Hoofdgast in de derde aflevering van de badmintonpodcast is Mark Caljouw. Hij gaat in op zijn spel, waarin hij vertrouwen heeft ('iemand helemaal kapotspelen') en waar hij in tegenstelling tot de echte wereldtop gevoelig voor blijkt.
Gevoelig voor snelle hallen en 'gekkies' zoals Misha Zilberman uit Israël. Deze badmintonveteraan geldt internationaal als een vrij idiosyncratische speler. Niet omdat hij op internationale toernooien mixt met zijn zestigjarige moeder, maar vanwege zijn bijzondere gedrag op de baan. Naar verluidt een beetje de Dyon van Wijlick van het internationale badmintoncircuit.
Over het hoe en waarom van het ontstaan van dit soort spelers (Misha Zilberman [Israël], Kevin Cordon [Guatemala], Pablo Abian [Spanje], e.d.) wordt gefilosofeerd in deze podcastaflevering. Ga zeker luisteren om erachter te komen wat Mark hierover denkt.
Generatiekloof
Mark Caljouw en podcasters Michiel Kruijt, Russell Muns en Michael Loos gaan in op de kloof tussen Mark Caljouw, Joran Kweekel en de aankomende singelaars. Ook na Gayle Mahulette en de misschien wel badmintongepensioneerde Soraya de Visch Eijbergen is er heel lang niets in het vrouwenenkelspel.
Is dit een 'vroeger was alles beter'-verhaal? Is de conclusie vooral dat de maatschappij - en dus de mensen - veranderen en met een andere mindset opdraven in de sporthal voor training? Waarom strikt niemand Marks veters als hij daar - als Nederlands beste singelaar - om vraagt?
Bamito bij DKC als succesverhaal
Een ander onderwerp dat de revue passeert is Bamito, het jeugdprogramma van Badminton Nederland voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar. Russell Muns doet de suggestie om niet te proberen om Bamito als concept te slijten, maar vooral succesverhalen zoals dat van DKC structureel onder de aandacht te brengen. Dat haalt het uit het abstracte en maakt het concreet voor de vrijwilligers bij badmintonclubs die het ten uitvoering moeten gaan brengen.
