Olympische Spelen: geld en wiskunde

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Als alle spelers in de wereld gelijken kansen zouden hebben als uitgangspunt, dan zou het ranking systeem waarschijnlijk wel iets beter werken. Maar er zijn nu eenmaal enorme verschillen in de wereld en dat is duidelijk te zien in de lijst. Spelers uit arme landen hebben geen kans zich op de lijst omhoog te krijgen en andere spelers zijn afhankelijk van het politieke systeem in hun land of ze uitgestuurd mogen worden.

Het maakt dan ook helemaal niet uit of je goed kan spelen of talent heb, het gaat er veel meer om hoeveel geld er is en of het systeem en of de leiders thuis je toelaten de toernooien te spelen die er voor nodig zijn om je Olympische droom waar te maken.

Landen als China zouden nog veel meer talenten de wereld rond kunnen sturen en de kansen voor landen buiten Azië zeer klein maken als het op de Spelen echt alleen maar om de sterkste spelers zou gaan. Maar de Spelen hebben ook een sociaal karakter: er moeten dus spelers mee kunnen doen die niet sterk genoeg zijn. Dan is het aan de verschillende landen welke eisen ze stellen aan hun eigen spelers om het "Eddy the Flying Eagle"-effect te voorkomen. Dus ook hier zit al weer een oneerlijkheid, want het is afhankelijk van in welk land je toevallig ben geboren of je Olympisch kan dromen.

Dan is het natuurlijk ook altijd het geld. Dit maakt alles mogelijk en kapot tegelijk. Als je kijkt naar de situatie in ons eigen land, dan zie je dat alleen maar om het mee doen aan de Spelen van misschien twee spelers het hele beleid wordt toegespitst op het halen van dit resultaat. Zou het niet zo moeten zijn dat als het beleid goed is je automatisch het resultaat krijgt? De keuze die nu is gemaakt is de bekende spiraal naar beneden, want als je het beleid gaat aan passen aan het misschien halen van de Spelen haal je het geld weg bij je opbouwbeleid van de jeugd om in de toekomst gewoon via een goed beleid spelers te hebben voor de Spelen.

De manier waarop BNL naar Londen hoopt te gaan is door te rekenen en strategiekeuzen. Veel kleine toernooien spelen waar je een paar wedstrijden kan winnen en zo de punten haalt die arme landen zich niet kunnen veroorloven. Is dat verkeerd? Nee, helemaal niet als het maar niet ten kosten gaat van het ontwikkelen van talent, want het is een hele dure oplossing. Je moet spelers de hele wereld oversturen voor een paar punten op de ranglijst in een tijd waarin iedereen de broekriem moet aanhalen.

Vanaf de WK zijn de prestaties heel erg teleurstellend, want in het laatste jaar doen alle landen er een schepje bovenop om te kijken of ze de Spelen kunnen halen en dus is er meer tegenstand ook op toernooien waar normaal gesproken weinig toppers aan mee doen. Het rekenen is al begonnen, maar de meter loopt ook veel harder als je spelers de hele wereld moet rond sturen voor 1 of hooguit 2 wedstrijden. Dus hoe minder punten hoe hoger de kosten, en we hebben het dan niet over de kosten voor eremetaal maar de kosten voor het mee doen alleen.

Ook ik vind dat we moeten proberen spelers te helpen om naar de Spelen te komen, maar hoe hoog mag die prijs zijn? Over welke ruggen gaat het? Wat is het gevolg voor de toekomst? Willen we een reken-en-geld-weggooi-beleid in plaats van een kwaliteitsgericht beleid? Hoe graag zouden de spelers nog naar de Spelen willen als ze zelf de kosten moesten betalen? Zouden ze zelf sponsors kunnen vinden als ze geen gulle gever hadden in de bond die voor een handjevol spelers een enorm bedrag uitgeeft aan trainers, reizen en training faciliteiten?

Kwaliteit van je spelers wordt bepaald door de marktwaarde van een speler, maar met dit beleid is het marktmechanisme buitenwerking gesteld en spelers kunnen reizen en spelen zonder dat er prestatie-eisen zijn. Er is met dit beleid een koninkrijk van blinden geschapen en er is voor enkelen een staaroperatie mogelijk gemaakt.

Ron Daniëls