BadmintonInside: het dispensatie-drama van Joran Kweekel en de teamspirit van Almere

Jij het nieuws, wij een tikkie!

In de nieuwste podcast blikken Michael Loos en Jorrit de Ruiter terug op een halve finale die werkelijk alles in zich had.

Terwijl host Franklin nog ergens tussen Taipei en Japan vertoeft, namen Michael Loos en Jorrit de Ruiter de luisteraar mee door de hectiek van de afgelopen dagen. Het was een weekend waarin de sport soms even bijzaak leek door administratieve chaos, maar waarin de passie voor het badminton uiteindelijk zegevierde.

Het administratieve circus rond Joran Kweekel

De aanloop naar de kraker tussen DKC en Almere werd volledig beheerst door wat Michael "het hele circus" noemt. Joran Kwekel, herstellende van een rugoperatie, bleek niet speelgerechtigd te zijn voor de play-offs. Hoewel de Commissie Wedstrijden (CW) aanvankelijk dispensatie verleende, tekenden de drie andere halve finalisten met succes bezwaar aan. De regel is simpel: vier keer meespelen in de reguliere competitie om speelgerechtigd te zijn in de eindfase. 

"Als ik hoor dat hij meerdere kansen heeft gehad om aan die vier wedstrijden te komen, dan vind ik het uiteindelijk een terechte keuze om hem niet te laten verschijnen", stelt Jorrit de Ruiter resoluut. Hij noemt het ontbreken van Kweekel, die wel in Denemarken en Zweden speelde, een 'flater' van DKC. Het juridische steekspel bereikte een kookpunt toen er zelfs advocaten werden ingeschakeld, maar de avond voor de wedstrijd viel het definitieve besluit: Kweekel bleef aan de kant.

De schrik in de hal: "Ik had bijna het gevoel dat ik out ging"

Naast de reglementaire spanning was er grote bezorgdheid om Mark Caljouw. Tijdens zijn titanenstrijd tegen Noah Haase - een wedstrijd die Michael omschrijft als "waanzinnig" - greep Caljouw in de derde set plotseling naar zijn borstkas. Het publiek hield de adem in toen er zelfs een stoel op de baan moest komen.

Caljouw, die vier jaar geleden aan zijn hart is geopereerd, legde later uit wat er gebeurde: "Mijn hart sloeg gigantisch over en ik kreeg het totaal niet onder controle. Ik had bijna het gevoel dat ik 'out' ging." Ondanks deze beangstigende ervaring toonde hij de mentaliteit van een krijger door de partij uit te spelen, al trok hij uiteindelijk aan het kortste eind tegen Haase. Gelukkig gaat het inmiddels weer goed met de kopman van DKC.

Duinwijk: van los zand naar geoliede machine

In Haarlem zagen we een heel ander verhaal. Duinwijk rekende overtuigend af met Drop Shot. Michael Loos, die als vader van Meerte Loos de zenuwen nauwelijks de baas was ("ik wilde met rust gelaten worden"), zag een team dat barstte van de samenhorigheid.

De hand van coach Judith Meulendijks is volgens Jorrit duidelijk zichtbaar: "Vorig jaar was het team spiritueel gezien los zand, een absolute eenheid was het niet. Nu zie ik daar echt een verandering." Vooral het damesdubbel met Meerte Loos en Alyssa Tirtosentono maakte indruk; zij fungeerden als een "geoliede machine" op de baan.

Bij Drop Shot kon alleen Novi Wieland de eer nog enigszins redden, maar het krachtsverschil was gedurende het weekend simpelweg te groot.

De trommels van Almere en de weg naar de Maaspoort

Almere plaatste zich ten koste van DKC voor de finale. Het team van coach Cheryl, ondersteund door een luidruchtige percussiegroep en zelfs een trommelende Adam Hall, bewees opnieuw een echte ploeg te zijn. "Het is een geweldige teamprestatie. Met z'n allen staan we er weer," aldus een trotse Cheryl.

Op 22 maart wacht in de Maaspoort in Den Bosch de ultieme confrontatie tussen Almere en Duinwijk. Met de mogelijke terugkeer van Muhammad Izzuddin Bin Shamsulmuzli in de opstelling van Almere en de herwonnen teamgeest van Duinwijk, lijkt alles gereed voor een zinderende finale. Een ding is zeker: de trommels zullen te horen zijn, maar de strijd zal op de baan worden beslist.

Podcast als video op YouTube

Podcast op Spotify