BadmintonInside: filosoferen over wereldniveau en azijnzeikers

Ken je BC Duinwijck al?

Terwijl collega-host Franklin nog ergens in Taipei verblijft, duiken de heren diep in de recente toernooien, variërend van de tactische slijtageslag in Birmingham tot de verhitte discussies over de hegemonie van China in de juniorenrangen.

De terugblik begint bij de German Open, waar vooral de herenenkelfinale tussen de broertjes Popov indruk maakte. Papa Popov zat lachend en genietend achter de baan, wetende dat de winst sowieso in de familie bleef. Voor de Nederlandse enclave was er wisselend succes. Waar Brian Wassink en Debora Jille direct hun Waterloo vonden tegen een sterk Maleisisch koppel, zorgden Kirsten de Wit en Meerte Loos voor een daverende verrassing. Ze versloegen de Schotse nummers 35 van de wereld, Julie MacPherson en Ciara Torrance. Michael noemt dit met recht een stunt: "Als de eerste rondes gewonnen gaan worden, dan mag je spreken van een stunt en zo geschiedde."

All England: "Badminton at its very best"

Het absolute hoogtepunt van de afgelopen weken was de All England Open, door Jorrit treffend omschreven als het 'Wimbledon van het badminton'. Door de trage omstandigheden in het stadion in Birmingham veranderde het spel in een tactische schaakpartij. Geen korte rally’s van drie of vier slagen, maar marathonsessies van meer dan honderd slagen.

De partij tussen de Popovs en het Koreaanse duo Kim / Seo was daar het ultieme voorbeeld van. De snelheid en de skills waren van een buitenaards niveau. Jorrit raadt iedereen aan deze beelden terug te kijken: "Kijk deze wedstrijd en je bent gewoon verliefd op badminton, dat kan gewoon niet missen." Ook bij de vrouwen was er een sensatie: Wang Zhi Yi wist na tien opeenvolgende nederlagen eindelijk de ongenaakbare An Se Young te kloppen. Haar geheim? Simpelweg niet denken aan het verleden en volledig in het moment blijven.

De numbers game van de Chinezen

Michael maakt van de gelegenheid gebruik om een hardnekkig sentiment de kop in te drukken. Naar aanleiding van de Dutch Junior International, waar China alle titels opeiste, verschenen er op sociale media berichten dat "Azië de vloer aanveegt met Europa". Michael noemt dit "populistisch gejammer" en "bullshit".

Hij onderbouwt zijn irritatie met kille cijfers: China alleen al heeft 250 miljoen amateur-badmintonners, meer dan de helft van het totale aantal inwoners van Europa. De vergelijking tussen de continenten is volgens hem dan ook totaal onrealistisch. "Wij gaan nooit, echt nooit, 100% meedoen met de Aziaten, zo simpel is het. Het is gewoon een numbers game", aldus een gepassioneerde Michael. In plaats van te klagen, zouden we moeten genieten van het niveau van spelers als Kim en Seo, die ook door Europeanen (de Popovs) tot het uiterste werden gedreven.

Bitterzoete vooruitzichten en de terugkeer van Marin

De blik gaat ook vooruit naar de Swiss Open en de Europese Kampioenschappen in Spanje. Een opvallende nieuwe combinatie is die van Debora Jille en de Duitse Isabel Lohau. Hoewel ze nog nooit samen hebben gespeeld, kregen ze een wildcard op basis van hun individuele ranglijstpunten.

Maar het meest emotionele moment moet nog komen: de rentree (en mogelijk het afscheid) van Carolina Marin in haar 'eigen' arena in Huelva. Na haar verschrikkelijke knieblessure tijdens de Spelen van 2024 keert de legende terug op het Europese podium. Hoewel ze bekend staat om haar luidruchtige aanwezigheid op de baan - wat bij Michael soms op de zenuwen werkt - is het respect voor haar carrière grenzeloos. Een Europese titel in haar eigen stadion zou het ultieme sprookje zijn.

Podcast op Spotify

Podcast als video op YouTube