Klanten hebben bedrijven als Shell op de knieën gekregen, hebben regeringen doen vallen, hebben de wereld groenbewust gemaakt, hebben zelf een politieke partij voor dieren in de Tweede Kamer gekregen.
Waar we tegen onze kinderen zeggen dat ze niet mogen liegen, hebben we te maken met een bond die helemaal niets anders doet dan liegen, beloven, zand in de ogen strooien, bedreigen en ga zo maar door.
Ouders die hun naam niet kunnen noemen bij hun reacties, dat is iets wat je hoorde over landen in Latijns-Amerika, China en andere landen waar het gevaarlijk is je mening te zeggen. Maarre, we hebben het hier over Nederland en dan ook nog eens over een sportbond! Wat is er allemaal aan de hand dat een klein groepje idioten een grote groep sportbeoefenaars betuttelt. Hoe rot is een organisatie die mensen ongecontroleerd hun gang laat gaan?
Ouders zeggen niets omdat ze hun kinderen willen beschermen tegen de gemene hand van de bond. Ze willen niet dat hun kind buitengesloten wordt. Dus kiezen ze voor het stilzwijgen en ondergaan met knarsende tanden de stroom van leugens van de bond die eigenlijk een hulp zou moeten zijn voor de ontwikkeling van de sportprestaties van hun kind.
Wij zijn geen voorstander van anoniem schrijven op onze site al kunnen we het niet helemaal voorkomen. Voor deze groep mensen móéten we wel een uitzondering maken. Ouders zouden een platform moeten hebben waar ze hun ongenoegen kwijtkunnen zonder dat hun kind er de dupe van zal worden.
Oproep aan ouders
Ik zou graag meer informatie willen hebben van ouders hoe ze de bond ervaren, wat er allemaal mis gaat en of het nou echt allemaal zo erg is. Dat mag wat mij betreft via de e-mail naar info@badmintonline.nl als je niet wil reageren op een stukje als dit. Als je graag je verhaal aan anderen wil doorgeven, zet het dan vooral onder dit stukje. Jullie hebben als ouders veel meer macht dan je denkt. Maak een vuist en laat weten dat de maat vol is.
Alice
Reacties 14
Een beetje vreemde plek om die vraag te stellen Mike. Maar ik beantwoord 'm graag. Alice heeft daarom zelf gevraagd. En ze is daarmee evenmin anoniem als jij dat bent met slechts je voornaam. Overigens is bovenstaande citaat onverminderd van kracht.
"Wij zijn geen voorstander van anoniem schrijven op onze site"
Niet? Waarom is Alice dan de enige die onder het kopje team niet met volledige naam genoemd wordt?
Sorry hoor maar ... met dit BN-regime.
ER is geen boodschap die geen boodschap is. Elke zin, zelfs onzin heeft betekenis. Met humor, ironie, verbale associaties en relativering van een relativering is het niet anders. Dus zelfs niet een in principe geestig bijdrage afkomstig van een luchtig doende zich semi in onwetendheid wentelende Lou. Hij wordt zelf niet door de situatie aangesproken. Maar BN plots wat buiten het focus geplaatst. Jammer dat hiermee een oproep naar medestanders –die zich bedonderd voelen- verstoord wordt en veel ouders –die al moeilijk aan het woord komen- worden afgeschrikt om te reagaren.
Lou’s bijdrage – nb alleen hierdoor- geen grote boodschap, geen kleine boodschap maar vanuit mijn waarneming wel naast de pot gepiest. Ouders reageer graag toch op de oproep van Alice en de hierbij al wel betrokken ouders !
Beste Lou, dat zijn mooie woorden maar (vergeef het mij) voor ons iets te filosofisch en te wollig. Het talent van ons kind of de belofte die in ons kind schuilt staat hier niet ter discussie, de prestaties van ons kind spreken voor zich en zeggen genoeg. Wat ter discussie staat is het niet nakomen van de 'materiële en financiële' beloftes van de bond naar ons als ouders zoals bijv. uitzendingen naar internationale toernooien! Uiteindelijk blijken die beloftes grootspraak te zijn, gebakken lucht. Ons nemen ze in in ieder geval maar 1 keer in de maling, daarna nooit meer!
Ik heb geen boodschap, ik ben niemands boodschappenjongen, iedereen moet zijn boodschap in eenzaamheid verrichten, de kleine zowel als de grote.
Eerst knevelen, dan knuffelen; dat is bondage; geeft een band.
Iemand omarmen zouden we dan kneufvelen moeten gaan noemen
Er is overal altijd wel wat mis, dat heeft met perceptie te maken.
Er bestaan geen goede boeken of films, er bestaat een benadering van de werkelijkheid, die kun je productief maken.
Ik heb geen idee hoe er in het algemeen met juniorselectiespelers wordt omgegaan, wel weet ik dat Josephine Wentholt een aantal jaren geleden niet mee mocht naar Denemarken voor een toernooi, nu speelt ze de sterren van de hemel, of het een met het ander te relateren valt, zal wat mij betreft altijd een vraagteken blijven, ik ben geen oorzaak gevolg, denker.
Wie men liefheeft die kastijdt men, daar is de hele sport op gebaseerd, afzien, je de blubber trainen, conditionering van het lijf om uiteindelijk minder snel moe te worden.
Sporters doen dit zichzelf aan, zijn het allemaal masochisten of hebben we hier te maken met de paradox dat de inspanning tot ontspanning leidt.
( het grote geheim dat de sport in zich herbergt is dat het een vrijbrief creëert voor luie mensen, een beetje tegen een pluimpje slaan, een balletje schoppen, je ontdoen van alle verantwoordelijkheid en alleen luisteren naar jezelf, sommigen gaan daar zeer ver in.)
Teleurstellende ervaringen hebben alles met hoopvolle verwachtingen te maken, in de sport kun je niet meer dan je best doen en zien waar het schip strandt, ondertussen moet je volop genieten van de bootreis, dit lijkt een beetje op het echte leven.
Laat je niets op de mouw spelden, verwacht niets en geef alles.
Liefde schenk je, wanneer je iets met liefde doet, hoef je er niets voor terug, de beloning zit in de ervaring.
Er bestaan geen garanties over gedane beloftes, de bond heeft talenten tot beloftes bestempeld.
Maar wee diegene die gelooft in wat anderen over hem te melden hebben.
Wanneer een talent bezig is om zijn (door anderen gemaakte) belofte in te lossen vergeet hij de essentie van sport, dat is te genieten van zijn spel.
Spelenderwijs.
Onze teleurstellende ervaring heeft niets met coach Robbie te maken, ons kind traint niet met Robbie en ik vind hem eigenlijk een alleraardigste vent. Wat is de boodschap in je reactie Papalou, wordt Robbie hier nu door jou gekneveld of geknuffeld, is er nu wel of niet wat mis met de manier hoe er in het algemeen met junior selectiespelers wordt omgegaan? worden naar jou mening de door de bond gemaakte beloftes nagekomen of niet?
Mijn vrees wordt werkelijkheid, mijn vooroordelen steeds vaker bevestigd.
Badminton is een campingsport voor mietjes of een mietjessport voor campinggasten, daar ben ik nog niet uit.
Ik meen dat ik recht van spreken heb, ik heb echte vrienden onder mijn homokennissen en kamperen heb ik altijd graag gedaan.
Vanmorgen heb ik mijn dochter afgeleverd bij de bullebak, ik heb hem eens goed bekeken en hij heeft wel wat weg van een bulldog, hij komt vriendelijk over, schijnt hard te werken, volgens sommigen een lintje waardig.
Daarnaast wordt hij soms als boodschapper ingezet om het bondsbeleid uiteen te zetten, hier wordt hij op afgerekend, een misverstand.
Ook aanwezig waren twee van de drie uitvreters, titaantjes in hun soort en natuurlijk wederom innig in gesprek met elkaar.
Een van die twee maak ik nu al een aantal jaren mee, dat is geen pretje.
Weliswaar staat hij vier ochtenden in de week vanaf 7.30, gedisciplineerd en gefocust, zijn talenten te trainen, is hij niet te betrappen op enige vorm van luiheid en krijgt hij iedereen welwillend in beweging, maar toch.
Het is een verlopen hippie met een colbert, die probeert actueel te blijven en zijn kennis opfrist met de laatste wetenswaardigheden die in de sport de ronde doen, hij wil wel deugen, maar kan dat niet, het is een deugniet. Wel weet hij dan weer te melden dat ergernissen contraproductief werken en dat negatieve emoties energie verslinden.
Laatst nog werd ik geconfronteerd met een van zijn tirannieke trekjes, hij weigerde met mij in gesprek te gaan, omdat hij niet, zoals hijzelf formuleerde, met ondeskundigen de dialoog wil aangaan, de eikel. Wellicht had hij daar een punt.
Dochterlief presteert goed onder en dankzij hem
Het probleem van de badmintonsport is, dat sinds de uitvinding van het muskietennet, er geen equivalent in welke oorlogshandeling dan ook te bespeuren valt, die het badmintonnen nog enigszins rechtvaardigt. In vroeger tijden zag je ze nog wel eens rondlopen, bivakbewaarders ook wel muggenzifters genoemd, die de slaapplek van de echte krijgers insectenvrij moesten houden en gewapend met een soort van net op een stokje op muggenjacht waren.
Het vak is inmiddels uitgestorven, de mentaliteit nog niet.
Ook hoor je hier en daar geluiden dat badminton een denksport is, dit schaar ik onder een vertwijfelde poging om de sport up te graden.
Het is een contradictio in terminis.
Het ultieme gevoel dat je wilt bereiken tijdens het sporten is de flow, het intuïtieve en instinctieve weten dat het denken ver achter zich laat.
En mocht ik mezelf in dit stukje tegenspreken, lees het dan als een oxymoron.
De oorsprong van het Nederlandse bedrijfsleven kent zijn wortels in de gouden eeuw, de schepen van de voc, als een van de grootste representanten uit die tijd, werden bemand met uitschot en criminelen.
Ik vraag me soms wel eens af wat voor mentaliteit daar aan boord heerste.
Repressie zal vast wel een manier zijn geweest om de bootjes veilig over de oceanen te loodsen.
Men schijnt er nog steeds onder gebukt te gaan.
Ik hoop en meen te weten dat coach Robbie er andere waarden en normen op nahoudt.
Onder uit de zak.
Papalou Halkema
Dan is er maar een oplossing kind uit selectie!! en anders niet zeuren
Dit kan, omdat ze helaas nog de touwtjes in eigen handen hebben. BN zit soms ook met yonex in haar maag, want alles moet er doorheen gedrukt worden. Erg jammer. Over de coaches kan ik niet oordelen, maar ik weet in mijn tijd dat het één en al vriendjespolitiek was en dat is het nog steeds. Mogen ze je, maak je kans. Anders ben je stront.
Ik heb zelf de ervaring dat veel mensen niet in het openbaar met me durven te praten, ouders hebben me gebeld en geschreven met verhalen over wat hen is overkomen en er ook bij gezegd dat ze me op toernooien hadden gezien maar me niet hebben willen aanspreken omdat ze bang waren dat mensen van de bond het zouden zien en ze er problemen mee zouden kunnen krijgen. Dit is ook iets wat ik in het gesperk dat Fred van Wankum en ik hebben gehad op het bondsburo heb gezegd, dus zowel de bonds directeur als de TD weten hiervan. Hoe is het in hemels naam mogelijk dat dit kan in 2011 in Nederland??
We zullen je op de hoogte stellen van onze teleurstellende ervaringen, er zijn meerdere ouders die met dezelfde teleursstellende ervaringen rond lopen en die (nog) niet durven te delen.
De eerste reacties zijn al binnengekomen via de e-mail. We moedigen andere ouders en betrokkenen ook aan om hun ervaringen met Badminton Nederland / Papendal in te sturen.
Wordt het niet eens tijd, dat men een soort van vakbond voor spelers opricht?
Ik neem een aantal zaken in ogenschouw:
1. Het aangaan van contracten voor selectiespelers met BN, senior of junior
2. het aangaan van contracten met individuele sponsoren
3. het voorbij gaan aan de wensen van spelers mbt het organiseren van een (eredivisie-)competitie
4. het aangaan van contracten met verenigingen
5. begeleiding in tuchtrechtzaken (zoals b.v. Alexander Schekkerman)
Willen we het badminton op laten stomen in de vaart der volkeren, dan is het noodzakelijk, dat de belangen van spelers goed vertegenwoordigt zijn.
We zouden wel een boek kunnen schrijven over dingen die ons tegen vallen van de bond en ook wij schijven niet onder onze eigen naam want dan hebben de kinderen er last van. We hebben letterlijk te horen gekregen dat als we het yonex contract niet zouden tekenen dat de dubbel onmogelijk zou worden gemaakt, en geloof het of niet deze man is nu manager en heeft vorig jaar een onderscheiding gekregen van de koningin (als mensen eens zouden weten). Ik heb er geen woorden voor hoe er met MENSEN wordt omgegaan door deze bullebakken, en daar vertrouwen we onze kinderen aan toe. Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één bij zit die in het bedrijfsleven ook maar enige kans van slagen zou hebben want het ontbreekt hen echt aan elke vorm van talent op welk vlak dan ook. Dan zijn er de onder uit zakkers zoals ik ze maar even zal noemen, het zijn onze dierbare coaches van de Nationale selectie. Als ik het even oneerbiedig mag zeggen zie je ze op elk toernooi in de kantine zitten vreten en hebben geen of nauwelijks tijd om tegen andere dan in hun groepje van drie te praten. Ik moet stoppen want ik voel me alweer boos worden vooral als ik onderweg terug in de auto hoor wat de kinderen te horen hebben gekregen aan tips, dat kan mijn vader beter en die is ook al 3 jaar dood.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.