Zo ook met het sabeltandtijger-verhaal. Er is een aantal reacties dat op zijn minst gesteld heel erg leuk is.
Nathan schrijft dat ik de titel trainer niet waardig ben als ik zeg dat een warming-up niet nodig is en zijn onderbouwing bestaat uit verwijzing naar de wetenschappelijke artikelen die hij heeft gezien in zijn studie lichamelijke opvoeding. Geef me aan over welke studies het gaat, dan kan ik ze in een context plaatsen en eventueel weerleggen, kortom onderbouw je argumenten. Ik lees heel heel erg veel maar zie natuurlijk lang niet alles en je bent al snel geneigd die studies naar voren te halen die jouw mening het best uitkomen en ook deze eigenschap is mij niet onbekend.
Naast hetgeen ik lees aan studies heb ik ook zo'n 40 jaar ervaring als (niet-waardige) trainer. Deze ervaring gebruik ik als toets of een studie ook voldoet aan hetgeen ik in de praktijk meemaak. Studies die de toets van de praktijk niet doorstaan gaan naar de prullenbak. Het nadeel als student is natuurlijk het gebrek aan ervaring en hoe je met dat gebrek omgaat.
Het gebrek aan ervaring heeft een enorm voordeel, want je bent onbevangen en kan met een studie alle kanten op als je alle mogelijkheden open houdt. Studenten zijn daar niet erg goed in. Het staat geschreven en dus is het waar, lijkt het motto. Terwijl je juist alles in twijfel zou moeten trekken als het wetenschappelijk wil benaderen. Ik ben dus blij met het feit dat je me niet gelooft, maar ook enorm teleurgesteld door dat je het niet onderzoekt en twijfel aan hetgeen je is verteld.
Je reactie is derhalve ook vooral leuk of grappig maar verre van wetenschappelijk en dat is nou juist hetgeen je naar voren wil brengen. Jammer, het had veel beter gekund.
Ik stel je reactie op prijs maar je onderbouwing ontbreekt en ik hoop dan ook dat je het hebt onderzocht en er op terug komt.
Waarom vind ik de reactie van Tanja van de Water zoveel leuker? Ze zegt niet dat ze het met me eens is of dat ik gelijk heb, maar ze zet een vraagteken bij het verhaal/reacties. Hier hebben we te maken met een denker en niet een volger. Hier begin ik op te letten want nu herken ik een waardige tegenstander. Ik moet gaan nadenken over wat ik heb gezegd dat haar heeft doen reageren en als er iets is wat ik mooi vind dan zijn dat slimme mensen. Ze komt met de stelling die ze (ons maar even mee wil geven) dat een warming up tegen je kan werken.
Dat is interessant want dat heb ik nog nooit gehoord van een student lichamelijke opvoeding. Het zou kunnen komen van een student filosofie. Nu ben ik wakker want de ene kan ik aan zonder er bij na te hoeven denken, maar bij nummer twee word ik aan het werk gezet en getest. Iets mooiers bestaat er voor mij niet. Helaas ontbreekt ook bij Tanja de wetenschappelijke onderbouwing, ik denk dat die veel eenvoudiger is te vinden dan die van Nathan maar hij is er niet net zoals die van Nathan.
Wat gaan jullie er aan doen? Ik zou het geweldig vinden als hier uit een mega-discussie zou komen over de warming-up in badminton. Er waren meer reacties en er waren er ook die best goed waren maar het was geen uitdaging. Deze twee mensen dagen me uit en er is niets dat ik meer op prijs stel dan dat.
Nationale coaches durven / kunnen het niet en jullie doen dat wel. Geweldig, ga door!
Reacties 12
Belangrijkere vraag zou zijn: wat doen we NA de warming up, want dat hangt nogal samen met of je een warming up doet en hoe...
Mocht je techniek training op het programma hebben staan, kun je de warmingup volledig overslaan, gewoon langzaam een progressie erin zetten en mocht de training voorspoedig verlopen dan krijg je vanzelf warme spelers in een intensieve situatie zonder problemen.
En ook interessant is: hoe kom je je training in? vlak na een toernooi, heb je spierpijn, moe of juist niet?
Hebben we het over een training of een toernooi? s ochtends op een toernooi of s middags tussen een wedstrijd en de ander? alles hangt ervan af wat en hoeveel je zou moeten doen om je lichaam in goede staat paraat te krijgen.
Ook visualisatie zorgt trouwens voor tenminste 10% meer spierspanning en helpt bij de opbouw richting een prestatie zowel in training als wedstrijd, maar dat is wellicht voor een wat hoger niveau.
Heb je goede spelers of minder goede. Het lijkt erop dat enkelen die hier reageren meer met 1-2 keer in de week spelers werken die niet altijd een goed niveau hebben, dan zou ik dus geen echte warming up doen zoals dat normaal gezien wordt. Vaak moeten ze leren goed te bewegen en dus zou ik dichter bij wat Rene Sehr voorstelt zitten: coordinatie, multitasking e.d. en dan heb je ook vaak plezier en krijg je ze dus in een goede stemming als je er uitdaging in laat zitten. Ik zou nooit rondjes gaan lopen, en al dat soort dingen met jonge spelers...onzin, dan kun je veel beter zelf een warming up op de baan opzetten is ook heel simpel en veel effectiever in trainingstijd en ontwikkeling:
1) eerst aan het net laten spelen onderhands, met opdracht steeds tenminste 1 stap te zetten.
2) pushslagen spelen dus ietsjes dieper het veld in, probeer ze te laten "dansen" evt muziek
3) gaan langzaam driveslagen in.
enzovoort enzovoort......
ze worden warm en leren badminton zonder dat de belasting zo hoog is dat je kans op blessures zou hebben.
Leuke discussie in ieder geval :)
Graag haak ik ook in op de vraag:
Waarom doen we een warming up?
Allereerst ben ik van mening dat bij de onderbouwing van een warming up en eigenlijk bij elke vorm van training er 3 factoren van belang zijn. Dit zijn de wetenschappelijke evidentie, de ervaring en achtergrond van de trainer en de normen en waarden van de spelers die training krijgen. Deze vorm van onderbouwing komt voort uit het evidence-based medicine.
Ik vind het leuk om te lezen op het forum dat trainers rekening houden met de gemoedstoestand van hun spelers en welke waarden die spelers eraan hechten. Daar probeer ik ook altijd rekening mee te houden.
Jammer genoeg zijn er naar mijn idee weinig onderzoeken gedaan met betrekking tot de warming up van badmintonners. Daarom vind ik ook dat je bepaalde resultaten van andere onderzoeken kan terugkoppelen naar het badminton.
Een voorbeeld van een onderzoek dat niet gericht is op badminton, maar op verschillende andere sporten duidt aan dat de kans op blessures van enkel, knie en heup kleiner is na een goede warming up. Dit is niet sportspecifiek gericht op badminton, maar is wel gericht op veelvoorkomende badminton blessures. Voor de liefhebber hieronder de titel van het artikel:
The effectiveness of neuromuscular warm-up strategies, that require no additional equipment, for preventing lower limb injuries during sports participation: a systematic review. Herman K, et al. BMC Med. 2012.
Ik lees dat Ron zijn warming up geeft met als onderbouwing zijn 40 jarige ervaring en de normen en waarden van de spelers. 2 van de 3 pijlers zijn voor mij dan ook duidelijk. Ik ben nieuwsgierig welke wetenschappelijke evidentie hij heeft gebruikt om zijn manier van warming up te verantwoorden.
Hoi Nathan, Ik vind het jammer dat je het opvat als neer halen want dat is totaal niet wat ik wil doen, ik vraag om een onderbouwing zodat je het kan weerleggen. Jij weet net zo goed als ik dat je voor bijna elke stelling wel wetenschappelijk "bewijs" kan vinden en dat doen we dan ook nagenoeg altijd om onze standpunten kracht bij te zetten. Als ik iets schrijf dan heb ik mijn huiswerk gedaan en daarnaast zet ik het onderzoek af tegen het geen ik ervaar als trainer.
Ik heb de misschien vervelende gewoonte niets zomaar aan te nemen als een docent dat zegt, ik wil weten of het ook echt zo is. Dat was ook het verschil tussen het geen jij schreef en waar Tanja mee kwam, daar was een nieuwe invalshoek die verder ging dan wat ik zelf als een extreem standpunt vond. Dat is leuk want dan word je uitgedaagd. Wat ik wel aardig vond is dat je stelde dat ik de naam trainer onwaardig was als ik zo'n standpunt heb over de warming up, enkel en alleen omdat ik er een standpunt over in neem.
Schrijf eens een artikel met referenties waarin je mijn standpunten onderuit haal met argumenten dat zou leuk zijn want daar kunnen we misschien wat van leren en wakkert de discussie aan. Ik geloof echt wel dat je zulke onderzoeken heb gelezen maar het nu de kunst dat als argumenten te gebruiken om al dan niet de noodzaak van een warming up in badminton aan te tonen.
Ron
Het is een vaakgekend probleem in de wereld, maar hetgeen ik bedoelde was iets anders dan hoe jij het opvatte. Iemand's reactie daarna "proberen neerhalen" is niet moeilijk maar getuigt van weinig respect? Ik ga telkens iedereens mening/kant van het verhaal na en vorm daarna dan mijn eigen mening met wat ik denk maar in context geplaatst, ook over jou. Betreffend het onderzoek heb ik helaas weinig tijd om de links even op te zoeken maar het British Journal of Sports Medecine zal je wel voldoende lectuur geven die je kan controleren. Toch een mooie inzet telkens met het schrijven hiervan! ;-)
Ik doe altijd een warming up en sommige filmpjes staan op internet, zoals de inmiddels "bekende" touwoefeningen. Een warming up is bij mij een middel om kinderen iets bij te brengen dat ze tegenwoordig als kind missen: coretraining en ritmegevoel. Laat ze voor de gein eens bokkiespringen, zoals wij vroeger deden. Lachen, want de meeste hebben totaal geen coordinatie meer. deze oude bok, moet het ze dan voordoen. Achteruit lopend oefeningen doen.... simpel toch. Nou echt niet..Zoals vaker gezegd, is het badminton in Nederland vooral werken werken en nog meer werken. Splitjump? Meestal niet uitgevoerd, of verkeerd uitegvoerd. gebrek aan spanning en coordinatie. In mijn visie wil ik de kinderen wat meer ritme, coordinatie en vooral rust en versnelling bijbrengen. Ritme deed ik door op muziek te trainen en dan moeten ze luisteren naar de beat in plaats van ongecontroleerde bewegingen die je vaak ziet in de warming up. Ik wil in het spel van "mijn' kinderen ritme zien om uiteindelijk te komen tot mijn ultieme doel: een stukje rust op de baan. Vanuit die rust kun je een echte versnelling toepassen. Warming up: ja dus, maar zeer toegepast op wat je op de baan wilt zien.
Hoi Nick, schrijf er eens een stukje over met wat video beelden, leuk voor trainers om te zien.
Ligt bij mij als coacht aan de intentie. Soms willen ze gewoon lekker kletsen, maar soms is het gewoon ook leuk. Ik praat trouwens over jeugd van 10 tot 15 dat redelijk goed kan badmintonnen. Ik probeer daar altijd een weg in te vinden met de kinderen. Soms doe ik iets bewust om het later toe te passen in de verdere training. Het hoort er bij mij dus bij en heeft meerdere doeleinden.
Wat erg leuk is om te doen, dat is plezier met ze maken om ze helemaal in de flow te krijgen. Een leuke tip. Doe eens drie op een rij met hoedjes in estafette vorm of doe eens tikkertje met een bepaalde opdracht in een kleine ruimte. Ze vinden het leuk en zijn dan zeer gemotiveerd om te knallen.
Mvg Nick
Hoi Kenneth,
Ik ben het helemaal eens met je analyse, je geeft ook veel dingen aan die ik in mijn argumenten gebruik, ontspannen, even kunnen praten, je kunt het op de baan ook doen enz enz. Het geen ik wil met het artikel is dat trainers nadenken over waarom ze iets doen, wat het nut er van is, kan het beter en meer doelgericht. Kortom doen we het omdat iedereen het doet of doen we het omdat we er over hebben nagedacht en er iets mee willen bereiken.
Wat ik vooral wil is elke minuut die we hebben in een hal ook daadwerkelijk aan badminton besteden, ik kom een deze dagen met een nieuw artikel dat daar bij stil staat en waarbij freestyle in de picture staat. We moeten vooral naar een jeugd cultuur binnen de sport en daar kan een vernieuwende warming up een belangrijk deel van zijn. Ik ben dan ook benieuwd naar je reactie op het volgende stukje :-)
Ron
Ron, ik deel jou mening dat de warming-up overschat wordt.
Tevens denk ik dat veel trainers een warming-up doen, omdat naar hun idee iedere trainer dat doet.
Toch denk ik dat een warming-up per leeftijdscatogorie en bij niveauverschil op verschillende manieren bekeken moet worden.
Natuurlijk ben ik niet bekend met ORO en de situatie daar, maar ik ga ervan uit dat daar veel getalenteerde of in ieder geval bovengemiddeld actief sportende jeugd rondloopt in vergelijking tot de gemiddelde Nederlandse vereniging. Dit zeggende is het blessurerisico bij deze doelgroep iets lager dan bij iemand die eenmaal/tweemaal per week een zaal inloopt.
Het idee van de warming-up is natuurlijk om het blessure risico te verlagen door het langzaam oplopende tempo (wanneer goed uitgevoerd). Wanneer iemand direct de badmintonbaan opwandeld en daar ook zijn/haar activiteit langzaam opbouwt zal dit naargenoeg hetzelfde effect tonen dan de nutteloze rondjes of baantjes door de sporthal. Maar dit brengt zeker ook een risico met zich mee. Veel junioren of recreanten willen gelijk 'volle bak' inspanning leveren wanneer de spieren en het brein nog niet warm zijn en dat zorgt voor problemen.
Naar mijn mening is het gebruik van een warming-up bedoelt om dus de inspanning op te bouwen, als trainer is deze opbouw in de vorm van een warming-up beter te reguleren en overzien dan die van spelers overal op banen. Fanatisme is erg goed maar kent wel het risico van te snel en te hard beginnen.
Voor junioren merk ik dat een warming-up wel fijn is, een gelegenheid om nog even ontspannen te beginnen en te praten met de sportieve vrienden/vriendinnen die zij vaak al een paar dagen niet hebben gezien. Het geeft mij de ruimte om na een warming-up wat meer concentratie van ze te krijgen en om mentaal richting de training toe te werken.
Zeker geen kritiek op de gedachtengang van jouw Ron, maar ik denk dat dit enkel op zijn plaats is wanneer de speler zelf weet dat hij op de baan zijn inspanning langzaam moet opbouwen. In dat geval is het zeker een verrijking omdat je meer baantijd kan gebruiken van de trainingstijd. Maar nogmaals, ik geloof dat dit niet te generaliseren valt over de gehele badmintondoelgroep. Naar mijn mening zal voor 'lager niveau' jeugd en recreanten een warming-up altijd profijt of minder risico opleveren.
Bedankt voor je reactie Tanja. We lezen graag vaker van je ;-)
Hallo Tanja, ik heb inmiddels ook je email gehad en weet nu wie je ben en wat je doet :-) leuk om te zien dat ik de juiste conclusie had getrokken uit je reactie. Zou het niet aardig zijn als trainers en coaches ook zouden nadenken en deelnamen aan een discussie?
Allereerst: Ron, leuk om te lezen dat ik je uitdaag om
verder te denken, dat was ook precies mijn bedoeling. Ik ben overigens geen
filosofie studente, maar een bewegingswetenschapper gespecialiseerd in sport
wetenschappen. Het valt mij op dat de scheiding tussen wetenschap en praktijk hedendaags
nog erg groot is. Dit is zo enorm zonde, de wetenschappers weten in theorie wat
‘de beste’ methodes zijn maar juist de trainers, coaches en spelers hebben de
ervaring. Nu moet ik je teleurstellen, want de warming-up is niet één van de
onderwerpen waar ik veel van af weet dus een discussie over dat onderwerp zal
ik hier niet gaan voeren. Wel vind ik het belangrijk en leuk om de ideeën en
theorieën welke er bestaan over sport onderwerpen onder de aandacht van de
mensen te brengen welke hierin geïnteresseerd zijn. Zo hoop ik dat de mensen in
de praktijk (trainer, coaches, spelers, ouders, etc.) na gaan denken over
hetgeen dat zij doen en aannemen voor waarheid. Tegelijkertijd zou ik ook graag
zien dat juist zij hun ervaringen en wijsheden met de rest (durven) delen. In mijn ogen komen we alleen via deze
wisselwerking ook daadwerkelijk verder en kunnen er mooie discussies ontstaan.
Dus bij deze de oproep aan iedereen die zo zijn bedenkingen, ervaringen,
opmerkingen, vragen, of wat dan ook heeft bij het lezen van de stukken: deel ze
vooral!
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.