Bobo's, dat is geen verkeerde benaming

Jij het nieuws, wij een tikkie!

Je hebt te maken met iemand die bijvoorbeeld een matige functie binnen de medische wereld bekleedt. Deze persoon denkt door wat vrijwilligerswerk te verrichten iets te zeggen te hebben over hoe het verder moet met onze sport.

Het is een beetje hetzelfde als een vrouw op de Wallen die als sociaal werker gaat vertellen dat ze een specialist is op het gebied van onvoorwaardelijke liefde en trouw.

Of je gaat als boekhouder binnen een paar maanden kennis vergaren en vervolgens denken dat je iets weet over topsport. En dat terwijl alle woorden uit je mond onkunde uitstralen en verkondigen.

De term bobo komt van [bo]nds [bo]ns en dat staat gelijk aan iemand die via een belangrijke functie binnen een organisatie ineens iets te zeggen heeft over mensen die vele malen meer verstand hebben van het onderwerp. Het woord komt uit het Surinaams en staat voor domme man of niet ter zake doende mening van iemand die denk er iets van af te weten.

Je moet er toch niet aan denken dat ik als badmintontrainer ga vertellen hoe een boekhouder zijn werk zou moeten doen. Dat gaat nooit goed komen, maar op de een of andere manier denken we wel dat het goed gaat komen als het andersom het geval is.

Waanzin.

Vanavond heb ik nog gesproken met een oud Nederlands Kampioene die haar kinderen met alles wat ze in haar macht heeft probeert weg te houden uit de handen van de nationale selectie. "Derderangs spelers willen nog komen om de selectie op te vullen, maar echte talenten willen daar niets meer mee te maken hebben", was haar mening.

Het zijn geen op zichzelf staande uitspraken. Het past helemaal in het beeld wat ik heb van ouders en spelers die hier mee te maken hebben. Er komen veel te veel e-mails binnen met deze inhoud. Het maakt echter niet uit of je het vertelt aan het bestuur of niet. Er gebeurt totaal niets. Het tegenover gestelde is waar. Ze lopen daarna nog veel harder in de armen van trainsters waaraan je jouw kinderen helemaal nooit zou willen toe vertrouwen als het gaat over talentontwikkeling.

Ik ben heel hard en op de man af als het gaat over zulke mensen. Deze mevrouw heeft namelijk heel veel te vertellen over mij en de manier waar op ik hier op Oro werk. Dit terwijl ze als enige ooit hier geweldig door de mand is gevallen en op een achterbakse (Martijn van Dooremalen) waardige manier omgaat met haar praatjes.

Natuurlijk ik heb het over het nieuwe talent van Badminton Nederland: mevrouw Nathalie Mulders. Iemand die me nog niet zo heel geleden 'mijn eeuwige vriend noemde' in haar e-mails. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Maar ja, het past nu eenmaal goed in dit bobowereldje. En dat is wat telt.

Maar Nathalie, hoe slaap je vandaag met je slechte geweten over een gekregen diploma en een totale flop als coach waar ouders en spelers niets mee te maken willen hebben?

Ik ben erg benieuwd hoe dat voelt, want ik ken het zelf alleen van mensen die ouder zijn en vooral jaloers, maar van spelers ken ik het niet. Zo slecht ben ik nog nooit geweest, maar wie weet misschien komt het nog en kan ik ook hier met je over praten.