel. Jammer dat sommige spelers'/ coaches zich hiervan moeten bedienen of coaches die dit gedrag tolereren als normaal.

Ik heb nog twee coaches aangesproken, maar ze reageerden gewoon niet. Tja en om nu direct een rel te gaan schoppen, heb ik er ook niet voor over. Misschien eens iets om met de hoofdscheidsrechter over te hebben volgende keer. Ook daar valt het wel op, want ik heb wel twee keer gezien dat er de coach een waarschuwing kreeg op momenten dat het gedrag te erg werd. Het zou niet zo moet in het badminton U13. Toch?

Volgend jaar weer nieuwe kansen. Ik kijk er in ieder geval al weer naar uit!